താരകോഽപി സമാലോക്യ ദേവാന്സ്വയമുപാഗതാന്
താരകൻ ദേവന്മാർ സ്വയം വന്നതറിഞ്ഞു.
തതോഽഭൂത്സുമഹദ്യുദ്ധം ദേവാനാം ദാനവൈഃ സഹ
അതിനുശേഷം ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും തമ്മിൽ വലിയൊരു യുദ്ധം നടന്നു.
അഥ സ്കന്ദേന സംവീക്ഷ്യ ദൂരസ്ഥം താരകം രണേ
അപ്പോൾ സ്കന്ദൻ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ ദൂരത്ത് നില്ക്കുന്ന താരകനെ കണ്ടു.
അഥാസൌ ഹൃദയം ഭിത്ത്വാ തസ്യ ദൈത്യസ്യ ദാരുണാ
അവൻ ആ ഭയങ്കരനായ ദാനവന്റെ ഹൃദയം കുത്തിത്തുളച്ചു.
താരകസ്തു ഗതോ നാശം മുക്തഃ പ്രാണൈശ്ച തത്ക്ഷണാത്
താരകൻ അക്ഷണത്തിൽ തന്നെ ജീവൻ വിട്ട് നശിച്ചു.
സ്തോത്രൈര്ബഹുവിധൈഃ സ്തുത്വാ പ്രോചുസ്തസ്മിന്ഹതേ സതി ॥ ഗതാശ്ച ത്രിദിവം തൂര്ണം സഹ ശക്രേണ നിര്ഭയാഃ ।൧ ൬.൭൧.
അവനെ പലവിധ സ്തോത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് പുകഴ്ത്തി, അവൻ വധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവർ ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ഭയമില്ലാതെ വേഗത്തിൽ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി.
സ്കന്ദോഽപി താം സമാദായ ശക്തിം തത്ര പുരോത്തമേ
സ്കന്ദനും ആ ഉത്തമമായ സ്ഥലത്ത് ആ ശക്തിയെ എടുത്തു.
ഋഷയ ഊചുഃ രക്തശൃംഗഃ കഥം തേന നിശ്ചലോഽപി ദൃഢീകൃതഃ
മുനിവർ ചോദിച്ചു: 'അചഞ്ചലനായ രക്തശൃംഗനെ അവൻ എങ്ങനെ ദൃഢമാക്കി?'
രക്തശൃങ്ഗഃ പ്രചലിതഃ സ്വസ്ഥാനാദതിവേഗതഃ
രക്തശൃംഗൻ തന്റെ സ്ഥാനം വിട്ട് ശക്തമായി ഇളകിപ്പോയി.
തസ്യ ദൈത്യസ്യ പാതേന യഥാന്യേ പര്വ തോത്തമാഃ
ആ ദാനവൻ വീണതോടെ, മറ്റ് വലിയ പർവതങ്ങളിലുണ്ടാകുന്നതുപോലെ,
ശീര്ണാനി ചലിതേ തസ്മിന്പര്വതേ വ്യഥിതാ ദ്വിജാഃ
ആ പർവതം ഇളകുമ്പോൾ അതിന്റെ ചൂഴികൾ ഒടിഞ്ഞു, ദ്വിജന്മാർ വിഷമിച്ചു.
ഹതശേഷാസ്തതോ വിപ്രാ ഗത്വാ സ്കന്ദം ക്രുധാന്വിതാഃ
അവശേഷിച്ച ബ്രാഹ്മണന്മാർ പരാജയപ്പെട്ട് കോപത്തോടെ സ്കന്ദനോടു പോയി.
നാശം നീതാ വയം സര്വേ സപുത്രപശുബാധവാഃ
ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നമ്മുടെ മക്കളും പശുക്കളും ബന്ധുക്കളുമൊത്ത് നശിച്ചുപോയി.
യദ്ധതോ ദാനവോ രൌദ്രോ നാന്യഥാ ദ്വിജസത്തമാഃ
ആ ഭയങ്കരനായ ദാനവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് ഇതെല്ലാം സംഭവിച്ചത്, മറ്റെന്തും സംഭവിക്കാനായിരുന്നില്ല, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.
പ്രസാദഃ ക്രിയതാം തസ്മാന്മാന്യാ മേ ബ്രാഹ്മണാഃ സദാ
അവർക്കു ദയ കാണിക്കണം; ബ്രാഹ്മണന്മാർ എപ്പോഴും എനിക്ക് ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവരാണ്.
പുനര്ജീവിതസംയുക്താന്കരിഷ്യാമി ന സംശയഃ ൬.൭൧.
ഞാൻ അവരെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിക്കും, അതിൽ സംശയമില്ല.
ഏവമുക്ത്വാ സമാദായ താം ശക്തിം രുധിരോക്ഷിതാമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, രക്തം 묻ിയ ശക്തി എടുത്തു.
