ഹേലയാ ദര്ശനം പ്രാപ്തഃ സര്വേഷാം ദ്വിജസത്തമാഃ
സമ്പൂര്ണ്ണമായും അപ്രതീക്ഷിതമായി എല്ലാവര്ക്കും ദര്ശനം ലഭിച്ചു, മഹാനായ ദ്വിജന്മാരേ.
തദര്ഥം പഠിതഃ ശ്ലോകോ നാരദേന പുരാ ദ്വിജാഃ ൬.൫൨.
അത് കൊണ്ടാണ് നാരദന് പുരാതനകാലത്ത് ഈ ശ്ലോകം പാരായണം ചെയ്തത്, ദ്വിജന്മാരേ.
ആഷാഢീം കാര്തികീം മാഘീം തഥാ ചൈത്രസമുദ്ഭവാമ്
ആഷാഢം, കാര്ത്തികം, മാഘം, കൂടാതെ ചൈത്രത്തില് ഉദിച്ച മാസവും—
ആജന്മശതസാഹസ്രം കൃത്വാ പാപം നരഃ ക്ഷിതൌ
നൂറായിരം ജന്മങ്ങള് ഭൂമിയില് പാപം ചെയ്താലും—
രുദ്രാവര്ത്തേ നരോ ഗത്വാ ദൃഷ്ട്വാ യോഗേശ്വരം ഹരമ്
രുദ്രാവര്ത്തത്തില് ചെന്നു യോഗേശ്വരനായ ഹരനെ ദര്ശിച്ചാല്—
യസ്തത്ര കുരുതേ ശ്രാദ്ധം മഹായോഗിപുരേ ദ്വിജാഃ
ആ മഹായോഗിയുടെ നഗരത്തില് അവിടെ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവന്, ദ്വിജന്മാരേ—
ഉപവാസപരോ ഭൂത്വാ യഃ കുര്യാദ്രാത്രിജാഗരമ്
അവിടെ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച് രാത്രി മുഴുവന് ജാഗരണമുള്ളവന്—
തത്ര യഃ കപിലാം ദദ്യാദ്ബ്രാഹ്മണായാഹിതാഗ്നയേ
അവിടെ അഗ്നി സംരക്ഷിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണന് കപിലാ പശു ദാനം ചെയ്യുന്നവന്—
ഷഡക്ഷരം ജപേദ്യസ്തു മഹായോഗിപുരഃ സ്ഥിതഃ
മഹായോഗിയുടെ നഗരത്തിനു മുന്നില് നിന്നുകൊണ്ട് ഷഡക്ഷരമന്ത്രം ജപിക്കുന്നവന്—
യസ്തസ്യ പുരതോ ഭക്ത്യാ ജപേദ്വാ ശതരുദ്രിയമ്
അവന്റെ സന്നിധിയില് ഭക്തിയോടെ ശതരുദ്രിയം ജപിക്കുന്നവന്—
ഗീതം വാ യദി വാ നൃത്യം തത്പുരഃ കുരുതേ നരഃ
അല്ലെങ്കില് ആ നഗരത്തില് അവന്റെ മുമ്പില് പാടുകയോ നൃത്തം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നവന്—
ഏവമുക്ത്വാ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാഃ സ മുനിര്ബ്രഹ്മസംഭവഃ ൬.൫൨.
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ബ്രഹ്മാവില് നിന്നു ജനിച്ച ആ മുനി ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരോട് പറഞ്ഞു.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതി സാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം ഷഷ്ഠേ നാഗരഖംഡേ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യേ രുദ്രകോടിമാഹാത്മ്യവര്ണനംനാമ ദ്വിപഞ്ചാശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണമായ ശ്രീസ്കാന്ദത്തില്, എണ്പതിനൊന്നായിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സംഹിതയില്, ആറാം നാഗരഖണ്ഡത്തില്, ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹാത്മ്യത്തില്, രുദ്രകോടിയുടെ മഹാത്മ്യം വിവരിക്കുന്ന അദ്ധ്യായം അങ്ങിനെ സമാപിക്കുന്നു.
പ്രഭൂതാശ്ചര്യസംയുക്തം ബഹുസിദ്ധനിഷേവിതമ്
അത് അനേകം അത്ഭുതങ്ങളാല് സമ്പന്നവും അനേകം സിദ്ധന്മാര് സന്ദര്ശിക്കുന്നതുമാണ്.
യസ്യ മധ്യഗതോ നിത്യം സ്വയമേവ മഹേശ്വരഃ
അതിന്റെയിടയില് മഹേശ്വരന് സ്വയം എപ്പോഴും വസിക്കുന്നു.
