അഗമ്യം മനസാ തേഷാം പ്രവിഷ്ടാ വരുണാലയമ്
അവർക്കു മനസ്സുകൊണ്ടു മാത്രമേ പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയാത്ത വരുണന്റെ ഭവനത്തിൽ അവർ ചിന്തയിലൂടെ പ്രവേശിച്ചു.
പ്രഹൃഷ്ടമനസഃ സര്വേ സ്തുത്വാ ദേവം മഹേശ്വരമ്
അവരൊക്കെയും സന്തോഷഹൃദയത്തോടെ മഹേശ്വരനേ സ്തുതിച്ചു.
തേനൈവ ചാഥ നിര്മുക്താഃ പ്രണമ്യ ച മുഹുര്മുഹുഃ
അവനാൽ മോചിതരായി, അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു.
തേഽപി ദാനവശാര്ദൂലാ ഹതാശാശ്ച സുരോത്തമൈഃ
ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർകൊണ്ട് പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ട ആ കടുവപോലെയുള്ള ദാനവന്മാരും,
തേഷാം മംത്രയതാമേഷ നിശ്ചയഃ സമപദ്യത
അവർ തമ്മിൽ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, ഇങ്ങനെയൊരു തീരുമാനം ഉണ്ടായി.
തസ്മാത്തപസ്വിനോ യൈ ച യേ ച യജ്ഞപരായണാഃ
അതുകൊണ്ട്, തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരും യജ്ഞത്തിൽ ഭക്തിയുള്ളവരും,
ഏവം തേ നിശ്ചയം കൃത്വാ നിഷ്ക്രമ്യ വരുണാലയാത്
ഇങ്ങനെ അവർ തീരുമാനമെടുത്ത് വരുണന്റെ ഭവനത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.
യത്ര യത്ര ഭവേദ്യജ്ഞഃ സത്രം ഽപ്യുത്സവോഽഥവാ
എവിടെയെങ്കിലും യജ്ഞം, സത്രം അല്ലെങ്കിൽ ഉത്സവം ഉണ്ടെങ്കിൽ,
തൈഃ പ്രസൂതാ മഖാ ധ്വസ്താ ദീക്ഷിതാ വിനിപാതിതാഃ ൮- സഹസ്രം ബ്രാഹ്മണേംദ്രാണാം ഭക്ഷിതം തൈര്ദുരാത്മഭിഃ.
അവർ യജ്ഞങ്ങൾ നശിപ്പിച്ചു, ദീക്ഷിതരെ കൊല്ലപ്പെട്ടു; ആയിരം ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരെ ആ ദുഷ്ടന്മാർ തിന്നു.
ശതാനി ച സഹസ്രാണി നിഹതാനി ദ്വിജന്മനാമ് ൬.൩൫.
അടുത്തുപോലും ലക്ഷക്കണക്കിന് ദ്വിജന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു സമസ്തം ധരണീതലമ്
അത് തന്നെയായ സമയത്ത്, ഭൂമിയുടെ മുഴുവൻ ഉപരിതലവും
ന കശ്ചിച്ഛയനം രാത്രൌ പ്രകരോതി മഹീ തലേ
രാത്രിയിൽ ആരും ഭൂമിയിൽ കിടന്നു ഉറങ്ങാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
രാത്രൌ സ്വപംതി യേ കേചിദ്വിശ്വസ്താ ധര്മഭാജനാഃ
രാത്രിയിൽ വിശ്വാസത്തോടെ ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊണ്ടവർ മാത്രം ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
അഥ ദേവഗണാഃ സര്വേ യജ്ഞഭാഗവിനാകൃതാഃ
അപ്പോൾ, യജ്ഞഫലത്തിൽ നിന്ന് വഞ്ചിതരായ എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും
തതോ ഗത്വാ സമുദ്രാംതം വധായ സുരവിദ്വിഷാമ്
അതിനുശേഷം, ദേവദ്വേഷികളേ കൊല്ലാൻ അവർ കടലിന്റെ അതിരിലേക്ക് പോയി.
