തതസ്തൈഃ പീഡിതം ദൃഷ്ട്വാ വിഷ്ണുനാ പ്രഭവിഷ്ണുനാ
അവരാല് ദേവന്മാര് പീഡിതരായിരിക്കുന്നതു കണ്ടശേഷം, മഹാശക്തനായ വിഷ്ണു,
ഏതദീശാന ദൈതേയൈസ്ത്രൈലോക്യം പരിപീഡിതമ് അദ്യൈവ തൈഃ സമം ദേവ സമാസാദ്യ ധരാതലമ്
ഈശാനേ, ദൈത്യന്മാര് മൂലം മൂന്നു ലോകങ്ങളും പീഡിതമാണ്; ഇന്ന് തന്നെ അവരോടൊപ്പം ഭൂമിയില് എത്തുക.
തതോ വിഷ്ണുശ്ച രുദ്രശ്ച സഹസ്രാക്ഷഃ സുരൈഃ സഹ
അതിനുശേഷം വിഷ്ണുവും രുദ്രനും ആയിരം കണ്ണുള്ളവനും ദേവന്മാരോടൊപ്പം ചേര്ന്നു.
അഥ തേ ദാനവാഃ സര്വേ ശ്രുത്വാ ദേവാന്സ- മാഗതാന്
അപ്പോള് ദേവന്മാര് എത്തിയെന്നു കേട്ട ദാനവന്മാര് എല്ലാവരും
തതോഽഭവന്മഹായുദ്ധം ദേവാനാം ദാനവൈഃ സഹ
അതിനുശേഷം ദേവന്മാരും ദാനവന്മാരും തമ്മില് മഹായുദ്ധം ഉണ്ടായി.
അഥ കാലപ്രഭോനാമ ദാനവോ ബലഗര്വിതഃ പ്രോവാച പ്രഹസന്വാക്യം മേഘഗമ്ഭീരനിഃസ്വനഃ
ശക്തിയില് അഭിമാനിച്ച കാലപ്രഭു എന്ന ദാനവന് ഇടിയുപമമായ ശബ്ദത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
മുംച വജ്ര സഹസ്രാക്ഷ പശ്യാമി തവ പൌരുഷമ് ൬.൩൪.
ആയിരം കണ്ണുള്ളവനേ, വജ്രായുധം എറിയൂ; നിന്റെ വീര്യം കാണട്ടെ.
തതശ്ചിക്ഷേപ സംക്രുദ്ധസ്തസ്യ വജ്രം ശതക്രതുഃ
അതിനുശേഷം കോപത്തോടെ ശതക്രതു അവന്റെ മേല് വജ്രം എറിഞ്ഞു.
തതഃ ശക്രം സമുദ്ദിശ്യ ഗദാം ഗുര്വീം മുമോച സഃ
അതിനുശേഷം ശക്രനെ ലക്ഷ്യമാക്കി അവന് ഭാരം കൂടിയ ഗദ എറിഞ്ഞു.
തയാ ഹതഃ സഹസ്രാക്ഷോ വിസംജ്ഞോ രുധിരപ്ലുതഃ
അത് കൊണ്ട് അടിയേറ്റ് ആയിരം കണ്ണുള്ളവന് രക്തത്തില് കുളിച്ച് ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു വീണു.
അഥ തം മാതലിര്ദൃഷ്ട്വാ വിസംജ്ഞം വലഘാതിനമ്
അപ്പോൾ മാതലി, ബോധംകെട്ട് കിടക്കുന്ന വലഘാതിനിനെ കണ്ടു.
തതഃ പരാങ്മുഖീഭൂതേ രഥേ ശക്രസ്യ സംഗരേ
അത്തസമയത്ത്, യുദ്ധത്തിൽ ഇന്ദ്രന്റെ രഥം തിരിഞ്ഞുപോയി.
ആദിത്യാ വസവോ രുദ്രാ വിശ്വേദേവാ മരുദ്ഗണാഃ
ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, വിശ്വദേവന്മാർ, മരുത്ഗണങ്ങൾ — ഇവർ എല്ലാവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അഥ ഭഗ്നം ബലം ദൃഷ്ട്വാ ദാനവൈര്മധുസൂദനഃ
അപ്പോൾ ദാനവന്മാർ സൈന്യം തകർത്തതുകണ്ട് മധുസൂദനൻ അതിനെ നോക്കി.
സ തൈരാച്ഛാദിതോ വിഷ്ണുഃ ശുശുഭേ ച സമംതതഃ
അവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, വിഷ്ണു എല്ലാ ദിശകളിലും പ്രകാശിച്ചു.
തതഃ ശാര്ങ്ഗവിനിര്മുക്തൈഃ ശരൈഃ കംകപതത്രിഭിഃ ൬.൩൪.
അപ്പോൾ ശാരംഗം വില്ലിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട, കാങ്കപ്പക്ഷികൾക്കു സമാനമായ ഈർപ്പംകെട്ടിയ അമ്പുകൾ കൊണ്ട്,
തതോ ദൈത്യഗണാഃ സര്വേ ഹന്യമാനാ സുരാരിണാ
അപ്പോൾ ദൈത്യഗണങ്ങൾ, ദേവന്മാരുടെ ശത്രുവിനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ദൈത്യഃ കാലഖംജ ഇതി സ്മൃതഃ
അത്തസമയത്ത്, കാലഖഞ്ജ എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു ദൈത്യൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സ ഹത്വാ പഞ്ചഭിര്ബാണൈര്വാസുദേവം ശിലാ ശിതൈഃ
അവൻ അഞ്ചു മൂർച്ചയുള്ള കല്ല് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വാസുദേവനെ തട്ടി.
തതഃ സുദര്ശനം ചക്രം തസ്യ ദൈത്യസ്യ മാധവഃ ।] പ്രമുമോച വധാര്ഥായ ജ്വാലാമാലാസമാവൃതമ്
അപ്പോൾ മാധവൻ അഗ്നിജ്വാലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട സുദർശന ചക്രം ആ ദൈത്യനെ കൊല്ലാൻ വിട്ടു.
സോഽപി തച്ചക്രമാലോക്യ വാസുദേവകരാച്ച്യുതമ്
വാസുദേവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ചക്രം പുറപ്പെട്ടത് ആ ദൈത്യനും കണ്ടു.
അഗ്രസച്ച മഹാദൈത്യസ്തിഷ്ഠതിഷ്ഠേതി ചാബ്രവീത്
ആ മഹാദൈത്യൻ അതിനെ പിടിച്ചു, 'നിൽക്കു, നിൽക്കു' എന്നു പറഞ്ഞു.
തതശ്ചക്രീ സ ദൈത്യേന ഗ്രസ്തചക്രേണ താഡിതഃ
അപ്പോൾ ചക്രധാരി, ദൈത്യൻ ചക്രം പിടിച്ച് ആക്രമിച്ചതിനാൽ ബാധിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ക്രുദ്ധോ ഭഗവാംസ്ത്രിപുരാംതകഃ
അത്തസമയത്ത്, ഭഗവാൻ ത്രിപുരാന്തകൻ കോപത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു.
തതഃ ശൂലപ്രഹാരേണ തം നിഹത്യ ദനോഃ സുതമ്
അപ്പോൾ തൻ്റെ ശൂലപ്രഹാരത്തിൽ ദാനുവിന്റെ മകനെ അവൻ വധിച്ചു.
കാലപ്രഭം പ്രകാലം ച കാലാസ്യം കാലവിഗ്രഹമ് ൬.൩൪.
കാലപ്രഭ, പ്രകാല, കാലാസ്യ, കാലവിഗ്രഹൻ — ഇവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തതഃ പ്രധാനാസ്തേ സര്വേ ദാനവാ അപിദാരുണാഃ
അപ്പോൾ പ്രധാനമായ എല്ലാ ഭയങ്കര ദാനവന്മാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തതഃ ശക്രശ്ച വിഷ്ണുശ്ച ലബ്ധസംജ്ഞൌ ധൃതായുധൌ
അപ്പോൾ ഇന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും ബോധം തിരിച്ചുപിടിച്ച് ആയുധങ്ങൾ എടുത്തു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ഭഗ്നാന്സമുദ്വീക്ഷ്യ ദനോഃ സുതാന്
അതിനിടയിൽ, ദാനുവിന്റെ മക്കൾ തോറ്റുപോയത് കണ്ടു,
അഥ തേ ഹതഭൂയിഷ്ഠാ ദാനവാ ബലവത്തരാഃ
പിന്നീട്, അവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും കൊല്ലപ്പെട്ടെങ്കിലും ശേഷിച്ച ശക്തരായ ദാനവന്മാർ,