ഗരുഡോ വൈ ബ്രാഹ്മണായ യന്മാം പൃച്ഛസി കേശവ
കേശവാ, നീ എന്നെ, ഗരുഡനെ, ബ്രാഹ്മണന്റെ വേണ്ടി ചോദിക്കുന്നു.
കച്ചിന്നേംദ്രസ്യ സംജാതം ഭയം ദാനവസംഭവമ്
ഇന്ദ്രന് ദാനവന്മാരിൽ നിന്നുള്ള ഭയം ഉണ്ടായോ?
യജ്ഞഭാഗം ലഭംതേ സ്മ കച്ചിദ്ദേവാഃ സവാസവാഃ
ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും യജ്ഞത്തിൽ അവരുടെ ഭാഗം ലഭിച്ചോ?
രോരൂയമാണാ ഭാരാര്താ ദാനവൈഃ പീഡിതാ ഭൃശമ്
ദാനവന്മാരാൽ വളരെ പീഡിക്കപ്പെട്ട ദേവന്മാർ ഭാരത്തിൽ വിഷമിച്ച് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണോ?
ഉഗ്രസേനസുതഃ കംസഃ സംഭൂതഃ സ മഹാസുരഃ
ഉഗ്രസേനന്റെ മകനായ കംസൻ, ആ മഹാസുരൻ, ജനിച്ചു.
അരിഷ്ടോ ധേനുകഃ കേശീ പ്രലമ്ബോനാമ ചാപരഃ
അരിഷ്ടൻ, ധേനുകൻ, കേശി, മറ്റൊരാൾ പ്രലമ്പൻ എന്ന പേരിൽ—
ഇതശ്ചേതശ്ച ധാവദ്ഭിര്ദാനവൈരേഭിരേവ ച ൬.൮൦.
ഈ ദാനവന്മാർ എല്ലായിടത്തും ഓടിച്ചുറ്റുന്നു.
ഊര്ധ്വബാഹുസ്തഥാ ജാതോ മര്ത്യലോകേ ജനോഽധുനാ
ഇപ്പോൾ മനുഷ്യലോകത്ത് ജനങ്ങൾ കൈകൾ ഉയർത്തി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
ഭാരാവതരണം ദേവ ന കരിഷ്യസി ചാശു ചേത്
ദേവാ, നീ ഭൂമിയുടെ ഭാരമെടുത്ത് ഉടൻ സഹായിക്കില്ലെങ്കിൽ—
തസ്യാസ്തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ബ്രഹ്മണാ ലോകകര്തൃണാ
അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവു കേട്ടു.
പ്രോക്തവ്യോ ഭഗവാന്വാക്യം ത്വയാ ദേവോ ജനാര്ദനഃ
മഹർഷേ, ഈ സന്ദേശം ഭഗവാൻ ജനാർദ്ദനനോട് നീ അറിയിക്കണം.
തസ്മാദ്ഭൂഭിതലേ ദേവ കൃത്വാ ജന്മ സ്വയം വിഭോ
അതുകൊണ്ട്, ഭഗവാനേ, നീ തന്നെ ഭൂമിയിൽ ജനനം സ്വീകരിക്കണം.
ഭാരാവതരണം ഭൂമേഃ സാകം ദേവൈഃ സവാസവൈഃ
ദേവന്മാരോടും ഇന്ദ്രനോടും കൂടെ ഭൂമിയുടെ ഭാരമെടുത്ത് രക്ഷിക്കണം.
ഏവമുക്ത്വാഽഥ തം വിഷ്ണുര്നാരദം മുനിപുംഗവമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, വിഷ്ണു മഹർഷികളിൽ പ്രധാനനായ നാരദനോട് പറഞ്ഞു.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം ഷഷ്ഠേ നാഗരഖണ്ഡേ ശ്രീഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യേ സുപര്ണാഖ്യമാഹാത്മ്യേ വിഷ്ണുദര്ശനമാഹാത്മ്യവര്ണനംനാമാശീതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ എൺപതാം അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു; ഇത് 'വിഷ്ണുദർശനത്തിന്റെ മഹത്വം' എന്ന പേരിൽ, ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹത്വത്തിൽ, സൂപർണ്ണന്റെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന ഭാഗത്താണ്, എൺപത്തിയെട്ടായിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള ശ്രീസ്കാന്ദമഹാപുരാണത്തിലെ ആറാം നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ.
ശ്രീഗരുഡ ഉവാച മമാസ്തി ദയിതം മിത്രം ബ്രാഹ്മണോ ഭൃഗുവംശജഃ
ശ്രീ ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടൊരു സുഹൃത്ത് ഉണ്ട്; ഭൃഗുവംശത്തിൽ പിറന്ന ബ്രാഹ്മണൻ.
