അഥ തേ മുനയഃ സര്വേ ഗാലവപ്രമുഖാ നൃപ 7.3.39.
അപ്പോൾ ഗാലവൻമുതലായ എല്ലാ മഹർഷിമാരും, രാജാവേ,
കസ്മാത്സക്തൂന്പ്രമുക്ത്വാ ത്വം നാന്യദ്ദാതുമിഹേച്ഛസി
നീ യവപ്പൊടി ദാനം ചെയ്തശേഷം മറ്റൊന്നും നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തതെന്ത്?
സക്തുദാനസ്യ മാഹാത്മ്യം മുനീനാം ഭാവിതാത്മനാമ്
ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ള മഹർഷിമാർക്ക് യവപ്പൊടി ദാനത്തിന്റെ മഹത്വം അറിയാം.
പൂര്വം ഭക്ത്യാ വിഹീനസ്യ ശുനാ വൈ സക്തവോ ഹൃതാഃ
മുമ്പ് ഭക്തിയില്ലാതെ നൽകിയപ്പോൾ, അവന്റെ യവപ്പൊടി ഒരു നായ എടുത്തു കൊണ്ടുപോയിരുന്നു.
സാംപ്രതം ഭക്തിദ ത്താനാം കിം സ്യാജ്ജാനാമി നോ ഫലമ് തീര്ഥേഽസ്മിന്ഭക്തിസംയുക്തഃ സത്യേനാത്മാനമാലഭേ
ഇപ്പോൾ ഭക്തിഭാവത്തോടെ ദാനം ചെയ്തവർക്കു എന്ത് ഫലം ലഭിക്കും എന്നത് എനിക്ക് അറിയില്ല. എങ്കിലും ഈ തിരുത്തലത്തിൽ സത്യസന്ധതയോടെ ഭക്തിയോടെ ഞാൻ എന്റെ ആത്മാവിനെ കണ്ടെത്തുന്നു.
പുലസ്ത്യ ഉവാച തതസ്തേ മുനയോ ഹൃഷ്ടാഃ സാധുസാധ്വിതി ചാബ്രുവന്
പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ ആ മുനികൾ സന്തോഷത്തോടെ 'ശ്രേഷ്ഠം! ശ്രേഷ്ഠം!' എന്ന് പറഞ്ഞു.
ഏഷ പ്രഭാവോ രാജര്ഷേ സക്തുദാനസ്യ കീര്ത്തിതഃ
രാജർഷേ, സക്തു ദാനത്തിന്റെ മഹത്വം ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.
യശ്ചൈതച്ഛൃണുയാദ്ഭക്ത്യാ കഥ്യമാനം ദ്വിജാനനാത്
ആർകെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ ഒരു ദ്വിജൻ പറയുന്നത് കേൾക്കുകയാണെങ്കിൽ,
യസ്മിന്ദൃഷ്ടേ സദാ മര്ത്യഃ സുരൂപഃ സുപ്രഭോ ഭവേത്
അതിനെ കണ്ടാൽ മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും സുന്ദരനും പ്രകാശമുള്ളവനുമാകും.
വാലഖില്യാശ്രമം പ്രാപ്തോ യത്ര ലിംഗം പപാത ഹ
അവൻ വാലഖില്യന്മാരുടെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തി, അവിടെ ലിംഗം വീണിരുന്നു.
സ കഥം പൂജിതസ്തേന ശംഭുര്മേ കൌതുകം മഹത്
അവിടെ അവൻ ശംഭുവിനെ എങ്ങനെ ആരാധിച്ചു എന്നത് എനിക്ക് വലിയ ആസക്തിയുണ്ട്.
ദര്ശയന്നാത്മനോ ബാണം തസ്യാസൌ പൃഷ്ഠതഃ സ്ഥിതഃ
തന്റെ ബാണം കാണിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അവന്റെ പിന്നിൽ നിന്നു.
തതോ വാരാണസീം പ്രാപ്തസ്തദ്ഭയാത്ത്രിപുരാംതകഃ
പിന്നീട് ഭയത്താൽ ത്രിപുരാസുരനെ സംഹരിച്ചവൻ വാരാണസിയിൽ എത്തി.
തതഃ പ്രയാഗമാപന്നഃ കേദാരം ച തതഃ പരമ്
അവിടെ നിന്ന് അവൻ പ്രയാഗത്തേക്കും പിന്നെ കേദാരത്തേക്കും പോയി.
ഗോകര്ണം ച പ്രഭാസം ച പുണ്യം ച കൃമിജാംഗലമ്
അവൻ ഗോകർണം, പ്രഭാസം, പിന്നെ പുണ്യമായ കൃമിജാംഗളം എന്നിവിടങ്ങളിലും എത്തി.
കിം വാ തേന ബഹൂക്തേന തീര്ഥാന്യായതനാനി ച
തിരുത്തലുകളും ക്ഷേത്രങ്ങളും നീണ്ടു പറഞ്ഞാൽ എന്ത് പ്രയോജനം?
