ബ്രഹ്മണോ ദക്ഷിണാംഗുഷ്ഠാദ്ദക്ഷഃ പ്രാചേതസോഽഭവത്
ബ്രഹ്മാവിന്റെ വലതുകൈയുടെ വടക്കുനഖത്തിൽ നിന്ന് പ്രചേതസിന്റെ പുത്രനായ ദക്ഷൻ ജനിച്ചു.
താസാം ജ്യേഷ്ഠതമാ സാധ്വീ സതീനാമ ശുചിസ്മിതാ ॥ ബഭൂവ കന്യകാ സര്വൈര്ഗുണൈര്യുക്താഽഽയതേക്ഷണാ
അവന്റെ സദാചാരമുള്ള പുത്രിമാരിൽ, ഏറ്റവും മൂത്തതും വിശുദ്ധമായ പുഞ്ചിരിയുമുള്ളതും ആയതായിരുന്നു സതീ; അവൾ എല്ലാ ഗുണങ്ങളും നിറഞ്ഞ, വലിയ കണ്ണുകളുള്ള ഒരു കന്യകയായിരുന്നു.
ന ദേവീ ന ച ഗംധര്വീ നാസുരീ ന ച നാഗജാ
അവൾ ദേവതയുമല്ല, ഗാന്ധർവ്വ സ്ത്രീയുമല്ല, അസുര സ്ത്രീയുമല്ല, നാഗജന്മയുമല്ല.
തതഃ പുണ്യതമം ക്ഷേത്രം കന്യാദാനസ്യ സ ക്ഷമമ്
അപ്പോൾ, ആ ഏറ്റവും പുണ്യമായ സ്ഥലം കന്യാദാനത്തിന് യോഗ്യമായിത്തീർന്നു.
തതശ്ചോദ്വാഹയോഗ്യാനി വസുനി വിവിധാന്യപി
അതിനുശേഷം വിവാഹത്തിന് അനുയോജ്യമായ പലവിധ സമ്പത്തുകളും കൊണ്ടുവന്നു.
അഥ ചൈത്രസ്യ ശുക്ലസ്യ നക്ഷത്രേ ഭഗദൈവതേ
അതിനുശേഷം ചൈത്രമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ ഭാഗദേവതയുടെ നക്ഷത്രത്തിൽ,
സര്വൈഃ സുരഗണൈഃ സാര്ധം ദേവവിഷ്ണുപുരഃസരൈഃ ൬.൭൭.
സകല ദേവതകളും മഹാവിഷ്ണുവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തി അവിടെ ഒന്നിച്ചു.
സിദ്ധൈഃ സാധ്യഗണൈര്ഭൂതൈഃ പ്രേതൈര്വൈനായകൈസ്തഥാ
സിദ്ധന്മാർ, സാധ്യന്മാർ, ഭൂതങ്ങൾ, പ്രേതങ്ങൾ, വിനായകർ എന്നിവരും അവരോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ദക്ഷഃ സംപ്രഹൃഷ്ടതനൂരുഹഃ
അപ്പോൾ ദക്ഷൻ ആനന്ദത്തിൽ രോമാഞ്ചിതനായ് നിന്നു.
വാദ്യമാനൈര്മഹാവാദ്യൈഃ സൂതമാഗധബന്ദിഭിഃ
ചാരിയന്മാർ, മാഗധർ, ഗായകർ എന്നിവരുടെ വലിയ വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുമ്പോൾ,
തതഃ സര്വേ സുരാസ്തത്ര സ്വയം ദക്ഷേണ പൂജിതാഃ പരിവാര്യാഖിലാം വേദിം മംഡപാംതരവര്തിനീമ്
അപ്പോൾ ദക്ഷൻ സ്വന്തം കൈകളാൽ ആദരിച്ച എല്ലാ ദേവതകളും ആ മണ്ടപത്തിനുള്ളിലെ യാഗവേദിയെ ചുറ്റി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
തതഃ പിതാമഹം പ്രാഹ ദക്ഷഃ പ്രീതിപുരഃസരമ്
അതിനുശേഷം ദക്ഷൻ സ്നേഹപൂർവ്വം പിതാമഹനോടു പറഞ്ഞു.
സ്വയമേവ സുതാഽസ്മാകം യേന സ്യാത്സുഭഗാ സതീ
ഞങ്ങളുടെ മകൾ സതീക്ക് ആരെയാണു ഇഷ്ടം, അവനാൽ തന്നെ അവൾ ഭാഗ്യവതിയാകട്ടെ.
ബാഢമിത്യേവ സോഽപ്യുക്ത്വാ പ്രഹൃഷ്ടേനാംതരാത്മനാ
അവനും 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് സന്തോഷത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
സംപ്രദാനക്രിയാം കൃത്വാ തത്രൈവ വിധിപൂര്വകമ് മാതൄണാം പുരതോ വേധാഃ സതീശാഭ്യാം യഥോചിതമ്
അവിടെ തന്നെ നിയമാനുസൃതമായി മാതാക്കളെ സാക്ഷിയാക്കി സതിയെയും ചേർത്ത് സൃഷ്ടാവൻ കന്യാദാന ചടങ്ങ് നടത്തി.
