ന സ ബാലം ന വൃദ്ധം ച പരിത്യജതി ഭാര്ഗവഃ
ഭാർഗവൻ ബാലനെയും മൂപ്പനെയും ഒരാളെയും പോലും വിട്ടയക്കില്ലായിരുന്നു.
സ്വയം ജഘാന ഭൂപാന്സ തേഷാം പാര്ശ്വേ തഥാ പരാന്
അവൻ തന്നെ രാജാക്കന്മാരെയും, അവരുടെ പക്കലുള്ളവരെയും മറ്റുള്ളവരെയും കൊന്നു.
തഥൈവാസൃക്പ്രഗൃഹ്ണാതി ഗൃഹ്ണാപയതി ചാദരാത്
അതു പോലെ അവൻ രക്തം എടുത്തു, ഭക്തിപൂർവ്വം മറ്റുള്ളവരോടും എടുത്തിച്ചു.
ഏവം നിഃക്ഷത്രിയാം കൃത്വാ കൃത്സ്നാം പൃഥ്വീം ഭൃഗദ്വഹഃ
അങ്ങനെ, ഭൂമിയെ മുഴുവൻ ക്ഷത്രിയന്മാരില്ലാത്തതാക്കി, ഭൃഗുക്കൾക്ക് ശത്രുവായവനേ,
തതസ്തൈ രുധിരൈഃ സ്നാത്വാ സമാദായ തിലാന്ബഹൂന്
പിന്നീട്, ആ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു, ധാരാളം എള്ള് ശേഖരിച്ച്,
പ്രത്യക്ഷം സര്വവിപ്രാണാം തഥാന്യേഷാം തപസ്വിനാമ്
എല്ലാ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും മറ്റു തപസ്സുകാരുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ,
തതോ നിഃക്ഷത്രിയേ ലോകേ കൃത്വാ ഹയമഖം ച സഃ
അപ്പോൾ, ലോകം ക്ഷത്രിയന്മാരില്ലാത്തതാക്കി, അവൻ അശ്വമേധയാഗം നടത്തി.
അഥ ലബ്ധവരാ വിപ്രാസ്തമൂചുര്ഭൃഗുസത്തമമ് ൬.൬൮.
പിന്നീട്, വരം ലഭിച്ച ബ്രാഹ്മണന്മാർ ആ ഭൃഗുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠനോടു പറഞ്ഞു.
തസ്മാത്ത്വം ദേഹി മേ സ്ഥാനം കൃത്വാഽപസരണം സ്വയമ്
അതുകൊണ്ട്, നീ തന്നെ മാറി, എനിക്ക് ഒരു സ്ഥലം തരിക.
ന കരോഷ്യഥവാ വാക്യം മമാദ്യ ത്വം നദീപതേ
നദീനാഥാ, ഇന്നത്തെ എന്റെ വാക്കുകൾ നീ അനുസരിക്കില്ലെങ്കിൽ,
അപസാരം തതശ്ചക്രേ യാവത്തസ്യാഭിവാംഛിതമ്
അവൾക്ക് എത്ര വേണമെന്നോ അത്ര അവൻ മാറി നിന്നു.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം ഷഷ്ഠേ നാഗരഖണ്ഡേ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യേ പരശുരാമകൃതമഹീദാനപൂര്വകസമുദ്രാപസാരണവൃത്താന്തവര്ണനംനാമാ ഷ്ടാഷഷ്ടിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, ശ്രീസ്കാന്ദമഹാപുരാണത്തിലെ എൺപത്തൊന്ന് ആയിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സമാഹിതയുടെ ആറാം നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹിമയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഗത്തിൽ, പരശുരാമൻ ഭൂമി ദാനം ചെയ്തതിന് ശേഷം സമുദ്രം പിൻവാങ്ങിയ കഥയെ വിവരിക്കുന്ന അറുപത്തിയെട്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിച്ചു.
ക്ഷേത്രജാന്ബ്രാഹ്മണേഭ്യശ്ച സുഷുവുസ്തനയാ ന്വരാന് । തേ വൃദ്ധിം ച സമാസാദ്യ ക്ഷേത്രജാഃ ക്ഷത്രിയോപമാഃ
അവർ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ക്ഷേത്രജന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു; ആ ക്ഷേത്രജന്മാർ ക്ഷത്രിയന്മാരെപ്പോലെ ശക്തരായി വളർന്നു.
തതസ്തേ ബ്രാഹ്മണാഃ സര്വേ പരിഭൂതിപദം ഗതാഃ
അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എല്ലാവരും അപമാനത്തിലേക്ക് വീണു.
രാമരാമ മഹാബാഹോ യാ ത്വയാ വസുധാ ച നഃ തസ്മാന്നോ ദേഹി താം ഭൂയോ ഹത്വാ താന്ക്ഷത്രിയാധമാന്
രാമാ, രാമാ, മഹാബാഹുവേ, നീ ഞങ്ങൾക്ക് നൽകിയ ഭൂമി, അങ്ങനെ, ആ ക്ഷത്രിയാധമന്മാരെ കൊല്ലുകയും ഭൂമിയെ വീണ്ടും ഞങ്ങൾക്ക് നൽകുകയും ചെയ്യണം.