യത്രയത്ര മഹാദേവസ്തദ്ഭയാന്നൃപ ഗച്ഛതി
എവിടെയായാലും മഹാദേവൻ ഭയത്താൽ പോകുന്നിടത്തൊക്കെയും, രാജാവേ,
കസ്യചിത്ത്വഥകാലസ്യ പുനഃ പ്രാപ്തോഽര്ബുദം പ്രതി ആകുംചിതൈകപാദം ച സ്ഥിരദൃഷ്ടിം നൃപോ ത്തമ ॥ 7.3.40.
അല്ലെങ്കിൽ കുറേ കാലം കഴിഞ്ഞ്, അവൻ വീണ്ടും അർബുദപർവതത്തിന് സമീപം എത്തി, ഒരു കാൽ മടക്കി ഉറച്ച ദൃഷ്ടിയോടെ നിന്നു, മഹാരാജാവേ.
അഥാഽസൌ ഭഗവാഞ്ഛാംതഃ പ്രിയാദുഃഖസമന്വിതഃ
അപ്പോൾ ആ ഭാഗ്യവാൻ മൗനമായി, പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ സന്തോഷവും ദുഃഖവും ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ് നിന്നു.
തസ്യ കോപാഭിഭൂതസ്യ തൃതീയാന്നയനാന്നൃപ
അവനെ കോപം കീഴടക്കിയപ്പോൾ, രാജാവേ, അവന്റെ മൂന്നാം കണ്ണിൽ നിന്നു,
സചാപഃ സശരോ രാജംസ്തസ്മിന്പര്വതരോധസി
വില്ലും അമ്പും കൈവശം വെച്ച്, രാജാവേ, ആ പർവതത്തിന്റെ ഇറക്കത്തിൽ,
കൈലാസം പര്വതശ്രേഷ്ഠം ജഗാമ സുരപൂജിതഃ വ്യലപത്കരുണം ദീനാ പതിശോകപരി പ്ലുതാ
അവൻ ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന പർവതങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠമായ കൈലാസത്തിലേക്ക് പോയി. ഭർത്താവിന്റെ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി അവൾ ദയനീയമായി കരഞ്ഞു.
തതോ ദാരൂണി ചാഹൃത്യ ചിതിം കൃത്വാ നരാധിപ താവദാകാശഗാം വാണീം ശുശ്രാവ ച യശസ്വിനീ
അതിനുശേഷം, രാജാവ് മരച്ചില്ലുകൾ ശേഖരിച്ചു ചിത ഒരുക്കിയപ്പോൾ, ആ മഹത്വമുള്ളവൻ ആകാശത്തിൽ നിന്നൊരു ശബ്ദം കേട്ടു.
വാഗുവാച ഭൂയഃ പ്രാപ്സ്യസി ഭര്ത്താരം കാമേം തുഷ്ടേന ശംഭുനാ
ആ ശബ്ദം പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ഭക്തിയിൽ തൃപ്തനായ ശിവന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ നീ വീണ്ടും ഭർത്താവിനെ ലഭിക്കും.'
സാ ശ്രുത്വാ താം തദാ വാണീം സമുത്തസ്ഥൌ സമുമധ്യമാ വ്രതൈര്ദാനൈര്ജപൈര്ഹോമൈരുപവാസൈസ്തഥാ പരൈഃ
അവൾ ആ ശബ്ദം കേട്ടയുടൻ തന്നെ എഴുന്നേറ്റു, നടുവൊതുങ്ങിയവളായി, വ്രതങ്ങൾ, ദാനങ്ങൾ, ജപങ്ങൾ, ഹോമങ്ങൾ, ഉപവാസങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വലിയ തപസ്സുകൾ ആരംഭിച്ചു.
തതോ വര്ഷ സഹസ്രാംതേ തുഷ്ടസ്തസ്യാ മഹേശ്വരഃ
അങ്ങനെ, ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, മഹേശ്വരൻ അവളുടെ തപസ്സിൽ തൃപ്തനായി.
അക്ഷതാംഗഃ പുനഃ കാമഃ കാംതോ മേ ജായതാം പതിഃ
എന്റെ പ്രിയഭർത്താവായ കാമൻ, ശരീരത്തിൽ ഒരു ക്ഷതവും ഇല്ലാതെ, വീണ്ടും എനിക്ക് ലഭിക്കണമേ.
ഏവമുക്തേ തയാ വാക്യേ തത്ക്ഷണാത്സമുപസ്ഥിതഃ 7.3.40.
അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ഉടനെ, ആ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ അവൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഇക്ഷുയഷ്ടിമയം ചാപം പുഷ്പബാണസമന്വിതമ്
അവൻ ഇക്ഷുവടി കൊണ്ടുള്ള വില്ലും, പൂക്കൾ കൊണ്ടുള്ള അമ്പുകളും കൈവശം വെച്ചിരുന്നു.
തതോ രതിസമായുക്തഃ പ്രണിപത്യ മഹേശ്വരമ്
അതിനുശേഷം, രതിയോടൊപ്പം കാമൻ മഹേശ്വരനോട് വന്ദനം ചെയ്തു.