തതഃ സുവര്ണമാദായ ത്യക്ത്വാ താം രുധിരപ്ലുതാമ്
ശേഷം, അവർ സ്വർണ്ണം എടുത്ത്, രക്തത്തിൽ മുക്കിയ അവളെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു.
യത്തയാ പാര്വതീ സ്പൃഷ്ടാ തതോ വൈ ഖണ്ഡശഃ കൃതാ ൬.൬൨.
അവൾ പാർവതിയെ സ്പർശിച്ചതിനാൽ, അവളെ കഷ്ണങ്ങളാക്കി കീറിക്കളഞ്ഞു.
സമുദ്രപ്രതിമം ചാരു പദ്മിനീഖംഡമംഡിതമ്
സമുദ്രംപോലെ മനോഹരവും, താമരക്കൂട്ടങ്ങൾ അലങ്കരിച്ചതുമായ ഒരു സ്ഥലം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സേവിതം ബഹുഭിര്ഹംസൈര്ബകൈശ്ചക്രൈഃ സമംതതഃ
അവിടം പല ഹംസകളും, കുരുവികളും, ചക്രവാകപ്പക്ഷികളും നിറഞ്ഞു.
പ്രാസാദം തത്സമീപസ്ഥം സാധു ദൃഷ്ടിമനോഹരമ്
അതിനടുത്ത്, കാഴ്ചയ്ക്ക് അതിമനോഹരമായ ഒരു വലിയ കൊട്ടാരം നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
തതസ്തത്ര തപസ്തേപേ ഗൌരീം സംസ്ഥാപ്യ ഭക്തിതഃ
അവിടെ, ഭക്തിയോടെ ഗൗരിയെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച്, അവൾ കഠിനതപസ് ചെയ്തു.
പ്രാതഃ സ്നാത്വാ തു ഹേമംതേ ഗൌരീം സംപൂജ്യ ഭക്തിതഃ
ഹേമന്തകാലത്ത്, രാവിലെ കുളിച്ച്, ഭക്തിയോടെ ഗൗരിയെ പൂജിച്ചു.
തതശ്ച ശിശിരേ പ്രാപ്തേ സായം പ്രാതഃ സമാഹിതാ
ശിശിരം വന്നപ്പോൾ, അവൾ രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ തുടര്ന്നു.
വസംതേ നൃത്യഗീതൈശ്ച തോഷയാമാസ പാര്വതീമ്
വസന്തകാലത്ത്, അവൾ നൃത്തവും പാട്ടും കൊണ്ട് പാർവതിയെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
പഞ്ചാഗ്നിസാധകാ ഗ്രീഷ്മേ ഫലാഹാരം തപസ്വിനീ
വേനൽക്കാലത്ത്, ആ തപസ്വിനി അഞ്ചു അഗ്നികളിൽ കഠിനതപം അനുഷ്ഠിച്ചു, പഴം മാത്രം കഴിച്ചു ജീവിച്ചു.
വര്ഷാസു ച ജലാഹാരാ ഭൂത്വാ സാ വിഷ കന്യകാ ൬.൬൨.
മഴക്കാലത്ത്, ആ വിഷകന്യക ജലം മാത്രം കഴിച്ച് ജീവിച്ചു.
ഏവമാരാധയംത്യാശ്ച തസ്യാ ദേവീം ഗിരേഃ സുതാമ്
ഇങ്ങനെ അവൾ പർവ്വതപുത്രിയായ ദേവിയെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.
മുഖം വലിഭിരാക്രാന്തം പലിതൈരംകിതം ശിരഃ
അവളുടെ മുഖം ചുളിവുകളും തലയിൽ വെള്ളമുടിയും കാണപ്പെട്ടു.
കസ്യചിത്ത്വഥ കാലസ്യ തത്പരീക്ഷാര്ഥമേവ സാ
പിന്നീട്, ഒരു സമയത്ത്, അവളെ പരീക്ഷിക്കാൻ ദേവി തീരുമാനിച്ചു.
സുധാവദാതം സൂര്യാഭം കൈലാസശിഖരോപമമ്
അവൾ അമൃതപോലും സൂര്യപ്രഭയിലും കൈലാസശിഖരത്തിനെപ്പോലും ദീപ്തിയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
സമാസ്ഥായ വൃതാ സ്ത്രീഭിര്ദേവാനാം സര്വതോ ദിശമ്
സ്ത്രീകൾ ചുറ്റും നിന്നുകൊണ്ട്, ദേവി ദിക്കുകളെ അഭിമുഖീകരിച്ച് സ്ഥാനം എടുത്തു.
