ന താം ജാനാമി താംശ്ചൈവ ഗത്വാ ബ്രൂഹി മമാജ്ഞയാ
അവളെയും അവരെയും ഞാൻ അറിയുന്നില്ല; നീ എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവർക്കിത് പറഞ്ഞുതരിക.
ന ഭവദ്ഭ്യസ്വഹം സ്വര്ഗം പ്രയച്ഛാമി കഥംചന ഏതസ്മാത്കാരണാദ്ദൂത ന ത്വാം പ്രാണൈര്വിയോജയേ
നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ ഒരിക്കലും സ്വർഗത്തിൽ പ്രവേശനം അനുവദിക്കില്ല; എന്നിരുന്നാലും, ദൂതാ, ഈ കാരണത്താൽ ഞാൻ നിന്റെ ജീവൻ എടുക്കുന്നില്ല.
ശ്രീമാതാം യദി മേ ദൂത ദര്ശയിഷ്യസി ചേത്തതഃ
ദൂതാ, നീ എനിക്ക് എന്റെ മഹത്വമുള്ള അമ്മയെ കാണിച്ചുതരുന്നുവെങ്കിൽ—
അഹം ത്വയാ സമം തത്ര യാസ്യേ യത്ര സ്ഥിതാ ച സാ
അവൾ എവിടെയാണോ, അവിടെ ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം പോകും.
അര്ബുദം പ്രയയൌ തൂര്ണം രോഷേണ മഹതാ വൃതഃ
അർബുദൻ വലിയ കോപത്തോടെ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.
ദൃഷ്ട്വാ ബാഷ്കലിമായാംതം ദേവാഃ ശക്രപുരോഗമാഃ
ബാഷ്കലി അടുത്തുവരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവന്മാർ—
ഭയേന മഹതാവിഷ്ടാ ദിശോ ഭേജുഃ സമംതതഃ 7.3.22.
വലിയ ഭയത്തിൽ ആകയാൽ, എല്ലാവരും നാലു ദിശകളിലേക്കും ചിതറിപ്പോയി.
ശ്രീമാതാ തിഷ്ഠതേ യത്ര പര്വതേര്ബുദസംജ്ഞകേ
എന്റെ മഹത്വമുള്ള അമ്മ അർബുദ എന്ന പേരിലുള്ള പർവതത്തിലാണ് വസിക്കുന്നത്.
ഭാര്യാ മേ ഭവ സുശ്രോണി അഹം തേ വശഗഃ സദാ
സുന്ദരമായ കമരങ്ങൾ ഉള്ളവളേ, നീ എന്റെ ഭാര്യയാകൂ; ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ ഇച്ഛയ്ക്ക് കീഴിലാണ്.
ഭവിഷ്യതി ഹി മേ രാജ്യം സര്വം വശഗതം തവ
എന്റെ രാജ്യം മുഴുവൻ നിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ആയിരിക്കും.
കിമിംദ്രേണാല്പവീര്യേണ കിമന്യൈശ്ച വരാനനേ
കുറഞ്ഞ ശക്തിയുള്ള ഇന്ദ്രനോ, മറ്റുള്ളവരോ, സുന്ദരമുഖിയേ, നമുക്കെന്തിനാണ്?
തസ്യ സര്വം യഥാവാക്യം തേനോക്തം ച മഹീപതേ
രാജാവേ, നീ കേട്ടതുപോലെ അവൻ അവളോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു.
തതഃ ശ്രുത്വാ സ്മിതം കൃത്വാ ചിംതയാമാസ ഭാമിനീ
അവൾ ഇത് കേട്ടശേഷം പുഞ്ചിരിച്ച്, ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കഥമസ്യ മയാ കാര്യോ നിഗ്രഹോ ദേവതാകൃതേ താവത്തത്രാഗതഃ ശീഘ്രം സ കാമേന പരിപ്ലുതഃ
ദേവന്മാരുടെ വേണ്ടി എങ്ങനെ അവനെ ഞാൻ തടയാം എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു. അപ്പോൾ തന്നെ, കാമത്തിൽ മുഴുകി അവൻ അവിടെ വേഗത്തിൽ എത്തി.
അഥ ദൃഷ്ടിനിപാതേന സാ ദേവീ ദാനവാധിപമ്
അപ്പോൾ, ദേവി ഒരു കണികാഴ്ചകൊണ്ട് ദാനവാധിപനെ നോക്കി.
തതോ ജഹാസ സാ ദേവീശനകൈര്വൃപസത്തമ
അതിനുശേഷം, ദേവി മൃദുലമായി ചിരിച്ചു, മഹാനായവനേ.
ഹസ്തിനോ ഹയവര്യാശ്ച പാദാതാശ്ച പൃഥഗ്വിധാഃ 7.3.22.
ആനകളും ഉത്തമമായ കുതിരകളും പലവിധം കാലാളുകളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തൈഃ സൈന്യം ദാനവേശസ്യ സര്വം ശസ്ത്രൈര്നിപാതിതമ്
അവരുടെ 의해 ദാനവാധിപന്റെ മുഴുവൻ സൈന്യവും ആയുധങ്ങൾകൊണ്ട് തകർത്തു.
ഹതേ സൈന്യ ബലേ തസ്മിന്നിംദ്രാദ്യാസ്ത്രിദിവൌകസഃ നാസ്മിഞ്ജീവതി നോ രാജ്യം സ്വര്ഗേ ദേവി ഭവിഷ്യതി
ആ ശക്തമായ സൈന്യം നശിച്ചപ്പോൾ, ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ള ദേവന്മാരും പറഞ്ഞു: 'അവൻ ജീവിച്ചില്ലെങ്കിൽ, ദേവി, സ്വർഗത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് രാജ്യം ഉണ്ടാകില്ല.'
പര്വതസ്യ മഹാശൃംഗം ദത്ത്വാ തസ്യോപരി സ്വയമ്
അവൾ തന്നെ ആ പർവ്വതത്തിന്റെ വലിയ ശിഖരം നൽകി അതിന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്നു.
നിവിഷ്ടാ സാ ജഗന്മാതാ ശ്രീമാതാ കാമരൂപിണീ തത്രൈവ വസതേ സാക്ഷാന്നൃണാം കാമപ്രദായിനീ
അവിടെ തന്നെയാണ് ലോകമാതാവും മഹിമയുള്ളവളും ഇഷ്ടം നൽകുന്നവളും ഇരുന്നു, മനുഷ്യർക്കു നേരിട്ട് ആഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നു.
ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു സര്വേ ദേവാഃ സവാസവാഃ
അത് തന്നെയായ സമയത്ത് എല്ലാ ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പ്രസന്നാഽഭൂത്തതോ ദേവീ തേഷാം തത്ര നരാധിപ ഗത്വാ സ്ഥാനം സ്വകം സര്വേ പരിപാംതു ഗതവ്യഥാഃ
അപ്പോൾ ദേവി അവരിൽ സന്തുഷ്ടയായി, രാജാവേ, അവരോടു പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ദുഃഖം ഇല്ലാതെ നിങ്ങളുടെ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് പോവൂ.'
വരം വരയ ദേവേന്ദ്ര ബ്രൂഹി യത്തേ മനോഗതമ്
'ഇന്ദ്രാ, ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ; മനസ്സിൽ ഉള്ളത് പറയൂ.'
ഇന്ദ്ര ഉവാച യദി തുഷ്ടാസി മേ ദേവി ശാശ്വതേ ഭക്തിവത്സലേ
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: 'ദേവി, നീ എനിക്ക് സന്തോഷം തോന്നിയാൽ, സദാ ഭക്തരെ സ്നേഹിക്കുന്നവളേ—'
പ്രശാസ്മി രാജ്യം ദേവേശി ശാശ്വതേ ഭക്തവത്സലേ
'ദേവതകളുടെ ദേവിയേ, സദാ ഭക്തരെ സ്നേഹിക്കുന്നവളേ, ഞാൻ ഈ രാജ്യം ഭരിക്കട്ടെ.'
ഹരേണ നിര്മിതഃ പൂര്വം യേന തിഷ്ഠതി നിശ്ചലഃ 7.3.22.
'ഹരിയാൽ മുമ്പ് സൃഷ്ടിച്ചതും അതിനാൽ അചഞ്ചലമായി നിലകൊള്ളുന്നതുമായത്.'
അത്ര ത്വാം പൂജയിഷ്യാമോ വയം സര്വേ സമേത്യ ച
'ഇവിടെ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് നിന്നെ ആരാധിക്കും.'
ഹൃഷ്ടസ്ത്രിവിഷ്ടപം പ്രാപ്തോ ദേവ്യാസ്തസ്യാഃ പ്രഭാവതഃ
ആ ദേവിയുടെ ശക്തിയാൽ സന്തോഷത്തോടെ ഇന്ദ്രൻ സ്വർഗത്തിൽ എത്തി.
സാപി തത്ര സ്ഥിതാ ദേവീ ദേവാനാം ഹിതകാമ്യയാ
ആ ദേവിയും അവിടെ തന്നെ ദേവന്മാരുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച് നിലകൊണ്ടു.