തത്ര നിര്ഗച്ഛതോ നിത്യം കുര്വതശ്ചപ്രവേശനമ്
അവിടെ ഞാൻ ദിവസേന പുറത്തേക്കും അകത്തേക്കും പോകുകയും വരികയും ചെയ്തിരുന്നു.
തതഃ കാലേന മേ മൃത്യുഃ സംജാതോഽത്രൈവ മംദിരേ
അങ്ങനെ, കുറേ കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഈ ക്ഷേത്രത്തിനകത്തുതന്നെ എനിക്ക് മരണം സംഭവിച്ചു.
ഏതസ്മാത്കാരണാദ്ദൂരാത്സമഭ്യേത്യ പ്രദക്ഷിണാമ്
ഈ കാരണത്താൽ ഞാൻ ദൂരത്ത് നിന്ന് അടുത്ത് വന്ന് പ്രദക്ഷിണം നടത്തുന്നു.
പുരാ ഭക്തിവിഹീനേന കുലായേ വസതാ മയാ
മുന്പ് ഭക്തിയില്ലാതെ ഒരു കൂഴിയിൽ താമസിച്ചിരുന്നപ്പോൾ,
അധുനാ ശ്രദ്ധയാ യുക്തോ യത്കരോമി പ്രദക്ഷിണാമ്
ഇപ്പോൾ വിശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുന്നു.
സാധുവാദം തഥാ ചക്രുസ്തസ്യ ഭൂപസ്യ ഹര്ഷിതാഃ ൬.൬൪.
അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ അവർ ആ രാജാവിനെ പ്രശംസിച്ചു.
തതഃ സ പാര്ഥിവഃ സര്വാന്പ്രണമ്യ ദ്വിജസത്തമാന്
തുടർന്ന് ആ രാജാവ് എല്ലാ പ്രധാന ദ്വിജന്മാർക്കും വന്ദനം ചെയ്തു.
അധുനാ ശ്രദ്ധയാ യുക്തോ യഃ കരോതി പ്രദക്ഷിണാമ്
ഇപ്പോൾ വിശ്വാസത്തോടെ ആരെങ്കിലും പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ—
തതഃ പ്രഭൃതി തേ വിപ്രാഃ സര്വേ ഭക്തിപുരഃസരാഃ
അതിനുശേഷം ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എല്ലാവരും ഭക്തിയിൽ നിറഞ്ഞവരായി.
പ്രാപ്താശ്ച പരമാം സിദ്ധിം വാംഛിതാം തത്പ്രഭാവതഃ
അവരുടെ ശക്തിയാൽ അവർ ആഗ്രഹിച്ച പരമ സിദ്ധി ലഭിച്ചു.
തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന താം ദേവീമിഹ സംശ്രയേത്
അതിനാൽ എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി ഈ ദേവിയെ ആശ്രയിക്കണം.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം ഷഷ്ഠേ നാഗരഖണ്ഡേ ശ്രീഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യേ ചമത്കാരീദുര്ഗാമാഹാത്മ്യവര്ണനംനാമ ചതുഃഷഷ്ടിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കാന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ എൺപത്തൊന്ന് ആയിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സംഹിതയുടെ ആറാം നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ ശ്രീഹാടകേശ്വരക്ഷേത്ര മഹാത്മ്യത്തിൽ ചമത്കാരിദുർഗാ മഹാത്മ്യവിവരണം എന്ന അറുപത്തിനാലാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
യത്രാനര്തോ നൃപഃ സിദ്ധഃ സുഹയോ നാമ നാമതഃ
അവിടെ അനർത്തൻ എന്ന സുഹയ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന രാജാവ് സിദ്ധി നേടിയിടം,
തേനൈവ ഭൂഭുജാ തത്ര ലിംഗം സംസ്ഥാപിതം ശുഭമ്
അവൻ തന്നെയാണ് അവിടെ ശുദ്ധമായ ഒരു ലിംഗം സ്ഥാപിച്ചത്.