തതഃ പ്രോവാച സംഹൃഷ്ടോ ദേവതാനാം ചതുഷ്ടയമ്
അതിനുശേഷം സന്തോഷത്തോടെ ദേവതകളുടെ നാലു വിഭാഗങ്ങളോടും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
യുഷ്മാഭിര്നിശ്ചലഃ കാര്യോ ഭൂയോഽയം നഗസത്തമഃ
നിങ്ങൾ ഈ മഹാപർവതം വീണ്ടും അചഞ്ചലമാക്കണം.
യുഷ്മാകം ബ്രാഹ്മണാഃ സര്വേ പൂജാം ദാസ്യംതി സര്വദാ
എല്ലാ ബ്രാഹ്മണന്മാരും എപ്പോഴും നിങ്ങളെ ആരാധിക്കും.
ബാഢമിത്യേവ താഃ പ്രോച്യ ചതുര്ദിക്ഷു തതശ്ച തമ് തതശ്ചാമൃതമാദായ മൃതാനപി ദ്വിജോത്തമാന്
'ശരി' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ നാലു ദിശകളിലേക്കും പോയി, അമൃതം കൊണ്ടുവന്ന് മരിച്ച ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരെയും ജീവിപ്പിച്ചു.
തതസ്തേ ബ്രാഹ്മണാസ്തത്ര സംഹൃഷ്ടാ വരമുത്തമമ് സദൈവ ഖ്യാതിമായാതു ഏതന്മേ ഹൃദി വാംഛിതമ്
അപ്പോൾ അവിടെയുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ ഉത്തമമായ വരം ചോദിച്ചു: 'എപ്പോഴും ഞങ്ങൾക്ക് പ്രശസ്തി ഉണ്ടാകട്ടെ — ഇതാണ് എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ആഗ്രഹം.'
ചമത്കാരപുരം തദ്വത്സാംപ്രതം സുരസത്തമ
ദേവശ്രേഷ്ഠാ, ചമത്കാരപുരം ഇപ്പോൾ അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരിക്കട്ടെ.
പൂജാം തവ കരിഷ്യാമഃ കൃത്വാ പ്രാസാദമുത്ത മമ്
നാം ഉത്തമമായ ക്ഷേത്രം പണിതു നിന്റെ പൂജ നടത്തും.
സര്വാഃ സംപൂജയിഷ്യാമഃ സര്വകൃത്യേഷു സാദരമ് വിശേഷാത്പൂജയിഷ്യാമഃ ഷഷ്ഠ്യാം ശ്രദ്ധാസമന്വിതാഃ ॥ ൬.൭൧.
എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളിലും എല്ലാവരെയും ആദരത്തോടെ സ്നേഹത്തോടെ ആദരിക്കും; പ്രത്യേകിച്ച് ആറാം ദിവസം വിശ്വാസപൂര്വ്വം പ്രത്യേകമായി പൂജ ചെയ്യും.
സ്ഥിതസ്തത്രൈവ തദ്വാ ക്യാജ്ജ്ഞാത്വാ തത്ക്ഷേത്രമുത്തമമ്
അവൻ അതി ഉത്തമമായ ആ ക్షേത്രം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവിടെയേ തന്നെ നിലകൊണ്ടു.
യസ്തം പൂജയതേ ഭക്ത്യാ ചൈത്രഷഷ്ഠ്യാം സുഭാവതഃ
ചൈത്രമാസത്തിലെ ആറാം ദിവസം ഭക്തിയോടെ, മനസ്സിൽ ശുദ്ധിയോടെ ആ മഹാത്മാവിനെ ആരെങ്കിലും ആരാധിച്ചാൽ,
തസ്യാം ശക്തൌ നരോ യശ്ച കുര്യാത്പൃഷ്ഠിനിഘര്ഷണമ് സ ന സ്യാദ്രോഗസംയുക്തോ യാവത്സംവത്സരം ദ്വിജാഃ
അന്ന് ആ ശക്തിയിൽ ആരെങ്കിലും പുറം ഭാഗം ഉരയ്ക്കുകയാണെങ്കിൽ, ആ വർഷം മുഴുവൻ രോഗങ്ങൾ അവനെ ബാധിക്കില്ല, മഹർഷികളേ.
ഏവം തത്ര ധൃതാ ശക്തിസ്തേന സ്കന്ദേന ധീമതാ
അങ്ങനെ ആ ശക്തി ധീരനായ സ്കന്ദൻ അവിടെ സ്ഥാപിച്ചു.
ഇതി ശ്രീസ്കാന്ദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം ഷഷ്ഠേ നാഗരഖണ്ഡേ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യേ സ്കന്ദസ്ഥാപിതശക്തിമാഹാത്മ്യവര്ണനംനാമൈകസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, ശ്രീസ്കന്ദമഹാപുരാണത്തിലെ എൺപതിനായിരത്തി ഒരായിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സംഹിതയുടെ ആറാം ഭാഗമായ നഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹാത്മ്യത്തിൽ, സ്കന്ദൻ സ്ഥാപിച്ച ശക്തിയുടെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന എഴുപത്തൊന്നാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.