ഏവം ശപ്ത്വാ ഗജം ശീഘ്രം നഷ്ടോ വൈശ്വാനരഃ പുനഃ ൬.൯൦.
ഇങ്ങനെ ആ ആനയെ ശപിച്ച്, അഗ്നി വീണ്ടും ഉടൻ അപ്രത്യക്ഷനായി.
അഥ ദൃഷ്ടഃ ശുകസ്തൈശ്ച ഭ്രമമാണൈര്മഹാവനേ
അവർ വലിയ കാടിൽ അലയുമ്പോൾ, അവർ ഒരു തത്തയെ കണ്ടു.
ശുക ഉവാച ഏതസ്മിംസ്തിഷ്ഠതേ വഹ്നിരശ്വത്ഥേ സുരസത്തമാഃ
തത്ത പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, അഗ്നി ഇങ്ങ് അശ്വത്ത്മരത്തിൽ തന്നെ ഉണ്ട്.'
അത്രസ്ഥോ യഃ കുലായോ മ ആസീച്ഛിശുസമന്വിതഃ
ഇവിടെ കുഞ്ഞുങ്ങളോടൊപ്പം ഒരു കൂടുണ്ടായിരുന്നു.
തച്ഛ്രുത്വാ തൈഃ സുരൈഃ സര്വൈഃ ശമീഗര്ഭഃ സ തത്ക്ഷണാത്
ഇത് കേട്ട ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ഉടൻ ശമീമരത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി.
അഹം യസ്മാത്ത്വയാ പാപ ദേവാനാം സംനിവേദിതഃ
പാപിയേ, നീ എന്നെ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞുകൊടുത്തതിനാലാണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്.
ഏവമുക്ത്വാ ജാതവേദാ ദേവാദര്ശനവാംഛയാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ജാതവേദസ് ദേവന്മാർക്ക് കാണപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
ജലാശയം സുഗമ്ഭീരം പൂര്വോത്തരദിക്സംസ്ഥിതമ്
അവൻ വടക്കുകിഴക്കുഭാഗത്തുള്ള ആഴമുള്ള ഒരു തടാകത്തിലേക്ക് കയറി.
ഏതസ്മിന്നംതരേ തത്ര മത്സ്യകച്ഛപദര്ദുരാഃ
ഇതിനിടയിൽ, അവിടെ മീനുകളും ആമകളും തവളകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അഥ ചൈകോഽര്ധനിര്ദഗ്ധ ആയുഃശേഷേണ ദര്ദുരഃ
അപ്പോൾ, ജീവൻ കുറച്ച് മാത്രം ബാക്കി നിൽക്കുന്ന, പകുതിയായി കത്തിപ്പോയ ഒരു തവള അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പൃഷ്ടശ്ച ബ്രൂഹി ചേദ്ഭേക ത്വയാ ദൃഷ്ടോ ഹുതാശനഃ ൬.൯൦.
നീ ചോദിച്ചാൽ, കപ്പയെ, പറയൂ, നീ അഗ്നിദേവനെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?
അസ്മിഞ്ജലാശയേ വഹ്നിഃ സാംപ്രതം പര്യവസ്ഥിതഃ
ഇപ്പോഴിതാ ഈ വെള്ളക്കുളം തന്നിലാണ് അഗ്നി ഇപ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്നത്.
അസ്മാകം നിധനം പ്രാപ്തം കുടുമ്ബം സുരസത്തമാഃ
നമ്മളുടേയും നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളുടേയും നാശം എത്തി, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.
തച്ഛ്രുത്വാ തേ സുരാഃ സര്വേ സര്വതസ്തം ജലാശയമ്
അത് കേട്ട ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ആ വെള്ളക്കുളം ചുറ്റി നിന്നു.
യസ്മാദ്ഭേക ത്വയാ മൂഢ ദേവേഭ്യോഽഹം നിവേദിതഃ
കപ്പയെ, നീ മണ്ടനായതുകൊണ്ട് ദേവന്മാരെ എന്നെക്കുറിച്ച് അറിയിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഏവമുക്ത്വാ തതഃ സ്ഥാനാത്തതോ വഹ്നിര്വിനിര്ഗതഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അഗ്നി ആ സ്ഥലത്ത് നിന്ന് പുറത്ത് പോയി.
ഭോഭോ വഹ്നേ കിമര്ഥം ത്വം ദേവാന്ദൃഷ്ട്വാ പ്രഗച്ഛസി
അഗ്നേ, ദേവന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ നീ എന്തുകൊണ്ട് പോകുന്നു?
ത്വയ്യാഹുതിര്ഹുതാ സമ്യഗാദിത്യമുപതിഷ്ഠതേ
നിനക്കായി യഥാസമയം ഹോമം ചെയ്താൽ, അതു സൂര്യനിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്.
തസ്മാദ്ധാതാ വിധാതാ ച ത്വമേവ ജഗതഃ സ്ഥിതഃ
അതിനാൽ, നീയാണു സൃഷ്ടാവും നിയമാവുമാണ്, ഈ ലോകം നിലനിൽക്കുന്നത്.
അഗ്നിഷ്ടോമാദികാ യജ്ഞാസ്ത്വയി സര്വേ പ്രതിഷ്ഠിതാഃ
അഗ്നിഷ്ടോമം തുടങ്ങി എല്ലായാഗങ്ങളും നിനക്കിലാണ് ആധാരം.
ത്വമഗ്നേ സര്വഭൂതാനാമന്തശ്ചരസി സര്വദാ ൬.൯൦.
അഗ്നേ, നീ എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്നു.
തസ്മാത്കുരു പ്രസാദം ത്വം സര്വേഷാം ച ദിവൌകസാമ്
അതിനാൽ, ദേവലോകത്തിലെ എല്ലാവർക്കും അനുഗ്രഹം കാണിക്കണം.
സൂത ഉവാച പ്രോവാച പ്രണയാത്കോപം കൃത്വാ നത്വാ ച പദ്മജമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: സ്നേഹത്താൽ കോപം നിയന്ത്രിച്ച്, പദ്മജനോടു നമസ്കരിച്ച് അഗ്നി പറഞ്ഞു.
അഹം കോപം സമാധായ ശക്രസ്യോപരി പദ്മജ
പദ്മജ, ഞാൻ എന്റെ കോപം ഇന്ദ്രനിലേക്കാണ് തിരിച്ചതു.
അനാവൃഷ്ട്യാ മഹേന്ദ്രസ്യ സംജാതശ്ചൌഷധീക്ഷയഃ
മഹേന്ദ്രന്റെ വരൾച്ച കാരണം ഔഷധികൾ നശിച്ചു.
ഏതസ്മാത്കാരണാന്നഷ്ടോ ന കാമാന്ന ച സംഭ്രമാത്
ഇതിനാലാണ് ഞാൻ അപ്രത്യക്ഷനായത്, ആഗ്രഹത്താലോ ആശയക്കുഴപ്പത്താലോ അല്ല.
തച്ഛ്രുത്വാ സ ചതുര്വക്ത്രഃ ശക്രമാഹ തതഃ പരമ്
അത് കേട്ട നാലുമുഖൻ പിന്നെ ഇന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു.
ജ്യേഷ്ഠം ഭ്രാതരമുല്ലംഘ്യ ശംതനുഃ പൃഥിവീപതിഃ
ജ്യേഷ്ഠനായ സഹോദരനെ അവഗണിച്ച്, ഭൂമിരാജാവായ ശന്തനു...
ഏതസ്മാത്കാരണാദ്വൃഷ്ടിഃ സംനിരുദ്ധാ മയാ പ്രഭോ
ഈ കാരണത്താലാണ് ഞാൻ മഴ പിറകോട്ടുവലിച്ചിരുന്നത്, പ്രഭോ.
തസ്യാക്രമസ്യ സംപ്രാപ്തം പാപം തേന മഹീഭുജാ
അവൻ ചെയ്ത അതിക്രമത്തിന്റെ പാപം ആ ഭൂപാലനിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.