തതഃ സമുദ്രനാശായ മംത്രം ചക്രുഃ സുദുഃഖിതാഃ
പിന്നീട്, അത്യന്തം ദുഃഖിതരായി, അവർ സമുദ്രത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ ഒരു മന്ത്രം ആലോചിച്ചു.
അഗസ്ത്യേന വിനാ നൈഷ ശോഷം യാസ്യതി സാഗരഃ
അഗസ്ത്യൻ ഇല്ലാതെ ഈ സമുദ്രം ഉണക്കാൻ കഴിയില്ല.
ചമത്കാരപുരേ ക്ഷേത്രേ സ തിഷ്ഠതി ച സന്മുനിഃ
ചമത്കാരപുരം എന്ന പുണ്യഭൂമിയിൽ ആ മഹർഷി വസിക്കുന്നു.
ഏവം നിശ്ചിത്യ തേ സര്വേ ത്രിദശാസ്തസ്യ ചാശ്രമമ്
അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ശേഷം എല്ലാ ദേവന്മാരും അവന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി.
സോഽപി സര്വാന്സമാലോക്യ സംപ്രാപ്താന്സുരസത്തമാന് ൬.൩൫.
അവിടെ എത്തിയ എല്ലാ ഉത്തമ ദേവന്മാരെയും അഗസ്ത്യൻ കണ്ടു.
പ്രോവാച പ്രാംജലിര്വാക്യം ഹര്ഷ ഗദ്ഗദയാ ഗിരാ
സന്തോഷത്തിൽ കുലുങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തോടെ കയ്യുകൾ ചേർത്ത് അഗസ്ത്യൻ വന്ദനപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു.
ചമത്കാരപുരം ക്ഷേത്രമേതന്മേധ്യമപി സ്ഥിതമ്
ഈ ചമത്കാരപുരം എന്ന സ്ഥലം വിശുദ്ധമായതായും സ്ഥിരമായതായും നിലകൊള്ളുന്നു.
തസ്മാദ്വദത യത്കൃത്യം മയാ സംസിദ്ധ്യതേഽധുനാ
അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ ഇപ്പോൾ ചെയ്യേണ്ടത് എന്താണെന്ന് പറയൂ.
തേ സമുദ്രം സമാശ്രിത്യ നിഘ്നംതി ശുഭകാരിണഃ
അവർ സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടി, നല്ലവരായവരെ നശിപ്പിക്കുന്നു.
ശുഭേ നാശമനുപ്രാപ്തേ ധ്രുവം നാശോ ദിവൌകസാമ്
നല്ലവർക്കു നാശം സംഭവിച്ചാൽ, ദേവന്മാർക്കും തീർച്ചയായും നാശം സംഭവിക്കും.
യേന തേ ഗോചരം പ്രാപ്താ ദൃഷ്ടേര്ദാനവസത്തമാഃ
ആ ഉത്തമ ദാനവന്മാർ നിങ്ങളുടെ കാഴ്ചയിൽ എങ്ങനെ എത്തി എന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞത്?
അഗസ്ത്യ ഉവാച അഹം സംവത്സരസ്യാംതേ ശോഷയിഷ്യാമി സാഗരമ്
അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ സമുദ്രം ഉണക്കും.
തസ്മാദ്വ്രജത ഹര്മ്യാണി യൂയം യാതി ഹി വത്സരമ്
അതുകൊണ്ട്, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും നിങ്ങളുടെ കൊട്ടാരങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങൂ; ഒരു വർഷം കടന്നുപോകും.
തതോ മയാ സമം ഗത്വാ ശോഷിതേ വരുണാലയേ
അതിനുശേഷം ഞാൻ നിങ്ങളോടൊപ്പം ചേർന്ന് വരുണന്റെ ആലയം ഉണങ്ങിയപ്പോൾ,
തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ ഗതാഃ സ്വേസ്വേ നികേതനേ ൬.൩൫.
അതിനുശേഷം എല്ലാ ദേവതകളും തങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി.