തതശ്ചിന്താ പ്രപന്നഃ സ ഗത്വാ ദേവപുരോഹിതമ്
അതിനുശേഷം അവൻ വിഷമിച്ചു, ദേവപുരോഹിതനെ സമീപിച്ചു.
ഭഗവംശ്ചാനപത്യസ്യ വാര്ദ്ധകം മേ സമാഗതമ്
ഭഗവൻ, എനിക്ക് സന്താനമില്ലാതെ വൃദ്ധാവസ്ഥ എത്തി.
തീര്ഥയാത്രാം വ്രതം വാപി ശാംതികം വാ ദ്വിജോത്തമ
തിര്ഥയാത്രയോ, വ്രതം ആചരിക്കുന്നതോ, അല്ലെങ്കിൽ ശാന്തിക്ക് വേണ്ടി ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങളോ, ഈശ്വരഭക്തരായ ദ്വിജന്മാരെ, ഇതൊക്കെയും ഉത്തമമാണ്.
ബൃഹസ്പതിശ്ചിരം ധ്യാത്വാ സിദ്ധം പ്രാഹ തതഃ പരമ്
ബൃഹസ്പതി ദീർഘകാലം ധ്യാനിച്ച്, പിന്നെ ലഭിച്ച ഫലം പ്രസ്താവിച്ചു.
തതഃ പ്രാപ്സ്യസി സത്പുത്രം വംശോദ്ധാരക്ഷമം ശുഭമ്
അതിനുശേഷം, നീ വംശം നിലനിർത്താൻ കഴിവുള്ള ഒരു നല്ല പുത്രനെ ലഭിക്കും.
തതസ്തത്ക്ഷേത്രമാസാദ്യ സ സിദ്ധഃ ശ്രദ്ധയാന്വിതഃ
അതിനുശേഷം, ആ തിരു ഭൂമി പ്രാപിച്ച ശേഷം, വിശ്വാസപൂർവ്വം സിദ്ധനായി അവൻ അവിടെ എത്തി.
തതശ്ചാരാധയാമാസ ദിവാനക്തമതംദ്രിതഃ
അതിനുശേഷം, അവൻ ദിനവും രാത്രിയും ക്ഷീണമില്ലാതെ ആരാധന നടത്തി.
ചാംദ്രായണൈസ്തഥാ കൃച്ഛ്രൈഃ പാരാകൈര്ദ്വിജസത്തമാഃ ൬.൩൦.
ചാന്ദ്രായണവും കൃച്ച്രവും പാർാകവ്രതങ്ങളും ആചരിച്ച്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരെ, അവൻ ഉപവാസം നടത്തി.
തതോ വര്ഷസഹസ്രാഭ്യാം തസ്യ തുഷ്ടോ മഹേശ്വരഃ
അതിനുശേഷം, ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, മഹേശ്വരൻ അവനിൽ സന്തോഷം പ്രാപിച്ചു.
ഹംസാദ്യ തവ തുഷ്ടോഽഹം തസ്മാത്പ്രാര്ഥയ വാംഛിതമ്
ഹംസാ, ഞാൻ നിന്നിൽ സന്തുഷ്ടനാണ്; അതിനാൽ, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം ചോദിക്കൂ.
തസ്മാത്ത്വം ദേഹി മേ പുത്രാന്വംശോദ്ധാരക്ഷ മാന്വിഭോ
അതുകൊണ്ട്, ദൈവമേ, വംശം നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്ന പുത്രന്മാരെ എനിക്ക് ദയവായി നൽകൂ.
ത്വയാ ചൈവ സദാ ലിംഗേ സ്ഥേയമത്ര സുരോത്തമ
നീയും ഈ സ്ഥലത്ത് എപ്പോഴും ലിംഗം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കണം, ദേവശ്രേഷ്ഠ.
യോ മാമത്ര സ്ഥിതം മര്ത്യഃ പൂജയിഷ്യതി ഭക്തിതഃ
ഇവിടെ ഞാൻ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, ഭക്തിയോടെ ആരെങ്കിലും എന്നെ ആരാധിച്ചാൽ,
യോ മേ ലിംഗസ്യ യാമ്യാശാം സ്ഥിത്വാ മംത്രം ജപിഷ്യതി
എന്റെ ലിംഗത്തിന്റെ തെക്കേ ദിശയിൽ നിന്ന് ആരെങ്കിലും മന്ത്രം ജപിച്ചാൽ,
ഏവമുക്ത്വാ മഹാദേവസ്തതശ്ചാദര്ശനം ഗതഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, മഹാദേവൻ അവിടെ നിന്ന് അദൃശ്യനായി.
തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന തല്ലിംഗം യത്നതോ ദ്വിജാഃ
അതുകൊണ്ട്, ദ്വിജന്മാരെ, എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി ആ ലിംഗത്തെ സൂക്ഷിക്കണം.
ഷഡക്ഷരേണ മന്ത്രേണ കീര്തനീയം ച ശക്തിതഃ ൬.൩൦.
ഷഡക്ഷരമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച്, സ്വവശം പ്രകാരം അതിനെ സ്തുതിക്കണം.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം ഷഷ്ഠേ നാഗരഖണ്ഡേ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യേ സിദ്ധേശ്വരോത്പത്തിവൃത്താന്തവര്ണനംനാമ ത്രിംശോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, മഹാപുരാണമായ ശ്രീസ്കന്ദപുരാണത്തിലെ എൺപതിനായിരത്തി ഒന്നായിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സംഹിതയിലെ ആറാം ഭാഗമായ നാഗരഖണ്ഡത്തിലെ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ സിദ്ധേശ്വരന്റെ ഉത്ഭവചരിത്രം വിവരിക്കുന്ന മുപ്പതാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
യത്ര സ്നാതസ്യ സര്പാണാം ന ഭയം ജായതേ ക്വചിത്
അവിടെ സ്നാനം ചെയ്തവർക്കു ഒരിക്കലും പാമ്പുകളുടെ ഭയം ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
തത്ര ശ്രാവണപഞ്ചമ്യാം യോ നരഃ സ്നാനമാചരേത്
അവിടെ, ശ്രാവണമാസത്തിലെ അഞ്ചാം തിയതിയിൽ ആരെങ്കിലും സ്നാനം ചെയ്താൽ,
തത്ര പൂര്വം തപസ്തപ്തം മാതുഃ ശാപപ്രപീഡിതൈഃ
അവിടെ, അമ്മയുടെ ശാപം മൂലം ബുദ്ധിമുട്ട пережിച്ചവരാണ് ആദ്യം കഠിനതപം ചെയ്തത്.
കമ്ബലാശ്വതരൌ നാഗൌ തഥാ ഖ്യാതൌ ധരാതലേ
കംബലനും അശ്വതരനും ഭൂമിയിൽ പ്രശസ്തരായ പാമ്പുകളായിരുന്നു.
അനംതോ വാസുകിശ്ചൈവ തക്ഷകശ്ച മഹാവലഃ
അനന്തനും വാസുകിയും അത്രേയും ശക്തിയുള്ള തക്ഷകനും,
ഐരാവതസ്തഥാ ശംഖഃ പുണ്ഡരീകോ മഹാവിഷഃ
അയിരാവതനും ശംഖനും പുണ്ഡരീകനും മഹാവിഷനും,
ഏതേഷാം പുത്രപൌത്രാശ്ച തേഷാമപി വിഭൂതിഭിഃ
ഇവരുടെ മക്കളും മുമ്മക്കളും അവരുടെ വിവിധ ശക്തികളോടുകൂടി,
അഥ തേ കുടിലാ ദുഷ്ടാ ഭക്ഷയംതി സദാ ജനാന്
ശേഷം ആ വളഞ്ഞ മനസ്സുള്ള ദുഷ്ടർ എല്ലായ്പ്പോഴും മനുഷ്യരെ തിന്നുകയായിരുന്നു.
തതഃ പ്രജാ ഇമാഃ സര്വാ ബ്രഹ്മാണം ശരണം ഗതാഃ
അതിനാൽ, ഈ സകല ജീവികളും ബ്രഹ്മാവിനോടാണ് അഭയം തേടിയത്.
യാവന്ന ശൂന്യതാം യാതി സകലം വസുധാതലമ് ൬.൩൧.
ഭൂമിയുടെ മുഴുവൻ ഉപരിതലം ശൂന്യമായിപ്പോകുന്നതിന് മുമ്പ്,
അഥ താനബ്രവീദ്ബ്രഹ്മാ ശേഷാദ്യാന്നവനായകാന്
അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ശേഷനെയും മറ്റ് പാമ്പുകളുടെ നേതാക്കളെയും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
അഥ തേഷാം ബഹുത്വാച്ച നൈവ രക്ഷാ പ്രജായതേ
അവരുടെ എണ്ണം വളരെ കൂടുതലായതിനാൽ സംരക്ഷണം സാധ്യമായില്ല.