ചാപബാണധരാഃ സര്വേ യഥാ വൈ യമകിംകരാഃ
എല്ലാവരും വില്ലും അമ്പും കൈവശം വച്ചിരിക്കുന്നു, യമന്റെ സേവകരെപ്പോലെ.
മൃഗയൂഥമനു പ്രാപ്തമസ്മിന്സ്ഥാനേ ജലാശ്രയേ വയം സര്വേ പരിശ്രാംതാഃ ക്ഷുത്തൃഡ്ഭ്യാം ച വിശേഷതഃ
ഈ സ്ഥലത്തെ ജലാശയത്തിൽ മാൻകൂട്ടത്തോടൊപ്പം എത്തി, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും തളർന്നു, വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ടാണ് കൂടുതൽ.
തീര്ഥസ്യാസ്യ പ്രഭാവേണ സത്യമേതദസംശയമ്
ഈ തീർത്ഥത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ഇതെല്ലാം സത്യമാണ്, സംശയമില്ല.
കൃത്വാ സ്നാനം ജലേ തസ്മിന്സദ്യഃ സിദ്ധിം ഗതാ നൃപ
അവിടെ ജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ, രാജാവേ, ഉടൻ വിജയവും സിദ്ധിയും ലഭിക്കും.
തതഃ ശക്രസ്തു തദ്ദൃഷ്ട്വാ തീര്ഥം പാപഹരം നൃപ
പിന്നീട്, പാപം നീക്കം ചെയ്യുന്ന ആ തീർത്ഥം ഇന്ദ്രൻ കണ്ടു, രാജാവേ,
അദ്യാപി മനുജാസ്തത്ര ബുധാഷ്ടമ്യാം നരാധിപ 7.3.28.
ഇന്നും ബുദ്ധിമാന്മാർ അഷ്ടമിയന്നാൾ അവിടെ പോകുന്നു, മനുഷ്യരാജാവേ.
പിതൃമേധഫലം കൃത്സ്നം ശ്രാദ്ധദാനാദവാപ്നുയുഃ
അവർ ശ്രാദ്ധവും ദാനവും ചെയ്തതുപോലെ പിതൃകർമ്മഫലം മുഴുവൻ ലഭിക്കും.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം സപ്തമേ പ്രഭാസഖണ്ഡേ തൃതീയേഽര്ബുദഖംഡേ മനുഷ്യതീര്ഥപ്രഭാവ വര്ണനംനാമാഷ്ടാവിംശോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണമായ ശ്രീസ്കാന്ദത്തിൽ, എൺപത്തൊന്ന് ആയിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സംഹിതയുടെ ഏഴാമത്തെ പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ അർബുദഖണ്ഡത്തിൽ, മനുഷ്യതീർത്ഥത്തിന്റെ മഹിമയെ വിവരിക്കുന്ന ഇരുപത്തിയെട്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിച്ചു.
യത്ര സ്നാതോ നരഃ സമ്യങ്മുച്യതേ സര്വകില്ബിഷൈഃ
യാരെങ്കിലും ശരിയായി സ്നാനം ചെയ്താൽ, അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തനാകും.
പുരാഽഭൂന്നൃപതിര്നാമ സുപ്രഭഃ പരവീരഹാ
പണ്ടൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു, സുപ്രഭൻ എന്നു പേരുള്ള, ശത്രുമാരെ തോൽപ്പിച്ചവൻ.
ന തഥാ സ്ത്രീഷു നോ ഭോഗേ നാശ്വയാനേ ന വാരണേ
സ്ത്രികളിൽ അല്ല, ഭോഗങ്ങളിൽ അല്ല, കുതിരയിലോ ആനയിലോ സവാരിയിലോ അല്ല—
സ കദാചിന്നൃപശ്രേഷ്ഠ മൃഗാസക്തോഽര്ബുദം ഗതഃ
ഒരു ദിവസം, രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അവൻ, വേട്ടയാടുന്നതിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടായതിനാൽ അർബുദത്തിലേക്ക് പോയി.
സ്തനം ധയന്തീം സുസ്നിഗ്ധാം ശിശോഃ ക്ഷീരാനുരാഗിണഃ
അവൻ, മൃദുവായ ഒരു മൃഗം, തന്റെ കുഞ്ഞിനെ പാൽ കുടിപ്പിക്കുന്നതും, ആ കുഞ്ഞ് പാൽ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതും കണ്ടു.
