തതഃ പ്രഭാതേ വിമലേ പ്രോദ്ഗതേ രവിമണ്ഡലേ
ശുദ്ധമായ പ്രഭാതത്തിൽ, സൂര്യന്റെ വലയം ഉയർന്നപ്പോൾ,
സുഗ്രീവേണ സുഷേണേന താരേണ കുമുദേന ച
സുഖ്രീവനും സുഷേണനും താരയും കുമുദനും കൂടെ,
ഗവാക്ഷേണ നലേനേവ തഥാ ജാംബവതാപി ച
ഗവാക്ഷനും നലനും ജാംബവാനും കൂടെ,
തതഃ സംപ്രസ്ഥിതഃ കാലേ ലംകാമുദ്ദിശ്യ രാഘവഃ
അപ്പോൾ, ശരിയായ സമയത്ത്, രാഘവൻ ലങ്കയിലേക്കായി പുറപ്പെട്ടു.
സംപ്രാപ്തസ്തത്ക്ഷണാദേവ ലംകാഖ്യാം ച മഹാപുരീമ്
അവൻ അതേ സമയത്ത് തന്നെ ലങ്ക എന്ന മഹാനഗരിയിൽ എത്തി.
തതോ വിഭീഷണോ ദൃഷ്ട്വാ പ്രോദ്ദ്യോതം പുഷ്പകോദ്ഭവമ് മംത്രിഭിഃ സകലൈഃ സാര്ധം തഥാ ഭൃത്യൈഃ സുതൈരപി
പിന്നീട് വിഭീഷണൻ, പ്രകാശമുള്ള പുഷ്പകവിമാനം ഉയരുന്നത് കണ്ടു, മന്ത്രിമാരും ഭൃത്യന്മാരും പുത്രന്മാരും ഒക്കെയും കൂടെ നിന്നു.
അഥ ദൃഷ്ട്വാ സുദൂരാത്തം രാമദേവം വിഭീഷണഃ
അതിനുശേഷം ദൂരത്ത് രാമദേവനെ കണ്ടു, വിഭീഷണൻ സമീപിച്ചു.
തഥാഗതം പരിഷ്വജ്യ സാദരം സ വിഭീഷണമ്
അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ, വിഭീഷണനെ ആദരപൂർവ്വം സ്നേഹത്തോടെ അണച്ചു പിടിച്ചു.
വിഭീഷണഗൃഹം പ്രാപ്യ തത്ര സിംഹാസനേ ശുഭേ ൬.൧൦൧.
വിഭീഷണന്റെ വീട്ടിൽ എത്തി, അവിടെ ശുഭമായ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു.
തതോ നിവേദയാമാസ തസ്മൈ സര്വം വിഭീഷണഃ
അതിനുശേഷം വിഭീഷണൻ അവനോട് എല്ലാം വിവരിച്ചു.
തതഃ പ്രോവാച വിനയാത്കൃതാംജലിപുടഃ സ്ഥിതഃ
കൈകൂപ്പി വിനയപൂർവ്വം നില്ക്കുമ്പോൾ, അവൻ നമ്രതയോടെ സംസാരിച്ചു.
വാഷ്പപൂരപ്രതിച്ഛന്നവക്ത്രോ ഭൂയോ വിനിഃശ്വസന്
കണ്ണീരാൽ മുഖം മറഞ്ഞ്, വീണ്ടും ആഴമായി ഉച്ചിരിച്ചു.
തതഃ പ്രോവാച സത്യാര്ഥം വിഭീഷണകൃതേ ഹിതമ്
അതിനുശേഷം, വിഭീഷണന്റെ ഭാവുകം കണക്കിലെടുത്ത് സത്യമായി പറഞ്ഞു.
അഹം രാജ്യം പരിത്യജ്യ സാംപ്രതം രാക്ഷസോത്തമ
ഞാൻ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ചു, രാക്ഷസന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വിഭീഷണ.
ന തേന രഹിതോ മര്ത്യേ മുഹൂര്തമപി ചോത്സഹേ
അത് ഇല്ലാതെ, മനുഷ്യരിൽ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം പോലും താങ്ങാനാവില്ല.
അഹം ശിക്ഷാപണാര്ഥായ തവ പ്രാപ്തോ വിഭീഷണ
വിഭീഷണ, ഉപദേശം തേടി പഠിക്കാൻ ഞാൻ നിന്നെ സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഏഷാ രാജ്യോദ്ഭവാ ലക്ഷ്മീര്മദം സംജനയേന്നൃണാമ്
രാജ്യത്തിൽ നിന്നുള്ള ഐശ്വര്യം മനുഷ്യർക്കു അഹങ്കാരം ഉണ്ടാക്കുന്നു.
ശക്രാദ്യാ അമരാഃ സര്വേ ത്വയാ പൂജ്യാഃ സദൈവ ഹി ॥ മാന്യാശ്ച യേന തേ രാജ്യം ജായതേ ശാശ്വതം സദാ । ൬.൧൦൧.
ഇന്ദ്രനു തുടങ്ങിയ എല്ലാ അമരന്മാരെയും നീ എപ്പോഴും ആദരിക്കണം; ആരെ ആദരിക്കുമ്പോഴാണ് രാജ്യം ശാശ്വതമായി നിലനിൽക്കുന്നത്.
മമ സത്യം ഭവേദ്വാക്യ മേതസ്മാദഹമാഗതഃ
എന്റെ വാക്കുകൾ സത്യമായിരിക്കട്ടെ; അതിനാലാണ് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത്.
വിനാശം സഹസാ പ്രാപ്തസ്തസ്മാന്മാന്യാഃ സുരാഃ സദാ മത്കായ ഏവ ദ്രഷ്ടവ്യഃ സര്വൈരേവ നിശാചരൈഃ
പെട്ടെന്നുള്ള നാശം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് ദേവന്മാരെ എപ്പോഴും ആദരിക്കണം. എന്റെ ശരീരമേയാണ് എല്ലാ നിശാചരന്മാരും കാണേണ്ടത്.
തഥാ നിശാചരാഃ സര്വേ ത്വയാ വാര്യാ വിഭീഷണ
അങ്ങനെ, വിഭീഷണ, എല്ലാ നിശാചരന്മാരെയും നീ നിയന്ത്രിക്കണം.
പരം ത്വയാ പരിത്യക്തേ മര്ത്യേ മേ ജീവിതം വ്രജേത്
പക്ഷേ, നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, എന്റെ ജീവൻ മനുഷ്യരിൽ അകന്നു പോകും.
തസ്മാന്മാമപി തത്രൈവ ത്വം വിഭോ നേതുമര്ഹസി
അതിനാൽ, പ്രഭുവേ, എന്നെയും അവിടെ കൊണ്ടുപോകാൻ നീ തക്കതാണു.
തസ്മാന്നാര്ഹസി മാം കര്തും മിഥ്യാചാരം കഥംചന
അതിനാൽ, എന്നോടു ഒരിക്കലും കപടമായി പെരുമാറരുത്.
അഹമസ്മിന്സ്വകേ സേതൌ ശംകരത്രിതയം ശുഭമ് ഭക്തിമാന്പ്രതിസംധായ യാവച്ചംദ്രാര്കതാരകമ്
എന്റെ ഈ പാലത്തിൽ ഞാൻ ഭക്തിയോടെ ശുഭമായ ശങ്കരന്റെ മൂന്നു രൂപങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നു; ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നക്ഷത്രങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം അവിടെ തുടരും.
ഏവമുക്ത്വാ രഘുശ്രേഷ്ഠോ രാക്ഷസേന്ദ്രം വിഭീഷണമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം രഘുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ രാക്ഷസരാജാവായ വിഭീഷണനോടു സംസാരിച്ചു.
കുര്വന്യുദ്ധകഥാശ്ചിത്രാ യാഃ കൃതാഃ പൂര്വമേവ ഹി
അവൻ മുമ്പ് നടന്ന അത്ഭുതകരമായ യുദ്ധകഥകൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
ശംസമാനഃ പ്രവീരാംസ്താന്രാക്ഷസാന്ബലവത്തരാന് ൬.൧൦൧.
അവൻ ശക്തിയിലും വീര്യത്തിലും മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ മേലുള്ള രാക്ഷസന്മാരെ പ്രശംസിച്ചു.
തതശ്ചൈകാദശേ പ്രാപ്തേ ദിവസേ രഘുനംദനഃ
അതിനുശേഷം പതിനൊന്നാം ദിവസം വന്നപ്പോൾ രഘുനന്ദനൻ പുറപ്പെട്ടു.
വാനരൈസ്തൈഃ സമോപേതോ വിഭീഷണപുരഃസരഃ ൩൨ മധ്യേ ചൈവ തഥാദൌ ച ശ്രദ്ധാപൂതേന ചേതസാ
വാനരന്മാരോടൊപ്പം, വിഭീഷണൻ മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ച്, വിശ്വാസത്തിൽ ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, തുടക്കത്തിലും നടുവിലും അദ്ദേഹം യാത്ര തുടർന്നു.