തത്രാംഗാരകഷഷ്ഠ്യാം യസ്തഡാഗേ സ്നാനമാചരേത്
അവിടെ അങ്ങാരകഷഷ്ഠി ദിവസം ആ കുളത്തിൽ ആരെങ്കിലും സ്നാനം ചെയ്താൽ,
സര്വം കഥയ തത്സൂത സര്വം വേത്സി ന സംശയഃ
എല്ലാം പറയൂ സൂതാ, നീ എല്ലാം അറിയുന്നവനാണ്, സംശയമില്ല.
സര്വാരിഭിര്ഹതോ യുദ്ധേ പലായനപരായണഃ
എല്ലാ ശത്രുക്കളാലും യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടവൻ ഓടിപ്പോവാൻ ശ്രമിച്ചു.
അഥ തസ്യ കപാലം ച കാപാലിക വ്രതാന്വിതഃ
അപ്പോൾ അവൻ ഒരു കപാലം എടുത്ത് കപാലിക വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു.
ആനര്തേശ്വരസാംനിധ്യേ വസമാനോ വനേ സ്ഥിതഃ
ആനർത്തേശ്വരന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കാടിൽ താമസിച്ചു.
തഡാഗോത്ഥേന സംപൂര്ണം രാത്രൌ കൃത്വാ പ്രമുംചതി ധനീ ഭൃത്യസമോപേതഃ സദാ പുണ്യപരായണഃ
രാത്രിയിൽ കുളത്തിൽ നിന്ന് വെള്ളം നിറച്ച് അതു ഒഴിച്ചുവിടുമ്പോൾ, ധനികനും ഭൃത്യന്മാരോടൊപ്പം സദാ പുണ്യത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടവനുമാണ്.
കസ്യചിത്ത്വഥ കാലസ്യ പണ്യബുദ്ധ്യാ ദ്വിജോത്തമാഃ
ഒരുസമയത്ത്, വാണിജ്യബുദ്ധിയോടെ, മഹാനായ ദ്വിജന്മാരേ,
അഥ പ്രാപ്തഃ ക്രമാത്സര്വൈഃ സ ഗച്ഛന്മരുമംഡല മ് ൬.൬൫.
അതിനുശേഷം, എല്ലാവരും ക്രമമായി മരുഭൂമിയിലേക്കു യാത്രയായി.
തത്ര രാത്രിം സമാസാദ്യ ശ്രാംതാഃ പാംഥാഃ സമന്തതഃ
അവിടെ, രാത്രി എത്തിയപ്പോൾ, യാത്രക്കാർ എല്ലായിടത്തും വിശ്രമിച്ചു.
തതഃ പ്രത്യൂഷമാസാദ്യ സമുത്ഥായ ച സത്വരമ്
അതിനുശേഷം, പുലരിയിൽ, അവർ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു.
സ വൈ മാര്ഗപരിശ്രാംതോ ഗത്വാ നിദ്രാവശം ഭൃശമ്
അവൻ യാത്രയിൽ തളർന്നു, കനത്ത ഉറക്കത്തിൽ പെട്ടുപോയി.
ന ച തൈഃ സ സ്മൃതഃ സാര്ഥൈര്യൈഃ സമം പ്രസ്ഥിതോ ഗൃഹാത്
അവനൊപ്പം വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട കൂട്ടുകാര്ക്ക് അവനെ ഓർക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഏവം ഗതേ തതഃ സാര്ഥേ പ്രോദ്ഗതേ സൂര്യമംഡലേ
ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചപ്പോൾ, സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, സാര്ഥം യാത്ര തുടരുകയായിരുന്നു.
ഏവം തസ്യ തൃഷാര്തസ്യ പതിതസ്യ ധരാതലേ
അങ്ങനെ, ദാഹംകൊണ്ട് കഷ്ടപ്പെട്ട് നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന അവന്റെ അവസ്ഥയായിരുന്നു.
തതഃ കിംചിത്സസംജ്ഞോഽഭൂന്മംദീഭൂതേ ദിവാകരേ
പിന്നീട്, സൂര്യപ്രകാശം മങ്ങുമ്പോൾ, അവന് അല്പം ബോധം തിരികെവന്നു.
ന ലക്ഷ്യതേ ക്വചിന്മാര്ഗോ ദൃശ്യതേ ന ച മാനുഷമ് ൬.൬൫.
എവിടെയും വഴി കാണാനായില്ല, ഒരാളെയും കാണാനായില്ല.