അഥ സാ പാര്ഥിവം ദൃഷ്ട്വാ പ്രഗൃഹീതശരാസനമ്
അപ്പോൾ, അ രാജാവിനെ വില്ലും അമ്പും പിടിച്ച് കാണുമ്പോൾ,
തതഃ സാ കോപസന്തപ്താ ഭൂപാലം പ്രത്യഭാഷത
അവൾ, കോപത്തിൽ കത്തിയവളായി, രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
ശയാനോ മൈഥുനാസക്തഃ സ്തനപോ വ്യാധിപീഡിതഃ
ശയാനമായിരിക്കുക, സുഖത്തിൽ ലീനമാകുക, കുഞ്ഞിന് പാൽ കുടിപ്പിക്കുക, രോഗം ബാധിച്ചിരിക്കുക—
തദദ്യ മരണം ജാതം മമ സര്വം നൃപാധമ
ഇന്ന്, രാജാവേ, എന്റെ മരണമാണ് എല്ലാം സംഭവിച്ചത്.
യസ്മാദഹമധര്മേണ ഹതാ ഭൂമിപതേ ത്വയാ 7.3.29.
ഭൂമിയുടെ അധിപതിയായ നീ, അധർമ്മത്തിൽ എന്നെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
താം വൈ പ്രസാദയാമാസ പ്രാണശേഷാം തദാ മൃഗീമ്
അപ്പോൾ അവളുടെ ജീവൻ അവസാനിക്കാനിരിക്കെ, രാജാവ് ആ മൃഗത്തെ ശാന്തിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവിവേകാന്മയാ ഭദ്രേ ഹതാ ത്വം നിര്ഘൃണേന ച
അറിയാതെ, ക്രൂരതയാൽ, സ്നേഹമുള്ളവളേ, ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.
ധേനും തയാ സമാലാപാത്പ്രകൃതിം യാസ്യസേ പുനഃ
അവളുമായി സംസാരിച്ച ശേഷം, നീ വീണ്ടും പശുവിന്റെ സ്വഭാവത്തിലേക്ക് മടങ്ങും.
ഏവമുക്ത്വാ മൃഗീ രാജാഗ്രതഃ പ്രാണൈര്വ്യയുജ്യത
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ആ മാൻ രാജാവിന്റെ മുന്നിൽ ജീവൻ വിട്ടു.
അഥാഽസൌ പാര്ഥിവഃ സദ്യോ രൌദ്രാസ്യഃ സമജായത ഭക്ഷയാമാസ താം സേനാമാത്മീയാം ക്രോധമൂര്ച്ഛിതഃ
അതിനുശേഷം ആ രാജാവ് ഉടനെ ക്രൂരമുഖനായിത്തീർന്നു; കോപത്തിൽ തനിക്കുള്ള സൈന്യത്തെ തന്നെ തിന്നുകളഞ്ഞു.
തതസ്തേ സൈനികാ രാജന്ഹതശേഷാഃ സുദുഃഖിതാഃ
പിന്നീട്, രാജാവേ, ബാക്കിയുള്ള സൈനികർ പരാജയപ്പെട്ട് അതീവ ദുഃഖിതരായി,
നിവേദയന്തോ വൃത്താംതം ചത്വരേഷു ത്രികേഷു ച
അവരുടെ സംഭവങ്ങൾ ചത്വരങ്ങളിലും മൂലമുക്കുകളിലും അറിയിച്ചു.
തച്ഛ്രുത്വാ വചനം തസ്യ പുത്രം ഭൂരിപരാക്രമമ്
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, മഹാശൂരനായ അവന്റെ മകൻ,
കസ്യചിത്ത്വഥ കാലസ്യ തസ്മിന്സാനൌ നൃപോത്തമ
അപ്പോൾ, രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, കുറേ കാലം കഴിഞ്ഞ് ആ വംശത്തിൽ,
തത്രൈകാ ഗൌഃ പരിഭ്രഷ്ടാ സ്വയൂഥാത്തൃണതൃഷ്ണയാ ॥ 7.3.29.
അവിടെ, പുല്ലിനുള്ള താപത്തിൽ നിന്ന് തന്റെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് വേറായ ഒരു പശു ഉണ്ട്.
അച്ഛിന്നാഗ്രതൃണം യാ തു സദാ ഭക്ഷയതേ നൃപ
രാജാവേ, എപ്പോഴും ഒടിഞ്ഞില്ലാത്ത പുല്ല് മാത്രം തിന്നുന്നവളാണ് അവൾ.
തത്രാസസാദ താം വ്യാഘ്രോ ദംഷ്ട്രോത്കടമുഖാവഹഃ
അവിടെ, കുരിശ്ശുള്ള വായുമായി ഭയങ്കരനായ ഒരു കടുവ അവളെ സമീപിച്ചു.