അഥ തസ്മിന്ഹ്രദേ മര്ത്യാഃ സ്നാത്വാ സാരസ്വതേ ശുഭേ
അതിനുശേഷം, ആ പുണ്യമായ സാരസ്വതി തടാകത്തിൽ മനുഷ്യർ സ്നാനം ചെയ്യുമ്പോൾ,
അഥ ഭീതഃ സഹസ്രാക്ഷോ ഗത്വാ ദേവം പിതാമഹമ്
അപ്പോൾ ഭയപ്പെട്ട സഹസ്രാക്ഷൻ ദേവനായ പിതാമഹനെ സമീപിച്ചു.
ത്വത്പ്രസാദാത്സമുദ്വീക്ഷ്യ ഗച്ഛംതി മനുജാ ദിവമ് സാരസ്വതം നരാസ്തത്ര സ്നാത്വാ യാംതി ത്രിവിഷ്ടപമ്
നിന്റെ കൃപയാൽ, മനുഷ്യർ അവിടെ ദർശനം ചെയ്ത് സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; സാരസ്വതത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവർ അത്യുച്ചമായ ലോകത്തിൽ എത്തുന്നു.
അപി പാപസമാചാരാഃ സര്വധര്മബഹിഷ്കൃതാഃ ൬.൪൦.
പാപം ചെയ്തവരും എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞവരും,
ശുഭാശുഭപരിജ്ഞാനം സര്വേഷാമേവ ദേഹിനാമ്
ശുഭവും അശുഭവും അറിയാനുള്ള അറിവ് എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഉണ്ടാണ്.
തസ്മാത്ത്യജ ത്വം മാം ദേവ യദ്വാ തത്തീര്ഥമുത്തമമ്
അതുകൊണ്ട്, ദേവാ, നീ എന്നെ അല്ലെങ്കിൽ ആ ഉത്തമമായ തീർത്ഥം ഉപേക്ഷിക്കണം.
തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ യമസ്യ പ്രപിതാമഹഃ
യമന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടു, പിതാമഹൻ—
തതഃ ശക്രോ ഹ്രദം ഗത്വാ പൂരയാമാസ പാംസുഭിഃ
അതിനുശേഷം ശക്രൻ തടാകത്തിലേക്ക് പോയി മണ്ണുകൊണ്ട് അതിനെ നിറച്ചു.
അദ്യാപി മനുജഃ സമ്യക്ത സ്മിന്സ്ഥാനേ വ്യവസ്ഥിതഃ
ഇന്നും, ഈ സ്ഥലത്ത് ശരിയായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ—
സോഽപി മംകണകസ്തത്ര സാര്ദ്ധം ദേവേന ശംഭുനാ
അവിടെ മങ്കണകനും ശംഭു ദേവനോടൊപ്പം,
ലിംഗം മംകണകന്യസ്തം തത്രാസ്തി സുമഹോദയമ്
മങ്കണകൻ സ്ഥാപിച്ച ലിംഗം അവിടെ ഉണ്ട്, അതിന് വലിയ മഹത്വം.
മാഘ ശുക്ലചതുര്ദശ്യാം യസ്തം പൂജയതേ നരഃ
മാഘ മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ പതിനാലാം തീയതിയിൽ അതിനെ പൂജിക്കുന്നവൻ—
സ്ഥാനമസ്തി സുവിഖ്യാതം സര്വപാതകനാശനമ്
അവിടെ ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ട്, അതി പ്രസിദ്ധമാണ്, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നു.
യസ്തത്പൂജയതേ ഭക്ത്യാ ശയനേ ബോധനേ ഹരേഃ
ഹരിയുടെ ഉറക്കം അല്ലെങ്കിൽ ഉണർവ് സമയത്ത് ഭക്തിയോടെ അതിനെ പൂജിക്കുന്നവൻ—
അശൂന്യശയനാനാമ ദ്വിതീയാ ദയിതാ തിഥിഃ
അശൂന്യശയനമായ ദിവസങ്ങളിൽ രണ്ടാമത് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്.
