അഥാസൌ കലിനാവിഷ്ടോ ദ്യൂതം ചക്രേ മഹീപതിഃ
അതിനുശേഷം, കലിയാൽ ബാധിക്കപ്പെട്ട രാജാവ് ചൂതാട്ടത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
തതഃ സ വ്യസനാസക്തോ വാര്യമാണോഽപി സജ്ജനൈഃ
അതിനുശേഷം, ദുർഭാഗ്യത്തിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടാക്കി, നല്ലവരാൽ വിലക്കിയിട്ടും അവൻ വിട്ടില്ല.
അഥ താം സ സമാദായ പ്രവിഷ്ടോ ഗഹനം വനമ്
അതിനുശേഷം, അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് കാടിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക് കടന്നു.
തതഃ സ ചിംതയാമാസ യദ്യേഷാ ഭീമമംദിരേ
അതിനുശേഷം അവൻ ചിന്തിച്ചു: 'അവൾ ഭീമന്റെ വീട്ടിൽ ആയാൽ...'
ന മയാ തത്ര ഗംതവ്യം കഥംചിദപി മാനിനാ
'ഞാൻ, അഭിമാനത്തോടെ, അവിടെ ഒരിക്കലും പോകാൻ പാടില്ല.'
യേന ത്യക്താ മയാ സാധ്വീ കുണ്ഡിനം യാതി തത്പുരമ് പ്രജഗാമ വനം ഘോരം വന്യശ്വാപദസംകുലമ്॥ ൬.൫൪.
എനിക്ക് വിട്ടുപോയ ആ സദ്വധു കുണ്ഡിനപുരത്തിലേക്ക് പോയി, ഞാൻ കാട്ടിലെ ഭയാനകമായ കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വനത്തിലേക്ക് കടന്നു.
പ്രത്യൂഷേ ചാപി സോത്ഥായ യാവത്പശ്യതി ഭാഭിനീ
അലസർന്ന പുലരിയിൽ അവൾ എഴുന്നേറ്റു, കാഴ്ച എത്തുന്നത്ര ദൂരവും നോക്കി.
തതോ വിലപ്യ ദുഃഖാര്താ കരുണം തത്ര കാനനേ
അവിടെ കാടിനുള്ളിൽ, ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി അവൾ കരുണയോടെ വിലപിച്ചു.
നലോഽപി ച വനേ തസ്മിന്ഭ്രമമാണോ മഹീപതിഃ
അപ്പോൾ തന്നെ, രാജാവായ നളനും ആ കാടിൽ അലഞ്ഞു നടന്നു.
തതസ്തദ്വനമുത്സൃജ്യ ജഗാമാന്യന്മഹാവനമ്
ശേഷം, ആ കാട് വിട്ട് മറ്റൊരു വലിയ കാടിലേക്ക് അവൻ പോയി.
ഏവം സ പൃഥിവീപാലോ ഭ്രമമാണോവനാദ്വനമ്
ഇങ്ങനെ രാജാവ് കാട് വിട്ട് കാട് വരെ അലഞ്ഞു നടന്നു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ പ്രാപ്തം തന്മഹാനവമീദിനമ്
ഇതിനിടയിൽ മഹാനവമി ദിനം എത്തി.
തതഃ സ മൃന്മയീം കൃത്വാ ചര്മമുണ്ഡധരാം നൃപഃ
അപ്പോൾ രാജാവ് മണ്ണാൽ ഒരു ചർമമുണ്ഡയുടെ പ്രതിമ ഉണ്ടാക്കി.
തതസ്തസ്യാഃ സ്തുതിം കൃത്വാ പുരഃ സ്ഥിത്വാ കൃതാംജലിഃ
ശേഷം, അവളുടെ മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി നിൽക്കുമ്പോൾ അവൻ സ്തുതി അർപ്പിച്ചു.
ജയ സര്വഗതേ ദേവി ചര്മമുണ്ഡധരേ വരേ
സർവവ്യാപകയായ ദേവി, ചർമമുണ്ഡേ, വരദായിനിയായ ദേവി, നിനക്കു ജയം.
കാലരാത്രി ജയാചിന്ത്യേ നവമ്യഷ്ടമിവല്ലഭേ ॥ ൬.൫൪.
കാലരാത്രി, അദ്ഭുതശക്തിയുള്ളവളേ, നവമി അഷ്ടമിയുടെ പ്രിയയേ, നിനക്ക് ജയം.