തതോ രാമഃ ക്രുധാവിഷ്ടോ ഭൂയസ്തൈഃ ശവരൈഃ സഹ
അപ്പോൾ രാമൻ കോപത്തോടെ ആ ശവരന്മാരോടൊപ്പം,
തത്രൈവ ക്ഷത്രിയാന്ഹത്വാ രക്തമാദായ തദ്ബഹു
അവിടെ തന്നെ ക്ഷത്രിയന്മാരെ കൊല്ലുകയും അവരുടെ രക്തം ധാരാളം എടുക്കുകയും ചെയ്തു.
പ്രദദൌ ബ്രാഹ്മണേഭ്യശ്ച വാജിമേധേ ധരാം പുനഃ
അശ്വമേധയാഗത്തിൽ ഭൂമിയെ വീണ്ടും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നൽകി.
ഏവം തേന കൃതാ പൃഥ്വീ സര്വക്ഷത്ത്രവിവര്ജിതാ
അങ്ങനെ, അവൻ ഭൂമിയെ മുഴുവൻ ക്ഷത്രിയന്മാരില്ലാത്തതാക്കി.
തര്പിതാഃ പിതരശ്ചൈവ രുധിരേണ മഹാത്മനാ ൬.൬൯.
ആ മഹാത്മാവ് രക്തംകൊണ്ട് പിതൃകൾക്ക് തൃപ്തി നൽകി.
ഏകവിംശതിമേ പ്രാപ്തേ തതശ്ച പിതൃതര്പണേ
ഇരുപത്തൊന്നാം ദിവസം എത്തിയപ്പോൾ, അന്നാണ് പിതൃതർപ്പണം നടത്തിയത്.
രാമരാമ മഹാഭാഗ ത്യജൈതത്കര്മ ഗര്ഹിതമ്
രാമ, രാമ, മഹാഭാഗനേ, ഈ പ്രവൃത്തിയ്ക്ക് വിട്ടുകളയണം, കാരണം ഇത് അപമാനിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ്.
യത്ത്വയാ വിഹിതം കര്മ നൈതദന്യഃ കരിഷ്യതി
നീ ചെയ്ത ഈ പ്രവൃത്തി മറ്റാരും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.
തസ്മാത്തുഷ്ടാ വയം വത്സ ദാസ്യാമശ്ചിത്ത വാംഛിതമ്। പ്രാര്ഥയസ്വ ദ്രുതം തസ്മാദ്ദുര്ലഭം ത്രിദശൈരപി
അതിനാൽ, മകനേ, ഞങ്ങൾ സന്തുഷ്ടരാണ്. നിന്റെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം ഞങ്ങൾ നല്കും. ദൈവങ്ങൾക്കുപോലും ലഭിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതായാലും നീ വേഗം ചോദിക്കൂ.
രാമ ഉവാച। പിതരോ യദി തുഷ്ടാ മേ യച്ഛംതി യദി വാംഛിതമ്। തസ്മാത്തീര്ഥമിദം പുണ്യം മന്നാമ്നാ ലോകവിശ്രുതമ്। രക്തദോഷവിനിര്മുക്തം സേവിതം വരതാപസൈഃ
രാമൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ പിതാക്കന്മാർ സന്തുഷ്ടരാണെന്നും, അവർ എനിക്ക് ആഗ്രഹിച്ചതു നൽകുന്നുവെന്നും ആണെങ്കിൽ, ലോകത്തിൽ എന്റെ പേരിൽ പ്രശസ്തമായ ഈ തീർത്ഥം, രക്തദോഷം ഇല്ലാതെ, മഹാതപസ്സുകാർ സേവിക്കുന്നതായിരിക്കട്ടെ.
പിതര ഊചുഃ। പിതൃതര്പണജാ ഗര്താ ത്വയാ യേയം വിനിര്മിതാ। രാമഹ്രദ ഇതി ഖ്യാതിം പ്രയാസ്യതി ജഗത്ത്രയേ
പിതാക്കന്മാർ പറഞ്ഞു: നീ പിതൃതർപ്പണത്തിനായി നിർമ്മിച്ച ഈ കുഴി, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും 'രാമഹ്രദം' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും.
യത്ര ഭക്തിയുതാ ലോകാസ്തര്പയിഷ്യംതി വൈ പിതൄന്
അവിടെ ഭക്തിയോടെ ജനങ്ങൾ അവരുടെ പിതാക്കന്മാർക്ക് തർപ്പണം അർപ്പിക്കും.
കൃഷ്ണപക്ഷേ ചതുര്ദശ്യാം മാസി ഭാദ്രപദേ നരഃ
ഭാദ്രപദമാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ പതിനാലാം തീയതിയിൽ ഒരാൾ—
അപി പ്രേതത്വമാപന്നം നരകേ വാ സമാശ്രിതമ്
മരിച്ചവനോ, നരകത്തിൽ കഴിയുന്നവനോ ആയാലും—
സൂത ഉവാച രാമോഽപി ച തപസ്തേപേ തത്രൈവ ക്രോധവര്ജിതഃ॥൬.൬൯.
സൂതൻ പറഞ്ഞു: രാമനും അവിടെ കോപമില്ലാതെ തപസ്സ് ചെയ്തു.