യേനൈവ യദ്യഥാ പൂര്വം കൃതം കര്മ ശുഭാശുഭമ്
മുൻപേ ആരാൽ എങ്ങനെ ചെയ്ത നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ കർമ്മം,
യഥാ ധേനുസഹസ്രേഷു വത്സോ വിന്ദതി മാതരമ്
ആയിരം പശുക്കളിൽ ഒരു കാളക്കുട്ടി തന്റെ അമ്മയെ കണ്ടെത്തുന്നതുപോലെ,
അന്യദേഹകൃതം കര്മ ന കശ്ചിത്പുരുഷോ ഭുവി ൬.൬൧.
മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ ചെയ്ത കർമ്മത്തിന്റെ ഫലം ഭൂമിയിൽ ആരും അനുഭവിക്കുന്നില്ല.
അന്യഥാ ശാസ്ത്രഗര്ഭിണ്യാ ധിയാ ധീരോ മഹീയതേ
അല്ലെങ്കിൽ, ശാസ്ത്രജ്ഞാനത്തിൽ നിറഞ്ഞ ബുദ്ധിയുള്ളവൻ ആദരിക്കപ്പെടും.
സ്വകൃതാന്യുപതിഷ്ഠംതി സുഖദുഃഖാനി ദേഹിനാമ്
സ്വയം ചെയ്ത സുഖദുഃഖങ്ങൾ ശരീരത്തിൽ വസിക്കുന്നവനിൽ എത്തുന്നു.
സുശീഘ്രമഭിധാവന്തം നിജം കര്മാനുധാവതി
വളരെ വേഗത്തിൽ ഓടിയാലും, സ്വന്തം കർമ്മം പിന്തുടരുന്നു.
യഥാ ഛായാതപൌ നിത്യം സുസംബദ്ധൌ പരസ്പരമ്
നിഴലും വെളിച്ചവും എപ്പോഴും തമ്മിൽ ചേർന്ന് നില്ക്കുന്നതുപോലെ,
യേന യത്രോപഭോക്തവ്യം സുഖം വാ ദുഃഖമേവ വാ
ആരും എവിടെയും അനുഭവിക്കേണ്ട സുഖമോ ദുഃഖമോ,
പ്രമാണം കര്മഭൂതാനാം സുഖദുഃഖോപപാദനേ
കർമ്മങ്ങളുടെ അളവാണ് സുഖദുഃഖങ്ങൾ ഉണ്ടാകാനുള്ള കാരണം.
തൈലക്ഷയേ യഥാ ദീപോ നിര്വാണമധിഗച്ഛതി
എണ്ണം തീർന്നാൽ വിളക്ക് അണയുന്നതുപോലെ,
ന മന്ത്രാ ന തപോ ദാനം ന തീര്ഥം ന ച സംയമഃ
മന്ത്രവും തപസ്സും ദാനവും തീർത്ഥയാത്രയും സംയമവും,
അന്നപാനാനി ജീര്യംതി യത്ര ഭക്ഷ്യം ച ഭക്ഷിതമ് ൬.൬൧.
അന്നവും പാനീയവും പഴയതാകുന്നു, ഭക്ഷ്യങ്ങൾ ഭക്ഷിക്കപ്പെട്ടിടത്താണ് അതു നശിക്കുന്നത്.
തസ്മാത്കര്മകൃതം സര്വം ദേഹിനാമത്ര ജായതേ
അതിനാല് ഈ ലോകത്ത് ജീവികള് അനുഭവിക്കുന്നതെല്ലാം അവരുടെ ചെയ്തികളാല് ആണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
അരക്ഷിതം തിഷ്ഠതി ദൈവരക്ഷിതം സുരക്ഷിതം ദൈവഹതം വിനശ്യതി
രക്ഷയില്ലാത്തത് നിലനില്ക്കും, വിധി കാത്തിരിക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമാണ്, വിധി നശിപ്പിച്ചതു നശിക്കും.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം ഷഷ്ഠേ നാഗരഖണ്ഡേ ശ്രീഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യേ വിഷകന്യകോത്പത്തിവര്ണനംനാമൈകഷഷ്ടിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ എണ്പതിനൊന്ന് ആയിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള ശ്രീസ്കന്ദമഹാപുരാണത്തിലെ ആറാം നാഗരഖണ്ഡത്തിലെ ശ്രീഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹാത്മ്യത്തില് വിഷകന്യകയുടെ ഉത്ഭവം വിവരിക്കുന്ന അറുപത്തൊന്നാമത്തെ അധ്യായം സമാപിച്ചു.
