ദര്ശനം തേ സഹസ്രാക്ഷ സ്വപ്നേഷ്വപി സുദുര്ലഭമ്
സഹസ്രാക്ഷ, സ്വപ്നത്തിലും പോലും നിന്നെ കാണുന്നത് അത്യന്തം അപൂർവമാണ്.
അവശ്യം യദി മേ ദേയോ വരോ വൃത്രനിഷൂദന
വൃത്രനെ സംഹരിച്ചവനേ, നിർബന്ധമായും എനിക്ക് ഒരു വരം നൽകേണ്ടി വരുമെങ്കിൽ,
മാ മു ഹ്രദം സമാഗത്യ ദൂതഃ പ്രോക്തോ മയാ യതഃ
സന്ദേഹിക്കേണ്ട, ഞാൻ ദൂതനെ ആ തടാകത്തിലേക്ക് അയച്ചിട്ടുണ്ട്.
പിണ്ഡദാനാത്പരാം പ്രീതിം ലഭംതാം പിതരോഽത്ര ഹി
ഇവിടെ പിതാക്കന്മാർക്ക് പിണ്ഡം അർപ്പിച്ചാൽ അവർക്ക് പരമാനന്ദം ലഭിക്കും.
വരിഷ്ഠം നാത്ര സന്ദേഹോ മത്പ്രസാദാദ്വിജോത്തമ
ഇതിൽ സംശയം വേണ്ട, എന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടു ഇതാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം, മഹാബ്രാഹ്മണ.
അത്ര യേ ഫാല്ഗുനേ മാസി പൌര്ണമാസ്യാം സമാഹിതാഃ
ഫാൽഗുണമാസത്തിലെ പൗർണ്ണമിയിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി ഇവിടെ എത്തുന്നവർ—
പിണ്ഡദാനാദ്ഗയാതുല്യം ലപ്സ്യംതേ ഫലമുത്തമമ്
—അവർ പിണ്ഡം അർപ്പിച്ചാൽ ഗയയിൽ ലഭിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഉത്തമഫലം നേടും.
മുദ്ഗലോഽപി പരം ബ്രഹ്മ ചിംതയന്ഹ്യനിശം തതഃ ॥ 7.3.35.
മുദ്ഗളൻ പരബ്രഹ്മത്തെ നിരന്തരം ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടു, അതിനുശേഷം—
ശുക്ലധ്യാനപരോ ഭൂത്വാ മോക്ഷം പ്രാപ്തസ്തതോഽക്ഷയമ്
—ശുദ്ധമായ ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി, അക്ഷയമായ മോക്ഷം നേടി.
അത്ര ഗാഥാ പുരാ ഗീതാ നാരദേന മഹാത്മനാ
ഇവിടെ മഹാത്മാവായ നാരദൻ പഴയകാലത്ത് ഒരു ഗാഥ പാടിയിരുന്നു.
മാമു ഹ്രദേ നരഃ സ്നാത്വാ ദൃഷ്ട്വാ തം മുദ്ഗലേശ്വരമ് ഏതസ്മാത്കാരണാദ്രാജന്മാമുഹ്രദമിതി സ്മൃതമ്
മാമൂഹ്രദത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് മുദ്ഗളേശ്വരനെ കണ്ട പുരുഷൻ— അതുകൊണ്ടാണ് രാജാവേ, അതിനെ മാമൂഹ്രദം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
തത്തീര്ഥം സര്വതീര്ഥാനാം പ്രവരം ലോകവിശ്രുതമ്
ലോകത്തിൽ പ്രശസ്തമായ ആ തീർത്ഥം എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമാണ്.
മോക്ഷകാമോ വിശേഷേണ യ ഇച്ഛേത്പരമം പദമ്
മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവനും പരമപദം നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനും—
കസ്മിന്കാലേ ഫലം തേന കിം ദൃഷ്ടേന ഭവേന്നൃണാമ്
ഏത് സമയത്താണ് ആ ഫലം ലഭിക്കുന്നത്? അതിനെ കണ്ടാൽ മനുഷ്യർക്കെന്ത് ഫലം ലഭിക്കും?
യാം ശ്രുത്വാ മാനവഃ സമ്യക്സര്വപാപൈഃ പ്രമുച്യതേ
അത് കേട്ടാൽ മനുഷ്യൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും പൂര്ണമായും മോചിതനാകും.
പുരാ ദേവയുഗേ രാജന്മഹിഷോനാമ ദാനവഃ
ദേവയുഗത്തിൽ, രാജാവേ, മഹിഷൻ എന്നൊരു ദാനവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തേന ശക്രാദയോ ദേവാ ജിതാഃ സംഖ്യേ സഹസ്രശഃ
അവൻ ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരെയും ആയിരക്കണക്കിന് യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ചു.
ത്രൈലോക്യം സ വശേ കൃത്വാ സ്വയമിന്ദ്രോ ബഭൂവ ഹ
മൂന്നു ലോകവും അവൻ കീഴടക്കി, സ്വയം ഇന്ദ്രനായി.
ആദിത്യാ വസവോ രുദ്രാ നാസത്യൌ മരുതാം ഗണാഃ
ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, അശ്വിനികൾ, മരുത്ഗണങ്ങൾ—
വഹ്നിര്ഭയം സമാപന്നസ്ത്യക്ത്വാ ദേവഗണാംസ്തദാ
—അഗ്നിയും ഭയപ്പെട്ട് ദേവഗണങ്ങളെ അന്ന് വിട്ടുപോയി.
ഉദ്ദ്യോതം കുരുതേ സൂര്യോ യാദൃക്തസ്യാഭിസംമതഃ
സൂര്യൻ അവനു ഇഷ്ടമായ പ്രകാശത്തിൽ തെളിഞ്ഞു കത്തുന്നു.
ലോകപാലാസ്തഥാ സര്വേ തസ്യ കര്മ പ്രചക്രിരേ
അങ്ങനെ ലോകങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നവരെല്ലാവരും അവന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം പ്രവർത്തിച്ചു.
കസ്യചിത്ത്വഥ കാലസ്യ സര്വേ ദേവാഃ സമേത്യ തു 7.3.36.
ഒരു സമയത്ത് ദേവന്മാരെല്ലാവരും ഒന്നിച്ചു കൂടിയിരിന്നു.
ഭഗവാന്കിം വയം കുര്മഃ കുത്ര യാമോ നിരാശ്രയാഃ
ഭഗവൻ, ഞങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യണം? ആശ്രയം ഇല്ലാതെ ഞങ്ങൾ എവിടേക്ക് പോകണം?
ഏവമുക്തോ ഗുരുര്ദ്ദേവൈര്ധ്യാത്വാ കാലം ചിരം നൃപ
ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ ചോദിച്ചപ്പോൾ ഗുരു, രാജാവേ, ദീർഘകാലം കാലത്തെ ധ്യാനിച്ച് നിന്നു.
അവധ്യഃ സര്വദേവാനാം മുക്ത്വേകാം യോഷിതം സുരാഃ
ദേവന്മാരെല്ലാവർക്കും ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവൻ, ഒരു സ്ത്രീയെ മാത്രം ഒഴിവാക്കി, ദേവന്മാരേ—
തപോഽര്ഥം തത്ര സംസിദ്ധിര്ജായതാമചിരാദ്ധി വഃ
തപസ്സിനായി, നിങ്ങളുടെ സിദ്ധി അവിടെ വൈകാതെ ഉണ്ടാകട്ടെ.
ആരാധയധ്വമേകാംതേ യയാ വ്യാപ്തമിദം ജഗത്
ഈ ലോകം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന അവളെ, ഒറ്റക്കായി ആരാധിക്കൂ.
കരിഷ്യതി സമുദ്യോഗമവതാരസമുദ്ഭവമ്
അവൾ അവതാരമായി ജനിക്കാൻ ശ്രമം ആരംഭിക്കും.
അഹം വഃ കീര്തയിഷ്യാമി ശക്തിയം മംത്രമുത്തമമ്
ഞാൻ നിങ്ങൾക്കായി ശക്തിയുടെ പരമമായ മന്ത്രം പറഞ്ഞുതരാം.