ഏതത്ക്ഷേത്രം സമാസാദ്യ ത്രികാലം സ്നാനമാചരത്
ഈ തിരുത്തലായ സ്ഥലത്ത് എത്തി, അവൾ മൂന്നു പ്രാവശ്യം സ്നാനം നടത്തി.
താമുവാച തതോ ബ്രഹ്മാ വര്ഷാംതേ തുഷ്ടിമാഗതഃ
അവിടെ, ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, സന്തോഷത്തോടെ ബ്രഹ്മാവു അവളോട് പറഞ്ഞു.
ബ്രാഹ്മണേന സുക്രുദ്ധേന കസ്മിശ്ചിത്കാരണാംതരേ
ഒരു കാരണത്താൽ അതീവ കോപത്തോടെ ബ്രാഹ്മണൻ അവളെ ശപിച്ചു.
തസ്മാത്തദ്രൂപിണീം ഭൂയോ മാം കുരുഷ്വ പിതാമഹ ൬.൮൫.
അതുകൊണ്ട്, പിതാമഹാ, എന്നെ വീണ്ടും പഴയ രൂപത്തിലാക്കണം.
തവ ഭദ്രേ വിശേഷേണ തസ്മാത്ത്വം സ്വഗൃഹം വ്രജ
ഭദ്രേ, പ്രത്യേകിച്ച് നിന്നുവേണ്ടി, നീ തിരിച്ച് നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുക.
മഹത്ത്വം തേ മയാ ദത്തമദ്യപ്രഭൃതി ശോഭനേ
ശോഭനേ, ഇന്നുമുതൽ ഞാൻ നിന്നെ മഹത്വം നൽകി.
ഗജവക്ത്രാം നരോ യസ്ത്വാം പൂജയിഷ്യതി ഭക്തിതഃ
ആനമുഖമായിരിക്കുന്ന നിന്നെ ഭക്തിയോടെ ആരെങ്കിലും ആരാധിച്ചാൽ,
ദ്വിതീയാദിവസേ യസ്ത്വാം മഹാലക്ഷ്മീരിതി ബ്രുവന്
അല്ലെങ്കിൽ രണ്ടാം ദിവസം നിന്നെ മഹാലക്ഷ്മി എന്നു വിളിച്ചാൽ,
സപ്തജന്മാംതരാണ്യേവ ന ഭവിഷ്യതി സോഽധനഃ
അവൻ ഏഴു ജന്മങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒരിക്കലും ദരിദ്രനാകില്ല.
സാഽപി ഹൃഷ്ടാ ഗതാ ദേവീ യത്ര തിഷ്ഠതി കേശവഃ
അതിനുശേഷം സന്തോഷത്തോടെ ദേവി കേശവൻ ഇരിക്കുന്നിടത്തേക്ക് പോയി.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതി സാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം ഷഷ്ഠേ നാഗര ഖണ്ഡേ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യേ മഹാലക്ഷ്മീമാഹാത്മ്യവര്ണനംനാമ പഞ്ചാശീതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ അശീതിസാഹസ്ര്യമായ ശ്രീസ്കാന്ദ മഹാപുരാണത്തിൽ, ആറാം നാഗരഖണ്ഡത്തിലെ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ മഹാലക്ഷ്മീമാഹാത്മ്യവിവരണം എന്ന അമ്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
നക്ഷത്രൈഃ സ്ഥാപിതാ ദേവീ വാംഛിതസ്യ പ്രദായിനീ
നക്ഷത്രങ്ങളിൽ സ്ഥാപിതയായ ദേവി, ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം നൽകുന്നു.
ദക്ഷസ്യ തനയാ പൂര്വം സപ്തവിംശതിസംഖ്യയാ
ദക്ഷന്റെ മക്കളായി മുമ്പ് ഇരുപത്തേഴു പെൺമക്കളുണ്ടായിരുന്നു.
താസാം മധ്യേ ഽഭവച്ചൈകാ രോഹിണീ തസ്യ വല്ലഭാ
അവരിൽ ഒരാൾ, രോഹിണി എന്നവൾ, അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായിരുന്നു.
തതോ ദൌര്ഭാഗ്യസംതപ്താഃ സര്വാ സ്താ ദക്ഷകന്യകാഃ
അതിനുശേഷം, ദുർഭാഗ്യം മൂലം ദു:ഖിതരായി ദക്ഷന്റെ ആ പെൺമക്കൾ എല്ലാവരും ആയിരുന്നു.