ന തസ്യാഃ സദൃശഃ കാംതഃ പ്രാപ്തസ്തേന മഹാത്മനാ അനുരൂപം ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ യദ്യഹം സംമതസ്തവ
ആ മഹാത്മാവിന് അവളെക്കൊണ്ട് യോജിച്ച ഭർത്താവിനെ ഇതുവരെ കണ്ടെത്താനായിട്ടില്ല; ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, എനിക്ക് നിനക്ക് യോജ്യനായവനായി തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ—
തതോ മയാഽഖിലാ ഭൂമിസ്തദ്വരാര്ഥം വിലോകിതാ
അതിനാൽ ആ വിവാഹത്തിനായി ഞാൻ മുഴുവൻ ഭൂമിയും അന്വേഷിച്ചു.
തതസ്ത്വം പുണ്ഡരീകാക്ഷ മമ ചിത്തേ വ്യവസ്ഥിതഃ
അതിനുശേഷം, കമലനയനനായവനേ, നീ എന്റെ മനസ്സിൽ സ്ഥിരമായി വസിക്കുന്നു.
തസ്മാത്പാണിഗ്രഹം തസ്യാഃ സ്വീകുരുഷ്വ സുരേശ്വര
അതുകൊണ്ട്, ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, അവളുടെ കൈ വിവാഹത്തിന് സ്വീകരിക്കണമെന്നു ഞാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു.
യേന ദൃഷ്ട്വാ സ്വയം പശ്ചാത്പ്രകരോമി യഥോദിതമ്
ഞാൻ പിന്നീടു തന്നെ കണ്ടു, നിർദ്ദേശിച്ച പ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കാനായി ഇതു ചെയ്യുന്നു.
മയാ ദൂരേ വിനിര്മുക്താ തത്കഥം താമിഹാനയേ
ഞാൻ അവളെ ദൂരത്ത് വിട്ടയച്ചതുകൊണ്ട്, എങ്ങനെ അവളെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും?
ന ഹി ധക്ഷ്യതി തസ്മാത്ത്വം ശീഘ്രം ദ്വിജവരാഽഽനയ
അവൾക്ക് യാതൊരു ദോഷവും സംഭവിക്കില്ല; അതുകൊണ്ട്, നീ വേഗത്തിൽ ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കൊണ്ടുവരിക.
ഏവമുക്തസ്തതസ്തേന വിഷ്ണുനാ പ്രഭവിഷ്ണുനാ
ശക്തനായ വിഷ്ണു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ പിന്നെ സംസാരിച്ചു.
അഥാസൌ പ്രണിപത്യോച്ചൈര്ബ്രാഹ്മണോ മധുസൂദനമ് ൬.൮൧.
അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ, ദീർഘമായി നമസ്കരിച്ച്, മധുസൂദനനോട് പറഞ്ഞു.
സാപി കന്യാ വരാരോഹാ ബാല്യഭാവാദനിന്ദിതാ
ആ കന്യക, മനോഹരമായ രൂപം ഉള്ളവളായി, ബാല്യകാലത്തിന്റെ നിർമലതകൊണ്ട് കുറ്റമില്ലാത്തവളായിരുന്നു.
അഥ കോപപരീതാംഗീ മഹിഷ്യാധര്മമാശ്രിതാ
പിന്നീട്, കോപത്തിൽ ആകുലമായ അവളുടെ ശരീരം, രാജ്ഞി അധർമ്മത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
യസ്മാന്മേ പുരതഃ പാപേ കാംതസ്യ മമ ഹര്ഷിതാ തസ്മാദശ്വമുഖീ നൂനം വികൃതാ ത്വം ഭവിഷ്യസി
നീ പാപിനിയായ്, എന്റെ മുമ്പിൽ എന്റെ ഭർത്താവിനൊപ്പം സന്തോഷിച്ചതിനാൽ, നീ ഉറപ്പായും കുതിരമുഖിയായ് രൂപം മാറ്റപ്പെടും.
ഏവം ശാപേ ശ്രിയാ ദത്തേ ഹാഹാകാരോ മഹാനഭൂത്
ശ്രീദേവി ശാപം നൽകിയപ്പോൾ, വലിയ ആക്രന്ദനം അവിടെ ഉയർന്നു.
വാങ്മാത്രേണ ന തസ്യാഃ സ്യാത്പത്നീഭാവഃ കഥംചന
വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മാത്രം അവൾക്ക് ഭാര്യയായ സ്ഥാനം ഒരിക്കലും ലഭിക്കില്ല.