ഭീമരൂപേ സുരൂപേ ച മഹാവിദ്യേ മഹാബലേ
ഭയങ്കരമായ രൂപവും സുന്ദരമായ രൂപവും, മഹാവിദ്യയും മഹാബലവും ഉള്ളവളേ,
നിത്യരൂപേ ജഗദ്ധാത്രി സുരാമാംസവസാപ്രിയേ
നിത്യരൂപിണിയായ ലോകത്തെ പോഷിക്കുന്നവളേ, ദേവന്മാരുടെ മാംസവും കൊഴുപ്പും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവളേ,
ശവയാനരതേ രമ്യേ ഭുജംഗാഭരണാന്വിതേ
ശ്മശാനത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്നവളും, പാമ്പുകളാൽ അലങ്കരിച്ചവളും,
ഫേത്കാരാ രവശോഭിഷ്ഠേ ഗീതവാദ്യവിരാജിതേ
'ഫേട്' എന്ന ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്ന, ഗാനവും വാദ്യങ്ങളും നിറഞ്ഞതുമായ സ്ഥലത്തിൽ,
ത്വം രതിസ്ത്വം ധൃതിസ്തുഷ്ടിസ്ത്വം ഗൌരീ ത്വം സുരേശ്വരീ
നീ ആഗ്രഹം, നീ ധൈര്യം, നീ തൃപ്തി, നീ ഗൗരി, നീ ദേവതകളുടെ രാജ്ഞി.
യത്കിംചിത്ത്രിഷു ലോകേഷു സ്ത്രീരൂപം ദേവി ദൃശ്യതേ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും സ്ത്രീരൂപം കാണുന്നിടത്തൊക്കെയും ദേവിയേ, അതെല്ലാം നീ തന്നെയാണ്.
യേന സത്യേന തേന ത്വമത്രാവാസം ദ്രുതം കുരു
ആ സത്യത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ദേവിയേ, നീ വേഗത്തിൽ ഇവിടെ വന്നു വാസം ചെയ്യണമേ.
പ്രോവാച ദര്ശനം ഗത്വാ തം നൃപം ഭക്തവത്സലാ
അപ്പോൾ ഭക്തന്മാരെ സ്നേഹിക്കുന്ന ദേവി പ്രത്യക്ഷമായി, രാജാവിനോട് സംസാരിച്ചു.
തസ്മാദ്ഗൃഹാണ മത്തസ്ത്വം വരം മനസി സംസ്ഥിതമ്
അതിനാൽ, നീ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ച വരം എന്നിൽ നിന്ന് എടുക്കു.
സാ മയാ നിര്ജനേ മുക്താ വനേ വ്യാലഗണാന്വിതേ ॥ ൬.൫൪.
അവളെ ഞാൻ കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ശൂന്യവനത്തിൽ മോചിപ്പിച്ചു.
അഖണ്ഡശീലാം നിര്ദോഷാം യഥാഹം ത്വത്പ്രസാദതഃ
നിന്റെ കൃപയാൽ ഞാൻ കുറ്റമില്ലാത്ത, അക്ഷയമായ നല്ല പെരുമാറ്റം നേടിയവളായി.
സ്തോത്രേണാനേന യോ ദേവി സ്തുതിം കുര്യാത്പുരസ്തവ
ദേവി, ഈ സ്തോത്രം കൊണ്ട് ആരെങ്കിലും നിന്റെ മുമ്പിൽ സ്തുതി പാടുമ്പോൾ,
സോഽപി പാര്ഥിവശാര്ദൂലോ ലേഭേ സര്വം തയോദിതമ്
അവൻ, രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനും, അവൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം ലഭിച്ചു.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം ഷഷ്ഠേ നാഗരഖണ്ഡേ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യേ നലനിര്മിതചര്മമുണ്ഡാമാഹാത്മ്യവര്ണനംനാമ ചതുഷ്പഞ്ചാശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, അശീതിസാഹസ്രം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള ശ്രീസ്കാന്ദമഹാപുരാണത്തിലെ ആറാം ഭാഗമായ നഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ, നളൻ നിർമ്മിച്ച ചർമമുണ്ഡയുടെ മഹാത്മ്യം വിവരിക്കുന്ന നാൽപ്പത്തിയഞ്ചാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.