തസ്യാം യഃ പൂജയേത്തത്ര തം ദേവം ജലശായിനമ്
ആ ദിവസത്തിൽ, അവിടെ ജലത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന ദേവനെ പൂജിക്കുന്നവൻ—
പൂജ്യതേ വിധിനാ കേന തത്സര്വം വിസ്തരാദ്വദ
ആ ദേവനെ ആരാണ്, എങ്ങനെ, ഏത് വിധത്തിൽ പൂജിക്കേണ്ടത് എന്നത് മുഴുവൻ വിശദമായി പറയൂ.
അജേയഃ സര്വദേവാനാം ഗന്ധര്വോരഗരക്ഷസാമ്
അവൻ എല്ലാ ദേവന്മാർക്കും, ഗന്ധർവന്മാർക്കും, പാമ്പുകൾക്കും, രാക്ഷസന്മാർക്കും ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവനാണ്.
അഥാസൌ ഭൂതലം സര്വം വശീകൃത്വാ മഹാബലഃ
അവൻ അതിമഹാബലശാലിയായ് ഭൂമിയിലെ എല്ലാം തന്റെ അധീനതയിൽ കൊണ്ടുവന്നു.
തത്രാഭവന്മഹായുദ്ധം ദേവാസുരവിനാശകമ്
അവിടെ ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും നശിപ്പിച്ച മഹായുദ്ധം ഉണ്ടായി.
വര്ഷാണാമയുതം താവദഹന്യഹനി ദാരുണമ്
പതിനായിരം വർഷങ്ങൾ, ഓരോ ദിവസവും, ആ ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം തുടർന്നു.
തതോ വര്ഷസഹസ്രാംതേ ദശമേ സമുപസ്ഥിതേ ൬.൪൧.
പിന്നീട്, പത്താം ആയിരം വർഷം അവസാനിച്ചപ്പോൾ,
തതഃ സ്വര്ഗം പരിത്യജ്യ സര്വദേവഗണൈഃ സഹ
അപ്പോൾ, ദേവതാസമൂഹങ്ങളോടൊപ്പം സ്വർഗം ഉപേക്ഷിച്ച്,
യത്രാസ്തേ ഭഗവാന്വിഷ്ണുര്യോഗനിദ്രാവശംഗതഃ
അവരൊക്കെ യോഗനിദ്രയിൽ മുങ്ങിയ ഭഗവാൻ വിഷ്ണു വസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
തതോ വേദോദ്ഭവൈഃ സൂക്തൈഃ സ്തുതിം ചക്രുഃ സമംതതഃ
അവിടെ, വേദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സ്തുതികൾ കൊണ്ട് എല്ലാ ദിശകളിലും ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു.
അഥോത്ഥായ ജഗന്നാഥഃ പ്രോവാച ബലസൂദനമ് യത്ത്വം ദേവഗണൈഃ സാര്ദ്ധം സ്വയമേവ ഇഹാഗതഃ
അപ്പോൾ ലോകനാഥൻ എഴുന്നേറ്റു, ബലസൂദനനോട് പറഞ്ഞു: "ദേവതാസമൂഹങ്ങളോടൊപ്പം നീ സ്വയം ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു."
അജേയഃ സംഗരേ ദേവൈസ്തേനാഹം വിജിതോ രണേ
"ദേവാ, ഞാൻ യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവനാണ്, എങ്കിലും അവർ എന്നെ യുദ്ധത്തിൽ തോൽപ്പിച്ചു."
സംസ്ഥിതിശ്ച കൃതാ സ്വര്ഗേ സാംപ്രതം മധു സൂദന
"മധുസൂദനാ, ഇപ്പോൾ സ്വർഗത്തിൽ നിലനിൽപ്പ് ഉറപ്പായിരിക്കുന്നു."
തസ്മാത്ത്വം സമയംയാവത്കുരു ശക്ര തപോ മഹത്
"അതിനാൽ, ശക്രാ, ആവശ്യമായ കാലം നീ വലിയ തപസ്സ് ചെയ്യണം."
യേന തേ ജായതേ ശക്തിസ്തപോവീര്യേണ വാസവ ൬.൪൧.
"അത് കൊണ്ട്, വാസവാ, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ നിനക്ക് ശക്തി ലഭിക്കും."