സംസ്ഥാപ്യ ദേവതാം ദുര്ഗാം ശ്രദ്ധയാ പരയാ യുതാഃ
അവൾക്കൊപ്പമൊത്ത്, അവർ പരമവിശ്വാസത്തോടെ ദുർഗ്ഗാദേവിയെ ദേവതയായി സ്ഥാപിച്ചു.
തതഃ കാലേന മഹതാ താസാം സാ തുഷ്ടിമഭ്യഗാത്
അങ്ങനെ വലിയൊരു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവരുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
തസ്മാത്തത്പ്രാര്ഥ്യതാം ചിത്തേ യദ്യുഷ്മാകം വ്യവസ്ഥിതമ്
അതിനാൽ, നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ എന്ത് ആഗ്രഹമുണ്ടോ, അതു പ്രാർത്ഥിക്കാം.
തതഃ പ്രോചുശ്ച താഃ സര്വാഃ പ്രസാദാത്തവ വാംഛിതമ്
അപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരും പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറട്ടെ.'
ഏകം പത്യുഃ സുഖം മുക്ത്വാ യത്സൌഭാഗ്യസമുദ്ഭവമ്
ഒരു ഭർത്താവിന്റെ സുഖം, അതാണ് സൗഭാഗ്യത്തിന്റെ ഉറവിടം, അതൊഴികെ,
വയം ദൌര്ഭാഗ്യദോഷേണ സര്വാഃ ക്ലേശം പരം ഗതാഃ ൬.൮൬.
നാം എല്ലാവരും ദുർഭാഗ്യത്തിന്റെ ദോഷം കൊണ്ടു വലിയ ദു:ഖം അനുഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.
മത്പ്രസാദാദസംദിഗ്ധം ഭവിഷ്യതി സുഖോദയമ്
എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, സംശയമില്ലാതെ, സന്തോഷം ഉണ്ടാകും.
അന്യാപി യാ പതിത്യക്താ സ്ത്രീ മാമത്ര സ്ഥിതാം സദാ
ഭർത്താവ് ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടും ഇവിടെ എപ്പോഴും എന്നെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്ന മറ്റേതെങ്കിലും സ്ത്രീ,
സാ ഭവിഷ്യതി സൌഭാഗ്യയു്ക്താ പുത്രവതീ സതീ
അവൾ സൗഭാഗ്യവതിയും, സത്യവ്രതയുമാകുകയും, പുത്രവതിയായും മാറുകയും ചെയ്യും.
അക്ഷാരലവണാശാ യാ നാരീ മാം പൂജയിഷ്യതി
ഉപ്പില്ലാത്ത അക്ഷതയാൽ എന്നെ പൂജിക്കുന്ന സ്ത്രീ,
ആശ്വിനസ്യ സിതേ പക്ഷേ സംപ്രാപ്തേ നവമീദിനേ തസ്യാഃ സൌഭാഗ്യമത്യുഗ്രം സര്വദാ വൈ ഭവിഷ്യതി
ആശ്വിനമാസത്തിലെ വെള്ളിപക്ഷത്തിലെ ഒമ്പതാം ദിവസം ആ സ്ത്രീക്ക് എപ്പോഴും അത്യന്തം വലിയ സൗഭാഗ്യം ലഭിക്കും.
ഏവമുക്ത്വാ തു സാ ദേവീ വിരരാമ ദ്വിജോത്തമാഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദേവി മൗനത്തിലായി, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ദക്ഷ ആഹൂതഃ ശൂലപാണിനാ തദയുക്തം കൃതം ദക്ഷ ജാമാതാഽയം യതസ്തവ
അതിനിടയിൽ, ദക്ഷനെ ത്രിശൂലധാരിയായവൻ വിളിച്ചു: 'ദക്ഷാ, ഇതൊരു തെറ്റായ പ്രവൃത്തിയായിരുന്നു, കാരണം അവൻ നിന്റെ മരുമകനാണ്.'
ഊഢാ അഖണ്ഡചാരിത്രാസ്താസ്ത്യക്താ ദോഷവര്ജിതാഃ
വിവാഹിതകളും, അക്ഷതമായ സ്വഭാവമുള്ളവരുമായ ആ സ്ത്രീകൾ, കുറ്റമില്ലാതിരുന്നിട്ടും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.
തതോ മയാഽതികോപേന നിയുക്തോ രാജയക്ഷ്മണാ
അതുകൊണ്ട്, അത്യന്തം കോപത്തോടെ ഞാൻ അവരെ ക്ഷയരോഗം അനുഭവിക്കേണ്ടവരാക്കുകയായിരുന്നു.