അഥ വേദിം സമാസാദ്യ ഗൃഹ്യോക്തവിധിനാഽഖിലമ്
അതിനുശേഷം യാഗവേദിക്ക് സമീപം ചെന്നു ഗൃഹപ്രയോഗങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് എല്ലാ ചടങ്ങുകളും നടത്തി.
യഥായഥാ സ രമ്യാണി വീക്ഷതേംഽഗാനി കൌതുകാത് ൬.൭൭.
അവൾ കൗതുകത്തോടെ അവന്റെ മനോഹരമായ അവയവങ്ങൾ ഒന്ന് ഒന്നായി നോക്കി.
തേനൈകം വദനം മുക്ത്വാ തസ്യാ വസ്ത്രാവഗുംഠിതമ്
അവളുടെ മുഖങ്ങളിൽ ഒന്നേത് മാത്രം തുറന്നിരുന്നു, ശേഷമുള്ളതെല്ലാം വസ്ത്രം കൊണ്ട് മറച്ചിരുന്നു.
ന ശംഭോര്ലജ്ജയാ വക്ത്രം പ്രത്യക്ഷം സ വ്യലോകയത്
ശംഭുവിനെ കാണുമ്പോൾ ലജ്ജയാൽ അവൾ നേരിട്ട് അവന്റെ മുഖം നോക്കിയില്ല.
തതസ്തദ്ദര്ശനാര്ഥായ സ ഉപായം വ്യലോ കയത്
അവളെ കാണാൻ വേണ്ടി അവൻ ഒരു മാർഗം കണ്ടെത്തി.
ആര്ദ്രേംധനാനി ഭൂരീണി ക്ഷിപ്ത്വാക്ഷിത്വാ വിഭാവസൌ
അവൻ നിരവധി ഈർപ്പമുള്ള ഇന്ധനങ്ങൾ അഗ്നിയിൽ ഇട്ടു, തീ ഉയരാൻ അനുവദിച്ചില്ല.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ധൂമഃ പ്രാദുര്ഭൂതഃ സമംതതഃ
അപ്പോൾ ചുറ്റും മുഴുവൻ പുക ഉയർന്നു.
തതോ ധൂമാകുലേനേത്രേ ഭഗവാംസ്ത്രിപു രാന്തകഃ
അതിനുശേഷം, ത്രിപുരനെ സംഹരിച്ച ദൈവം, പുകകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ ചുവന്നവനായി അവിടെ നിന്നു.
തതോ വസ്ത്രം സമുത്ക്ഷിപ്യ സതീവക്ത്രം പിതാമഹഃ
അതിനുശേഷം, പിതാമഹൻ വസ്ത്രം എടുത്ത് സതിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നീട്ടി.
തസ്യ രേതഃ പ്രചസ്കന്ദ തതസ്തദ്വീക്ഷണാദ്ദ്രുതമ് ൩൮ തതശ്ച സികതൌഘേനാ തത്ക്ഷണാത്പദ്മസംഭവഃ
അവന്റെ വീര്യം അവിടെ വീണു; അതു കണ്ട ഉടൻ തന്നെ പദ്മസംബവൻ അതിനെ മണൽകൂമ്പാരത്തോടെ മൂടി.
അഥ തദ്ഭഗവാഞ്ച്ഛംഭുര്ജ്ഞാത്വാ ദിവ്യേന ചക്ഷുഷാ ൬.൭൭.
അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ശംഭു ദിവ്യദൃഷ്ടിയാൽ ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞു.
കിമേതദ്വിഹിതം പാപ ത്വയാ കര്മ വിഗര്ഹിതമ്
"നീ ചെയ്ത ഈ പാപകരമായ നിന്ദ്യമായ പ്രവൃത്തിയാണിതെന്ത്?"
ത്വം വേത്സി ശംകരേണൈതത്കര്മജാലം ന വിംദിതമ് യത്കിഞ്ചിത്ത്രിഷു ലോകേഷു ജംഗമം സ്ഥാവരം തഥാ
"ബ്രഹ്മാ, ഈ കര്മ്മജാലം ശങ്കരന് അറിയാത്തതല്ല; മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ചലനമുള്ളതും അചലമായതും എല്ലാം അവനറിയാം."
തസ്മാത്സ്പൃശ നിജം ശീര്ഷം ബ്രഹ്മന്നേതദസംശയമ് താവത്തത്ര സ്ഥിതഃ സാക്ഷാത്തദ്രൂപോ വൃഷവാഹനഃ
"അതിനാൽ, ബ്രഹ്മാ, സംശയമില്ലാതെ നിന്റെ തല സ്പർശിക്കൂ; അവിടെ തന്നെ വൃഷഭധ്വജൻ അതേ രൂപത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു."
തതോ ലജ്ജാപരീതാംഗഃ സ്ഥിതശ്ചാധോമുഖോ ദ്വിജാഃ
അതിനുശേഷം, ലജ്ജകൊണ്ട് മുഴുവൻ ശരീരം പിടിച്ചുപറ്റി, തല താഴ്ത്തി അവൻ അവിടെ നിന്നു, ദ്വിജന്മാരേ.