വൈശാഖ്യാം യോ നരസ്തത്ര കൃത്വാ ശ്രാദ്ധം സമാഹിതഃ പൂജയേദ്ദക്ഷിണാം മൂര്തിം സമാശ്രിത്യ ദ്വിജോത്തമാഃ
വൈശാഖമാസത്തില് അവിടെ ഏകാഗ്രതയോടെ ശ്രാദ്ധം ചെയ്ത് ദക്ഷിണാമൂര്ത്തിയെ ഭക്തിപൂര്വം ആരാധിക്കുന്നവന്, മഹാനായ ദ്വിജന്മാരേ—
ദശ പൂര്വാന്ദശാതീതാനാത്മാനം ച ദ്വിജോത്തമാഃ
പത്തു പൂർവ്വികരും പത്തു അഗതികളും സ്വയം തന്നെയും, മഹാനായ ദ്വിജന്മാരേ—
യോ യം കാമമഭിധ്യായ തത്ര പീഠം പ്രപൂജയേത്
ആര് എങ്ങനെയൊരു ആഗ്രഹം കൊണ്ടുവന്നാലും, അവിടെ പീഠം ഭക്തിപൂര്വം ആരാധിക്കുന്നവന്—
സ തത്കൃത്സ്നമവാപ്നോതി യദപി സ്യാത്സുദുര്ലഭമ്
അവൻ എത്രയും പ്രയാസത്തോടെ കിട്ടാവുന്നതും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാം നേടുന്നു.
ശ്രദ്ധായുക്തോ നരോ യോ വാ ഉപവാസപരഃ ശുചിഃ സ യാതി പരമം സ്ഥാനം ജരാമരണവര്ജിതമ്
വിശ്വാസത്തോടെ ഉപവാസത്തിൽ ലയിച്ചും ശുദ്ധനും ആയ മനുഷ്യൻ ജരയും മരണവും ഇല്ലാത്ത പരമാവസ്ഥയിലേക്കു എത്തുന്നു.
കിം വ്രതൈഃ കിം വൃഥാ ദാനൈഃ കിം ജപൈര്നിയമേന വാ
വ്രതങ്ങൾക്കും ഫലമില്ലാത്ത ദാനങ്ങൾക്കും ജപങ്ങൾക്കും നിയന്ത്രണങ്ങൾക്കും എന്ത് പ്രയോജനം?
ഗര്താ സുവിപുലാകാരാ സര്വപാതകനാശിനീ
വളരെ വലിപ്പമുള്ള, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കുഴിയുണ്ട്.
ബ്രഹ്മഹത്യാവിനിര്മുക്തഃ സൌദാസോ യത്ര പാര്ഥിവഃ ൬.൫൩.
അവിടെ രാജാവ് സൗദാസൻ ബ്രാഹ്മണഹത്യാപാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി.
ബ്രഹ്മണ്യസ്യാപി സംജാതാ തദസ്മാകം പ്രകീര്തയ
ബ്രാഹ്മണഭക്തനായവനോടും ഇതു സംഭവിച്ചു—ഇത് ഞങ്ങളോട് പറയണം.
ശ്രൂയതേ സ മഹീപാലോ ബ്രാഹ്മണാനാം ഹിതേ രതഃ
ആ രാജാവ് ബ്രാഹ്മണരുടെ ക്ഷേമത്തിൽ ആസ്വാദനത്തോടെ ആയിരുന്നുവെന്ന് കേൾക്കപ്പെടുന്നു.
വിമുക്തശ്ച കഥം ഭൂയോ ഭ്രൂണഗര്താമുപാശ്രിതഃ
അവൻ മോചിതനായി കഴിഞ്ഞിട്ടും എങ്ങനെ വീണ്ടും ഭ്രൂണഹത്യയുടെ കുഴിയിൽ എത്തി?
തദാ സ ലജ്ജയാവിഷ്ടോ ലിംഗാഭാവാദ്ദ്വിജോത്തമാഃ
അപ്പോൾ, ലജ്ജയിൽ ആകൃതിയായി, ചിഹ്നം നഷ്ടപ്പെട്ട്, ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന്മാരേ,
കൃത്വാഽതിവിപുലാം ഗര്താം പ്രവിവേശ തതഃ പരമ്
അവൻ വളരെ വലിയൊരു കുഴി ഉണ്ടാക്കി അതിനുള്ളിൽ കടന്നു.
ഏവം സാ തത്ര സംജാതാ ഗര്താ ബ്രാഹ്മണസത്തമാഃ
ഇങ്ങനെ, ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ആ കുഴി അവിടെ ഉണ്ടായി.
ആസീന്മിത്രസഹോനാമ രാജാ പരമധാര്മികഃ
മിത്രസഹൻ എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു രാജാവ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; അത്യന്തം ധാർമ്മികൻ.