നാത്യജത്താം തഥോക്തോഽപി ദൈവജ്ഞൈര്വിഷകന്യകാമ്
ജ്യോതിഷികള് ഉപദേശിച്ചിട്ടും അവന് വിഷകന്യകയെ വിട്ടൊഴിയില്ലായിരുന്നു.
ശര്മണഷ്ഠീവനം യസ്മാത്തയാ സ്വപിതുരാഹിതമ്
അവളുടെ പിതാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവള് ശര്മ്മണന്റെ നാശം വരുത്തി.
ഏതസ്മിന്നംതരേ തസ്യ ശത്രവഃ പൃഥിവീപതേഃ ॥ സര്വതഃ പീഡയാമാസ രാഷ്ട്രം ക്രോധസമന്വിതാഃ
അവിടെ അതേ രാജാവിന്റെ ശത്രുക്കള് കോപത്തോടെ രാജ്യം എല്ലാടും ഉപദ്രവിച്ചു.
അഥാ സൌ പാര്ഥിവഃ ക്രുദ്ധഃ സ്വസൈന്യപരിവാരിതഃ
അതിനുശേഷം ആ രാജാവ് ക്രുദ്ധനായി തന്റെ സൈന്യവുമായി ചുറ്റപ്പെട്ട് പുറപ്പെട്ടു.
തതഃ സംപ്രാപ്യ താഞ്ഛത്രൂംശ്ചകാര സ മഹാഹവമ്
അവന് ശത്രുക്കളെ എത്തിച്ചേരുമ്പോള് വലിയ യുദ്ധം നടത്തി.
തതശ്ച ദശമേ പ്രാപ്തേ ശത്രുഭിഃ സ മഹീപതിഃ
പതിനാം ദിവസം ആ രാജാവ് ശത്രുക്കള്ക്കു കീഴടങ്ങി.
തതസ്തസ്യ നരേന്ദ്രസ്യ ഹതശേഷാശ്ച യേ നരാഃ
അതിനുശേഷം ആ രാജാവിന്റെ സൈന്യത്തില് ജീവനോടെ ശേഷിച്ചവര്
തേപി ശത്രുഗണാഃ സര്വേ സംപ്രഹൃഷ്ടാ ജിഗീഷവഃ
അവരും എല്ലാ ശത്രുക്കളും സന്തോഷത്തോടെ ജയിക്കുവാന് ആഗ്രഹിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ പൌരാഃ സര്വേ ശോകപരായണാഃ
അതിനിടയില് നഗരവാസികള് എല്ലാവരും ദുഃഖത്തില് ആഴപ്പെട്ടു.
അസ്യാ ദോഷേണ പാപായാ മൃതശ്ച സ മഹീപതിഃ ൬.൬൨.
ഈ പാപിനിയുടെ കുറ്റം കൊണ്ടാണ് ആ രാജാവും മരിച്ചത്.
തസ്മാദദ്യാപി പാപൈഷാ വധ്യതാമാശു കന്യകാ
അതിനാല് ഇന്നും ഈ പാപിനിയായ കന്യകയെ ഉടന് ശിക്ഷിക്കണം.
വൈരാഗ്യം പരമം ഗത്വാ നിംദാം ചക്രേ തഥാത്മനഃ
പരമവൈരാഗ്യം പ്രാപിച്ച അവള് സ്വയം തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.
അഥ ദൃഷ്ടം തയാ ക്ഷേത്രം ഹാടകേശ്വരജം മഹത്
അതിനുശേഷം അവള് വലിയ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രം കണ്ടു.
അഥ തസ്യാഃ സ്മൃതിര്ജാതാ പൂര്വജന്മസമുദ്ഭവാ
അവളുടെ മുന്ജന്മത്തിന്റെ ഓര്മ്മ അവളില് ഉദിച്ചു.
തത്പ്രഭാവാദഹം ജാതാ സുപുണ്യേ നൃപമംദിരേ
അത് കൊണ്ടാണ് ഞാന് വലിയ പുണ്യത്തോടെ ഒരു രാജാവിന്റെ കൊട്ടാരത്തില് ജനിച്ചത്.