ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതി സാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം ഷഷ്ഠേ നാഗര ഖണ്ഡേ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യേ മഹാലക്ഷ്മീമാഹാത്മ്യവര്ണനംനാമ പഞ്ചാശീതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ അശീതിസാഹസ്ര്യമായ ശ്രീസ്കാന്ദ മഹാപുരാണത്തിൽ, ആറാം നാഗരഖണ്ഡത്തിലെ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ മഹാലക്ഷ്മീമാഹാത്മ്യവിവരണം എന്ന അമ്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
നക്ഷത്രൈഃ സ്ഥാപിതാ ദേവീ വാംഛിതസ്യ പ്രദായിനീ
നക്ഷത്രങ്ങളിൽ സ്ഥാപിതയായ ദേവി, ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം നൽകുന്നു.
ദക്ഷസ്യ തനയാ പൂര്വം സപ്തവിംശതിസംഖ്യയാ
ദക്ഷന്റെ മക്കളായി മുമ്പ് ഇരുപത്തേഴു പെൺമക്കളുണ്ടായിരുന്നു.
താസാം മധ്യേ ഽഭവച്ചൈകാ രോഹിണീ തസ്യ വല്ലഭാ
അവരിൽ ഒരാൾ, രോഹിണി എന്നവൾ, അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായിരുന്നു.
തതോ ദൌര്ഭാഗ്യസംതപ്താഃ സര്വാ സ്താ ദക്ഷകന്യകാഃ
അതിനുശേഷം, ദുർഭാഗ്യം മൂലം ദു:ഖിതരായി ദക്ഷന്റെ ആ പെൺമക്കൾ എല്ലാവരും ആയിരുന്നു.
സംസ്ഥാപ്യ ദേവതാം ദുര്ഗാം ശ്രദ്ധയാ പരയാ യുതാഃ
അവൾക്കൊപ്പമൊത്ത്, അവർ പരമവിശ്വാസത്തോടെ ദുർഗ്ഗാദേവിയെ ദേവതയായി സ്ഥാപിച്ചു.
തതഃ കാലേന മഹതാ താസാം സാ തുഷ്ടിമഭ്യഗാത്
അങ്ങനെ വലിയൊരു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവരുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
തസ്മാത്തത്പ്രാര്ഥ്യതാം ചിത്തേ യദ്യുഷ്മാകം വ്യവസ്ഥിതമ്
അതിനാൽ, നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ എന്ത് ആഗ്രഹമുണ്ടോ, അതു പ്രാർത്ഥിക്കാം.
തതഃ പ്രോചുശ്ച താഃ സര്വാഃ പ്രസാദാത്തവ വാംഛിതമ്
അപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരും പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറട്ടെ.'
ഏകം പത്യുഃ സുഖം മുക്ത്വാ യത്സൌഭാഗ്യസമുദ്ഭവമ്
ഒരു ഭർത്താവിന്റെ സുഖം, അതാണ് സൗഭാഗ്യത്തിന്റെ ഉറവിടം, അതൊഴികെ,
വയം ദൌര്ഭാഗ്യദോഷേണ സര്വാഃ ക്ലേശം പരം ഗതാഃ ൬.൮൬.
നാം എല്ലാവരും ദുർഭാഗ്യത്തിന്റെ ദോഷം കൊണ്ടു വലിയ ദു:ഖം അനുഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.
മത്പ്രസാദാദസംദിഗ്ധം ഭവിഷ്യതി സുഖോദയമ്
എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, സംശയമില്ലാതെ, സന്തോഷം ഉണ്ടാകും.
അന്യാപി യാ പതിത്യക്താ സ്ത്രീ മാമത്ര സ്ഥിതാം സദാ
ഭർത്താവ് ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടും ഇവിടെ എപ്പോഴും എന്നെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്ന മറ്റേതെങ്കിലും സ്ത്രീ,
സാ ഭവിഷ്യതി സൌഭാഗ്യയു്ക്താ പുത്രവതീ സതീ
അവൾ സൗഭാഗ്യവതിയും, സത്യവ്രതയുമാകുകയും, പുത്രവതിയായും മാറുകയും ചെയ്യും.
അക്ഷാരലവണാശാ യാ നാരീ മാം പൂജയിഷ്യതി
ഉപ്പില്ലാത്ത അക്ഷതയാൽ എന്നെ പൂജിക്കുന്ന സ്ത്രീ,
ആശ്വിനസ്യ സിതേ പക്ഷേ സംപ്രാപ്തേ നവമീദിനേ തസ്യാഃ സൌഭാഗ്യമത്യുഗ്രം സര്വദാ വൈ ഭവിഷ്യതി
ആശ്വിനമാസത്തിലെ വെള്ളിപക്ഷത്തിലെ ഒമ്പതാം ദിവസം ആ സ്ത്രീക്ക് എപ്പോഴും അത്യന്തം വലിയ സൗഭാഗ്യം ലഭിക്കും.
