പുണ്യൈഃ സ്വകൈര്ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ സമാഗച്ഛേരിദം തതഃ
എന്റെ തന്നെ പുണ്യഫലത്താൽ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ ഇവിടെ എത്തി.
കരിഷ്യേഽഹം തപോ ഭൂരി പൂജയിഷ്യേ മഹേശ്വരമ്
ഞാൻ വലിയ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ച് മഹേശ്വരനെ ആരാധിക്കും.
സംക്ഷേപാത്കഥയിഷ്യാമി യദി തേ നിശ്ചയഃ പരഃ
നിന്റെ മനസ്സിൽ ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ ഇതിന്റെ സാരം പറയാം.
നംദനാദീനി രമ്യാണി തത്ര ദേവവനാനി ച
അവിടെ നന്ദനം തുടങ്ങിയ മനോഹരമായ ദൈവിക വനംകൾ ഉണ്ട്.
ബുഭുക്ഷാ നൈവ തൃഷ്ണാ ച നിദ്രാലസ്യേ ന ച പ്രഭോ രമയംതി നരം തത്ര ഗീതൈര്നൃത്യൈരനേകശഃ
അവിടെ, പ്രഭോ, വിശപ്പോ ദാഹമോ ഉറക്കമോ മന്ദത്വമോ ഒരാളെയും ബാധിക്കില്ല; പകരം, അനേകം ഗാനങ്ങളും നൃത്തങ്ങളും ആസ്വദിച്ച് അവൻ സന്തോഷിക്കുന്നു.
ഏവം ച വസതേ തത്ര ജനഃ സ്വര്ഗേ തപോധന
ഇങ്ങനെ, തപസ്സിൽ സമ്പന്നരായവർ സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കുന്നു.
ഏക ഏവ മുനേ ദോഷഃ സ്വര്ലോകേ പ്രതിഭാതി മേ
എന്നാൽ, മുനിവരനേ, സ്വർഗത്തിൽ ഒരു ദോഷം മാത്രമേ എനിക്ക് കാണുന്നുള്ളൂ.
ന പുണ്യം ലഭതേ തത്ര കര്തും വിപ്ര കഥംചന
അവിടെ, ബ്രാഹ്മണാ, എങ്ങനെയും പുതിയ പുണ്യം നേടാൻ കഴിയില്ല.
യദത്ര ക്രിയതേ കര്മ ശുഭം തത്രോപ ഭുജ്യതേ 7.3.35.
ഇവിടെ ചെയ്യുന്ന നല്ല പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലം അവിടെ അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നു.
ബഹുതേജോന്വിതാന്സ്വര്ഗേ ഹ്യല്പപുണ്യോ ദ്വിജോത്തമ
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, സ്വർഗത്തിൽ കുറച്ച് പുണ്യമുള്ളവർക്ക് വലിയ തേജസ്സുള്ളവരെ കാണാം.
ന മയാ സുകൃതം ഭൂരി കൃതം മര്ത്ത്യേ കഥംചന
മനുഷ്യലോകത്ത് ഞാൻ അധികം നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തിട്ടില്ല.
തഥാ ച പതമാനാംശ്ച ദൃഷ്ട്വാ ചാന്യാന്സഹസ്രശഃ
അതുപോലെ, ആയിരക്കണക്കിന് മറ്റുള്ളവർ വീണുപോകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
ഏതത്തേ സര്വമാഖ്യാതം ഗുണദോഷസമുദ്ഭവമ്
ഇതെല്ലാം, ഗുണവും ദോഷവും എങ്ങനെയുണ്ടാകുന്നു എന്നതും ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.
തേന സ്വര്ഗേണ മേ ദൂത നൈവ കാര്യം കഥംചന
അതുകൊണ്ട്, ദൂതാ, സ്വർഗത്തിൽ എനിക്ക് യാതൊരു ആഗ്രഹവും ഇല്ല.
വാച്യസ്ത്വയാ മമാദേശാദ്ദേവരാജഃ സ്ഫുടം വചഃ
നീ എന്റെ പേരിൽ ദേവരാജാവിനോട് ഈ വാക്കുകൾ വ്യക്തമായി പറയണം.