പാംഡുരേണാതപത്രേണ ധ്രിയമാണേന മൂര്ധനി
വെളുത്ത ഒരു കുട അവളുടെ തലക്കു മുകളിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കപ്പെട്ടു.
ഗന്ധര്വൈര്ഗീയമാനാസീത്തതഃ പ്രോവാച സാദരമ്
ഗന്ധർവന്മാർ പാടുമ്പോൾ, അവൾ ആദരപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു.
അനേന തപസാ തുഷ്ടാ പുഷ്കലേന തവാധുനാ ത്രൈലോക്യേഽപി സ്വയം പ്രാപ്താ ദയാം കൃത്വാ തവോപരി
നിന്റെ ഈ വലിയ തപസിൽ സന്തോഷംകൊണ്ട്, ഞാൻ തന്നെ കരുണയോടെ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിന്നു നിന്നെ കാണാൻ എത്തി.
ത്വയാ മഹത്തപസ്തപ്തം ധ്യായംത്യാ ഹരവല്ലഭാമ് ൬.൬൨.
നീ ഹരന്റെ പ്രിയതയെ ധ്യാനിച്ച് മഹത്തായ തപസ്സു അനുഷ്ഠിച്ചു.
നമസ്കൃത്വാഽഥ താമൂചേ കൃതാംജലിപുടാ സ്ഥിതാ
പിന്നീട്, കൈകൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു, അവൾ ദേവിയെ അഭിവാദ്യമായി അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
തഥാന്യാസാമപീംദ്രാണി ദേവതാനാമസംശയമ്
അതുപോലെ തന്നെ, മറ്റു ദേവതകളുടെ ഭാര്യമാരും സംശയമില്ലാതെ ആരാധിക്കുന്നു.
അപ്യഹം നരകം രൌദ്രം പ്രഗച്ഛാമീംദ്രവല്ലഭേ
ഇന്ദ്രന്റെ പ്രിയയേ, ഞാൻ ഭയാനകമായ നരകത്തിലേക്കു പോകേണ്ടിവന്നാലും,
അനാദിമധ്യപര്യ്യന്താ ജ്ഞാനൈശ്വര്യസമ ന്വിതാ
ആ ദേവി ആദിയും മധ്യവും അന്തവും ഇല്ലാത്ത, ജ്ഞാനത്തിലും ഐശ്വര്യത്തിലും സമ്പന്നയാണു.
യാമാരാധയതേ വിഷ്ണുര്ബ്രഹ്മാ രുദ്രശ്ച വാസവഃ
വിഷ്ണു, ബ്രഹ്മ, രുദ്രൻ, വാസവൻ ഇവർ ആരും അവളെ ആരാധിക്കുന്നു.
യയാ വ്യാപ്തമിദം സര്വം ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ്
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെയും ചലനശീലമുള്ളതും അചലമായതുമായ എല്ലാം അവളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
മമാജ്ഞാം പാലയന്തി സ്മ ദേവദാനവപന്നഗാഃ
എന്റെ ആജ്ഞയ്ക്ക് ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും പാമ്പുകളും ഒരിക്കൽ കീഴടങ്ങിയിരുന്നു.
കിംനരാ ഗുഹ്കാ യക്ഷാഃ കിം പുനര്മര്ത്യധര്മിണഃ
കിന്നരന്മാരും ഗുഹ്യകന്മാരും യക്ഷന്മാരും അങ്ങനെ ചെയ്തപ്പോൾ, ധർമ്മം പാലിക്കുന്ന മനുഷ്യർ എത്രയോ അധികം അങ്ങനെ ചെയ്യേണ്ടതല്ലേ?
തന്നൂനം വജ്രഘാതേന ചൂര്ണയിഷ്യാമി തേ ശിരഃ
അതിനാൽ, ഞാൻ നിശ്ചയമായും വജ്രം കൊണ്ട് നിന്റെ തല ചിതറിക്കും.
ധൈര്യമാലംബ്യ താം പ്രാഹ ഭൂയ ഏവ സുരേശ്വരീമ് ൬.൬൨.
ധൈര്യം പിടിച്ച്, അവൻ വീണ്ടും ദേവരാജ്ഞിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.