ഏവമുക്ത്വാ തു സാ ദേവീ വിരരാമ ദ്വിജോത്തമാഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദേവി മൗനത്തിലായി, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ദക്ഷ ആഹൂതഃ ശൂലപാണിനാ തദയുക്തം കൃതം ദക്ഷ ജാമാതാഽയം യതസ്തവ
അതിനിടയിൽ, ദക്ഷനെ ത്രിശൂലധാരിയായവൻ വിളിച്ചു: 'ദക്ഷാ, ഇതൊരു തെറ്റായ പ്രവൃത്തിയായിരുന്നു, കാരണം അവൻ നിന്റെ മരുമകനാണ്.'
ഊഢാ അഖണ്ഡചാരിത്രാസ്താസ്ത്യക്താ ദോഷവര്ജിതാഃ
വിവാഹിതകളും, അക്ഷതമായ സ്വഭാവമുള്ളവരുമായ ആ സ്ത്രീകൾ, കുറ്റമില്ലാതിരുന്നിട്ടും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.
തതോ മയാഽതികോപേന നിയുക്തോ രാജയക്ഷ്മണാ
അതുകൊണ്ട്, അത്യന്തം കോപത്തോടെ ഞാൻ അവരെ ക്ഷയരോഗം അനുഭവിക്കേണ്ടവരാക്കുകയായിരുന്നു.
മദ്വാക്യാന്നാത്ര സംദേഹഃ സത്യമേതന്മയോദിതമ്॥ ൬.൮൬.
എന്റെ വാക്കുകളിൽ യാതൊരു സംശയവും വേണ്ട; ഞാൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്.
ത്വയാപി യദ്വചഃ പ്രോക്തമസത്യം സ്യാന്ന തത്ക്വചിത്
നീ പറഞ്ഞത് സത്യമല്ലെങ്കിൽ അതൊരിക്കലും നടക്കുകയില്ല.
ദക്ഷോഽപി ബാഢമിത്യേവ തത്പ്രോക്ത്വാ ച യയൌ ഗൃഹമ്
ദക്ഷൻ 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
ഗച്ഛമാനഃ ക്ഷയം പക്ഷം വൃദ്ധിം പക്ഷം ച സദ്ദ്വിജാഃ സര്വസൌഭാഗ്യദാ സ്ത്രീണാം തസ്മിന്ക്ഷേത്രേ വ്യവസ്ഥിതാ
അവൻ പോകുമ്പോൾ, മഹാന്മാരായ ബ്രാഹ്മണരേ, സ്ത്രീകൾക്ക് എല്ലാ ഭാഗ്യവും നൽകുന്ന ചന്ദ്രന്റെ കഷായവും വളർച്ചയും ആ പ്രദേശത്ത് സ്ഥാപിതമായി.
യശ്ചൈതത്പുരതസ്തസ്യാഃ സംപ്രാപ്തേ ചാഷ്ടമീദിനേ
ആ സ്ത്രീയുടെ മുമ്പിൽ, അഷ്ടമി ദിവസം വന്നപ്പോൾ, ആരായാലും—
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം ഷഷ്ഠേ നാഗരഖണ്ഡേ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യേ സപ്തവിംശതികാമാഹാത്മ്യവര്ണനംനാമ ഷഡശീതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ അശീതിയാറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു; ഇത് ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന 'ഇരുപത്തേഴിന്റെ മഹത്വം' എന്ന അധ്യായമാണ്, മഹാപുരാണമായ ശ്രീസ്കന്ദപുരാണത്തിലെ ആറാം ഭാഗമായ നഗരഖണ്ഡത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
യസ്യാപി ദര്ശനാദേവ മുച്യതേ പാതകൈര്നരഃ
അവളെ കാണുന്നവൻ മാത്രം പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.
സോമവാരേ തു സംപ്രാപ്തേ സോമസ്യ ഗ്രഹണേ നരഃ
ചൊവ്വാഴ്ച്ച വന്നപ്പോൾ, ചന്ദ്രന്റെ സംയോജന സമയത്ത്, ഒരാൾ—
അത്ര ചംദ്രസ്യ ചൈവൈകഃ കഥം ജാതഃ സമാശ്രയഃ
ഇവിടെ, ചന്ദ്രനുമായി ഒരു പ്രത്യേക ബന്ധം ഉണ്ട്—അത് എങ്ങനെ ഉണ്ടായി?
ഏതന്നഃ സൂതപുത്രാതിചിത്രം മനസി വര്തതേ
സൂതപുത്രൻ പറഞ്ഞ ഈ അതിശയകരമായ കാര്യം നമ്മുടെ മനസ്സിൽ നിറയുന്നു.