തത്കര്മാഽഹം കരിഷ്യാമി യേന നോ പതനാദ്ഭയമ്।. സാധയിഷ്യാമി താഁല്ലോകാന്യേ സദാ പാതവര്ജിതാഃ
നമുക്ക് വീഴ്ചയെന്ന ഭയം ഉണ്ടാകാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ആ പ്രവർത്തി നിർവ്വഹിക്കും; ആ ലോകങ്ങൾ എപ്പോഴും വീഴ്ചയില്ലാത്തവയാക്കാൻ ഞാൻ സാധിപ്പിക്കും.
പുലസ്ത്യ ഉവാച ഏവമുക്ത്വാ നൃപശ്രേഷ്ഠ മുദ്ഗലഃ സ്വര്ഗനിഃസ്പൃഹഃ
പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, സ്വർഗത്തിൽ ആഗ്രഹമില്ലാത്ത മുദ്ഗലൻ,
ശ്രുത്വാ ദൂതോഽപി ശക്രസ്യ തസ്യ വാക്യം സവിസ്തരമ്
ശക്രന്റെ ദൂതനും അവന്റെ വാക്കുകൾ വിശദമായി കേട്ടു.
ദേവദൂതാപ്രമാണം ച വിമാനം ഹി ത്വയാ കൃതമ് 7.3.35.
ദേവദൂതന് വേണ്ടിയുള്ള വിഹായസയാനവും നീ തന്നെ ഉണ്ടാക്കി.
തസ്മാത്തത്ര ദ്രുതം ഗത്വാ ബലാദാനയ തം മുനിമ്
അതിനാൽ നീ അവിടെ വേഗത്തിൽ പോയി, ബലമായി ആ മുനിയെ കൊണ്ടുവരണം.
പുലസ്ത്യ ഉവാച ശക്രസ്യ വചനം ശ്രുത്വാ ദേവദൂതേ ഭയാന്വിതഃ
പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: ശക്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദേവദൂതന് ഭയം തോന്നി.
മുദ്ഗലോഽപി വിമാനസ്ഥം പുനര്ദൃഷ്ട്വാ സമാഗതമ്
വിഹായസയാനത്തിൽ നിന്നു വീണ്ടും എത്തിയ ദൂതനെ മുദ്ഗലനും കണ്ടു.
സ തസ്യ വചനേനൈവ സ്തംഭിതോ ലിഖിതോ യഥാ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, എഴുതി വെച്ചതുപോലെ അവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി.
ചിരകാലഗതം ജ്ഞാത്വാ ദൂതം തു ത്രിദശാധിപഃ
ദൂതൻ ഏറെ വൈകിയെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ദേവതാധിപൻ
അഥ ദൃഷ്ട്വാ തദാ ദൂതം സ്തംഭിതം മുദ്ഗലേന തു
അപ്പോൾ, മുദ്ഗലന്റെ കാരണമായി ദൂതൻ അപ്രത്യക്ഷനായത് കണ്ടു.
ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു ഉത്പാതാസ്തത്ര ദാരുണാഃ താന്ദൃഷ്ട്വാ ചിന്തയാമാസ മുദ്ഗലോ വിസ്മയാന്വിതഃ
അന്നേ സമയത്ത് അവിടെ ഭയങ്കരമായ അശുഭസൂചനകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അവ കണ്ട മുദ്ഗലൻ അത്ഭുതത്തോടെ ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അഥ ദൃഷ്ട്വാംബരഗതം വജ്രോദ്യതകരം ഹരിമ്
അപ്പോൾ, ആകാശത്തിൽ വജ്രം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച ഹരിയെ കണ്ടു.
തത്ര ശക്രഃ സ്തുതിം ചക്രേ ഭഗ്നോത്സാഹോ നൃപോത്തമ
അവിടെ, ഉത്സാഹം തളർന്ന ശക്രൻ സ്തുതി അർപ്പിച്ചു, രാജാവേ.
സ്വര്ഗേ വാ യദി വാ മര്ത്ത്യേ തിഷ്ഠ ത്വം സ്വേച്ഛയാ ദ്വിജ 7.3.35.
സ്വർഗത്തിൽ ആയാലും ഭൂമിയിൽ ആയാലും, നീ എവിടെയും ഇഷ്ടപ്രകാരം താമസിക്കാം, ദ്വിജൻ.
വരം വരയ ഭദ്രം തേ നിത്യം യോ മനസി സ്ഥിതഃ
നിന്റെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും നിലകൊള്ളുന്ന ആ വരം നീ ചോദിക്കൂ; നിനക്ക് എല്ലാ മംഗളവും ഉണ്ടാകട്ടെ.