അഥ തം മാതലിര്ദൃഷ്ട്വാ വിസംജ്ഞം വലഘാതിനമ്
അപ്പോൾ മാതലി, ബോധംകെട്ട് കിടക്കുന്ന വലഘാതിനിനെ കണ്ടു.
തതഃ പരാങ്മുഖീഭൂതേ രഥേ ശക്രസ്യ സംഗരേ
അത്തസമയത്ത്, യുദ്ധത്തിൽ ഇന്ദ്രന്റെ രഥം തിരിഞ്ഞുപോയി.
ആദിത്യാ വസവോ രുദ്രാ വിശ്വേദേവാ മരുദ്ഗണാഃ
ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, വിശ്വദേവന്മാർ, മരുത്ഗണങ്ങൾ — ഇവർ എല്ലാവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അഥ ഭഗ്നം ബലം ദൃഷ്ട്വാ ദാനവൈര്മധുസൂദനഃ
അപ്പോൾ ദാനവന്മാർ സൈന്യം തകർത്തതുകണ്ട് മധുസൂദനൻ അതിനെ നോക്കി.
സ തൈരാച്ഛാദിതോ വിഷ്ണുഃ ശുശുഭേ ച സമംതതഃ
അവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, വിഷ്ണു എല്ലാ ദിശകളിലും പ്രകാശിച്ചു.
തതഃ ശാര്ങ്ഗവിനിര്മുക്തൈഃ ശരൈഃ കംകപതത്രിഭിഃ ൬.൩൪.
അപ്പോൾ ശാരംഗം വില്ലിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട, കാങ്കപ്പക്ഷികൾക്കു സമാനമായ ഈർപ്പംകെട്ടിയ അമ്പുകൾ കൊണ്ട്,
തതോ ദൈത്യഗണാഃ സര്വേ ഹന്യമാനാ സുരാരിണാ
അപ്പോൾ ദൈത്യഗണങ്ങൾ, ദേവന്മാരുടെ ശത്രുവിനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ദൈത്യഃ കാലഖംജ ഇതി സ്മൃതഃ
അത്തസമയത്ത്, കാലഖഞ്ജ എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു ദൈത്യൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സ ഹത്വാ പഞ്ചഭിര്ബാണൈര്വാസുദേവം ശിലാ ശിതൈഃ
അവൻ അഞ്ചു മൂർച്ചയുള്ള കല്ല് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വാസുദേവനെ തട്ടി.
തതഃ സുദര്ശനം ചക്രം തസ്യ ദൈത്യസ്യ മാധവഃ ।] പ്രമുമോച വധാര്ഥായ ജ്വാലാമാലാസമാവൃതമ്
അപ്പോൾ മാധവൻ അഗ്നിജ്വാലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട സുദർശന ചക്രം ആ ദൈത്യനെ കൊല്ലാൻ വിട്ടു.
സോഽപി തച്ചക്രമാലോക്യ വാസുദേവകരാച്ച്യുതമ്
വാസുദേവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ചക്രം പുറപ്പെട്ടത് ആ ദൈത്യനും കണ്ടു.
അഗ്രസച്ച മഹാദൈത്യസ്തിഷ്ഠതിഷ്ഠേതി ചാബ്രവീത്
ആ മഹാദൈത്യൻ അതിനെ പിടിച്ചു, 'നിൽക്കു, നിൽക്കു' എന്നു പറഞ്ഞു.
തതശ്ചക്രീ സ ദൈത്യേന ഗ്രസ്തചക്രേണ താഡിതഃ
അപ്പോൾ ചക്രധാരി, ദൈത്യൻ ചക്രം പിടിച്ച് ആക്രമിച്ചതിനാൽ ബാധിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ക്രുദ്ധോ ഭഗവാംസ്ത്രിപുരാംതകഃ
അത്തസമയത്ത്, ഭഗവാൻ ത്രിപുരാന്തകൻ കോപത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു.
തതഃ ശൂലപ്രഹാരേണ തം നിഹത്യ ദനോഃ സുതമ്
അപ്പോൾ തൻ്റെ ശൂലപ്രഹാരത്തിൽ ദാനുവിന്റെ മകനെ അവൻ വധിച്ചു.
കാലപ്രഭം പ്രകാലം ച കാലാസ്യം കാലവിഗ്രഹമ് ൬.൩൪.
കാലപ്രഭ, പ്രകാല, കാലാസ്യ, കാലവിഗ്രഹൻ — ഇവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തതഃ പ്രധാനാസ്തേ സര്വേ ദാനവാ അപിദാരുണാഃ
അപ്പോൾ പ്രധാനമായ എല്ലാ ഭയങ്കര ദാനവന്മാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തതഃ ശക്രശ്ച വിഷ്ണുശ്ച ലബ്ധസംജ്ഞൌ ധൃതായുധൌ
അപ്പോൾ ഇന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും ബോധം തിരിച്ചുപിടിച്ച് ആയുധങ്ങൾ എടുത്തു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ഭഗ്നാന്സമുദ്വീക്ഷ്യ ദനോഃ സുതാന്
അതിനിടയിൽ, ദാനുവിന്റെ മക്കൾ തോറ്റുപോയത് കണ്ടു,
അഥ തേ ഹതഭൂയിഷ്ഠാ ദാനവാ ബലവത്തരാഃ
പിന്നീട്, അവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും കൊല്ലപ്പെട്ടെങ്കിലും ശേഷിച്ച ശക്തരായ ദാനവന്മാർ,
അഗമ്യം മനസാ തേഷാം പ്രവിഷ്ടാ വരുണാലയമ്
അവർക്കു മനസ്സുകൊണ്ടു മാത്രമേ പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയാത്ത വരുണന്റെ ഭവനത്തിൽ അവർ ചിന്തയിലൂടെ പ്രവേശിച്ചു.
പ്രഹൃഷ്ടമനസഃ സര്വേ സ്തുത്വാ ദേവം മഹേശ്വരമ്
അവരൊക്കെയും സന്തോഷഹൃദയത്തോടെ മഹേശ്വരനേ സ്തുതിച്ചു.
തേനൈവ ചാഥ നിര്മുക്താഃ പ്രണമ്യ ച മുഹുര്മുഹുഃ
അവനാൽ മോചിതരായി, അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു.
തേഽപി ദാനവശാര്ദൂലാ ഹതാശാശ്ച സുരോത്തമൈഃ
ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർകൊണ്ട് പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ട ആ കടുവപോലെയുള്ള ദാനവന്മാരും,
തേഷാം മംത്രയതാമേഷ നിശ്ചയഃ സമപദ്യത
അവർ തമ്മിൽ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, ഇങ്ങനെയൊരു തീരുമാനം ഉണ്ടായി.
തസ്മാത്തപസ്വിനോ യൈ ച യേ ച യജ്ഞപരായണാഃ
അതുകൊണ്ട്, തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരും യജ്ഞത്തിൽ ഭക്തിയുള്ളവരും,
ഏവം തേ നിശ്ചയം കൃത്വാ നിഷ്ക്രമ്യ വരുണാലയാത്
ഇങ്ങനെ അവർ തീരുമാനമെടുത്ത് വരുണന്റെ ഭവനത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.
യത്ര യത്ര ഭവേദ്യജ്ഞഃ സത്രം ഽപ്യുത്സവോഽഥവാ
എവിടെയെങ്കിലും യജ്ഞം, സത്രം അല്ലെങ്കിൽ ഉത്സവം ഉണ്ടെങ്കിൽ,
തൈഃ പ്രസൂതാ മഖാ ധ്വസ്താ ദീക്ഷിതാ വിനിപാതിതാഃ ൮- സഹസ്രം ബ്രാഹ്മണേംദ്രാണാം ഭക്ഷിതം തൈര്ദുരാത്മഭിഃ.
അവർ യജ്ഞങ്ങൾ നശിപ്പിച്ചു, ദീക്ഷിതരെ കൊല്ലപ്പെട്ടു; ആയിരം ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരെ ആ ദുഷ്ടന്മാർ തിന്നു.
ശതാനി ച സഹസ്രാണി നിഹതാനി ദ്വിജന്മനാമ് ൬.൩൫.
അടുത്തുപോലും ലക്ഷക്കണക്കിന് ദ്വിജന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു.