അബ്രവീത്പരുഷം വാക്യം ഭര്ത്സയംശ്ച പുനഃപുനഃ
അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു അവനെ അപമാനിച്ചു.
സൃഷ്ടസ്ത്വം ഹി മയാ മൂഢ പ്രഥമോഽഹമസംശയമ് 7.3.34.
നീ എന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്, മണ്ടനേ; ഞാൻ ആദിയാണെന്നതിൽ സംശയമില്ല.
ഏവം വിവദമാനൌ തൌ മിഥോ രാജന്മഹാദ്യുതീ
അതുപോലെ, മഹാരാജാവേ, ആ മഹത്വമുള്ള ഇരുവരും തമ്മിൽ വാദിച്ചു.
മുഷ്ടിഭിര്ബാഹുഭിശ്ചൈവ നഖൈര്ദംതൈര്വികര്ഷണൈഃ
അവർ കൈകളാൽ, ഭുജങ്ങളാൽ, നഖങ്ങളാൽ, പല്ലുകളാൽ, ഇളകിക്കൊണ്ടും തമ്മിൽ പോരാടിച്ചു.
തതോ വര്ഷസഹസ്രാംതേ തയോര്മധ്യേ നൃപോത്തമ
അങ്ങനെ ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മഹാരാജാവേ, ആ ഇരുവരുടെയും ഇടയിൽ—
ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു വാഗുവാചാശരീരിണീ
അത്തേ സമയം തന്നെ, ശരീരമില്ലാത്ത ഒരു ശബ്ദം അവിടെ മുഴങ്ങി.
ഏതന്മാഹേശ്വരം ലിംഗം യോഽസ്യ ചാംതേ ഗമിഷ്യതി
ഈ മഹേശ്വരലിംഗത്തിന്റെ അറ്റം ആരെങ്കിലും എത്തിച്ചേരുന്നവനാണ്—
അധോഭാഗം വ്രജത്വേക ഏകശ്ചോര്ദ്ധ്വം മമാജ്ഞയാ
നിങ്ങളിൽ ഒരാൾ താഴോട്ടും മറ്റൊന്ന് മേലോട്ടും എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം പോകട്ടെ.
വിദാര്യ വസുധാം കൃഷ്ണോഽപ്യധസ്താത്സത്വരം ഗതഃ താവത്കാലാഗ്നിരുദ്രസ്തു ദൃഷ്ടസ്തേന മഹാത്മനാ
ഭൂമി പിളർത്തി കൃഷ്ണൻ വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് പോയി; അവിടെ ആ മഹാത്മാവ് കാലാഗ്നിരുദ്രനെ കണ്ടു.
ഗംതുമിച്ഛംസ്തതോഽധസ്താദ്യാവദ്വേഗം കരോതി സഃ
ഇനിയും താഴേക്ക് പോകണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച്, അവൻ മുഴുവൻ വേഗത്തോടെയും മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
തതോ മൂര്ഛാഭിസംതപ്തോ ദഹ്യമാനോഽദ്ഭുതാഗ്നിനാ
പിന്നീട്, അത്ഭുതമായ അഗ്നിയിൽ കത്തിപ്പിടിച്ച്, അവൻ മയക്കംകൊണ്ടു വലഞ്ഞു.
തഥാ ലിംഗം സമാസാദ്യ ഭക്ത്യാ പൂജാ കൃതാ തതഃ 7.3.34.
അങ്ങനെ ലിംഗം എത്തിച്ചേർന്ന്, ഭക്തിയോടെ അവിടെ പൂജ നടത്തി.
ബ്രഹ്മാഽപി വ്യോമമാര്ഗേണ ഗതോ ഹംസവിമാനതഃ
ബ്രഹ്മാവും ആമാറഗത്തിലൂടെ ഹംസവിമാനത്തിൽ കയറി പോയി.
തതോ വര്ഷസഹസ്രാംതേ കേതകീം സോഽപ്യപശ്യത
അങ്ങനെ ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവനും കേതകിപൂവ് കണ്ടു.
ക്വ ത്വയാ ഗമ്യതേ ബ്രഹ്മന്നിരാലംബേ മഹാപഥി
ബ്രഹ്മാവേ, നീ ഈ അനന്തമായ വലിയ പാതയിൽ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?
ലിംഗസ്യാസ്യ ഹി പര്യംതം യോ ലഭിഷ്യതി ചാവയോഃ
നമ്മിൽ ആരെങ്കിലും ഈ ലിംഗത്തിന്റെ അറ്റം ലഭിച്ചാൽ—
സ ജ്യായാനിതരോ ഹീനോ ഹ്യേതദുക്തം പിനാകിനാ
അവനാണ് വലിയവൻ; മറ്റവൻ ചെറുതാണ്—പിനാകധാരിയായവൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ലബ്ധ്വാ ലിംഗസ്യ പര്യംതം യാസ്യാമി ക്ഷിതിമംഡലേ
ലിംഗത്തിന്റെ അറ്റം കണ്ടെത്തിയാൽ, ഞാൻ ഭൂമിയിൽ തിരിച്ചെത്തും.
വ്യര്ഥശ്രമോഽസി ലോകേശ നാംതോ ലിംഗസ്യ വിദ്യതേ
ലോകനാഥാ, നിന്റെ പരിശ്രമം വെറുതെ; ലിംഗത്തിന് അറ്റമില്ല.
ലിംഗമൂര്ധ്നഃ പതംത്യാ മേ കാലോ ജാതോ മഹാദ്യുതേ
ലിംഗത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് ഞാൻ വീണപ്പോൾ, മഹാതേജസ്സുള്ളവനേ, കാലം കടന്നു പോയി.
യാവത്കാലേന ഹംസസ്തേ യോജനം സംപ്രഗച്ഛതി
ഹംസം ഒരു യോജന ദൂരം യാത്രചെയ്യുന്ന സമയത്തോളം,
തസ്മാന്നിവര്തനം യുക്തം മമ വാക്യേന തേ വിഭോ 7.3.34.
അതിനാൽ, ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തിരിച്ചു പോകുന്നത് ഉചിതമാണ്, മഹാനേ.
തതോ ഹൃഷ്ടമനാ ഭൂത്വാ ഗൃഹീത്വാ താം ചതുര്മുഖഃ ദര്ശയാമാസ താം വിഷ്ണോരേഷാ ലിംഗസ്യ മൂര്ധതഃ
അതിനുശേഷം സന്തോഷത്തോടെ മനസ്സോടെ, അതിനെ എടുത്ത് നാലുമുഖൻ വിഷ്ണുവിന് കാണിച്ചു; ഇത് ലിംഗത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്നുള്ളതാണ്.
മയാഽഽനീതാ ശുഭാ മാലാ ലബ്ധശ്ചാംതം ചതുര്ഭുജ
ശുഭമായ മാല ഞാൻ കൊണ്ടുവന്നു, നാലു കൈകളുള്ളവൻ അതിന്റെ അറ്റം കണ്ടെത്തി.
നാഹം ശക്തഃ പരം പാരം ഗംതും ബ്രഹ്മന്കഥംചന
ബ്രഹ്മാ, എനിക്ക് എങ്ങനെയും അതിന്റെ അറ്റം എത്തിക്കാൻ കഴിയില്ല.
യദി ത്വയാഽസ്യ പര്യംതോ ലബ്ധോ ബ്രഹ്മന്കഥംചന
ബ്രഹ്മാ, നീ എങ്കിൽ എങ്ങിനെയെങ്കിലും ഇതിന്റെ അറ്റം കണ്ടു കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ,
നാന്യഥാ ചാസ്യ പര്യംതോ ദൃശ്യതേ കേന ചിത്ക്വചിത്
അല്ലെങ്കിൽ, ആരും എവിടെയും ഇതിന്റെ അറ്റം കാണാൻ കഴിയില്ല.
കോപം ചക്രേ മഹാരാജ ബ്രഹ്മാണം പ്രതി തത്ക്ഷണാത്
അന്നേ സമയം മഹാരാജാവ് ബ്രഹ്മാവിനോട് കോപിച്ചു.
അഥാഹ ദര്ശനം ഗത്വാ ധിഗ്ധിഗ്വ്യര്ഥപ്രജല്പക
അപ്പോൾ സാക്ഷിയോടു ചെന്നു പറഞ്ഞു: 'അർത്ഥമില്ലാത്തത് സംസാരിക്കുന്നവനേ, നിനക്കു ലജ്ജയില്ലേ!'
യസ്മാത്ത്വയാ മൃഷാ പ്രോക്തം മമ പര്യംതദര്ശനമ്
നീ എന്റെ അറ്റം കണ്ടുവെന്ന് പൊയ്മൊഴി പറഞ്ഞതിനാൽ,