തതഃ കതിപയാഹസ്യ മയോഢാ സാ സുവിസ്മിതാ
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം ഞാൻ അവളെ വിവാഹം കഴിച്ചു; അവൾ അതിൽ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
അഥ വീരുധസംഛന്നേ വനേ തസ്മിന്സുസംസ്ഥിതേ
അപ്പോൾ സസ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആ മനോഹരമായ കാടിൽ,
സാ ദഷ്ടാ സഹസാ തേന പതിതാ വസുധാതലേ
അവൻ അവളെ പെട്ടെന്ന് കടിച്ചു; അവൾ നിലത്ത് വീണു.
അഥ സഖ്യഃ സമാഗത്യ തസ്യാ ദുഃഖേന ദുഃഖിതാഃ
അവളുടെ സുഖം നഷ്ടപ്പെട്ടതിൽ ദുഃഖിച്ച സുഹൃത്തുക്കൾ അവിടെ എത്തി.
തതോഽഹം സത്വരം ഗത്വാ ദൃഷ്ട്വാ താം പതിതാം ഭുവി
അതിനുശേഷം ഞാൻ വേഗത്തിൽ അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ, അവളെ നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
ഇയം മേ സുവിശാലാക്ഷീ മനഃപ്രാണസമാ പ്രിയാ
വലിയ മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ള ഈ സ്ത്രീ, എന്റെ മനസ്സിനും ജീവനും തുല്യമായി പ്രിയങ്കരിയായവളാണ്.
സോഽഹമദ്യ ഗമിഷ്യാമി പരലോകം സഹാനയാ
ഇന്ന് ഞാൻ അവളോടൊപ്പം ഇഹലോകം വിട്ട് പോവുകയാണ്.
പുത്രപൌത്രവധൂഭിശ്ച ഭൃത്യവര്ഗയുതസ്യ ച ൬.൨൯.
മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും മരുമക്കളും ഭൃത്യസംഘവും ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുമ്പോൾ—
യദീയം കര്ണനേത്രാംതാ തന്വംഗീ മധുരസ്വരാ
അവളുടെ ചെവിയുടെയും കണ്ണിന്റെയും കോണുകളും സുന്ദരമായ ശരീരവും മധുരമായ ശബ്ദവും—
ഏവം വിലപമാനസ്യ മമ സൂത കുലോദ്വഹ
ഇങ്ങനെ ഞാൻ വിലപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, സാരഥികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ,
രുദിത്വാ സുചിരം തത്ര തൈഃ സമം മഹതീം ചിതാമ്
അവിടെയിരുന്നവരോടൊപ്പം ഞാൻ ദീർഘനേരം കരഞ്ഞശേഷം, വലിയ ഒരു ചിത ഒരുക്കി—
തത ആദായ മാം കൃച്ഛ്രാന്നിന്യുശ്ച സ്വഗൃഹം പ്രതി
അതിനുശേഷം, വലിയ പ്രയാസത്തോടെ അവർ എന്നെ എടുത്ത് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
തതോ നിശാവശേഷേഽഹമുത്ഥായ ത്വരയാഽന്വിതഃ
അതിനുശേഷം, രാത്രിയുടെ അവസാനം ഞാൻ ഉണർന്ന് വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു.
കാമേനോന്മത്തതാം പ്രാപ്തോ ഭ്രമമാണ ഇതസ്തതഃ
കാമത്തിൽ പെട്ട് ബുദ്ധിഭ്രമം വന്ന ഞാൻ ഇവിടെക്കിടയ്ക്ക് അലഞ്ഞു നടന്നു.
ക്വ ഗതാസി വിശാലാക്ഷി വിജനേഽസ്മിന്വിഹായ മാമ്
വലിയ കണ്ണുകളുള്ളവളേ, ഈ ഏകാന്തതയിൽ എന്നെ വിട്ട് നീ എവിടേക്കാണ് പോയത്?
ഏഷോഽരുണകരസ്പര്ശാത്സ്വാഭാം ത്യജതി ചംദ്രമാഃ
ഇപ്പോൾ, ഉഷസ്സിന്റെ കിരണങ്ങൾ സ്പർശിച്ചതോടെ, ചന്ദ്രൻ തന്റെ പ്രകാശം വിട്ടുകളയുന്നു.
അയം തനുഃ സമായാതി സവിതാ രക്തമംഡലഃ
സൂര്യന്റെ ഈ ചുവന്ന വട്ടമുള്ള ദേഹം ഉയർന്ന് വരുന്നു.
ഗഗനം വ്യാപയന്സൂര്യഃ സംതാപയതി മാം ഭൃശമ് ൬.൨൯.
ആകാശമാകെ വ്യാപിച്ച സൂര്യൻ എന്നെ അതിയായി ദുഃഖിപ്പിക്കുന്നു.
കരീംദഃ സ്വയമഭ്യേതി തത്കുചാഭൌ സമുദ്വഹന്
ആനകളുടെ രാജാവ് തന്നെ, അവളുടെ ഇരട്ടസ്തനങ്ങൾ ചുമന്ന് സമീപിക്കുന്നു.
ഏവം പ്രലപമാനസ്യ മമ മോഹോ മഹാനഭൂത്
ഇങ്ങനെ ഞാൻ പ്രലാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, വലിയൊരു മോഹം എന്നെ പിടിച്ചെടുത്തു.
യംയം പശ്യാമി തത്രാഹം ഭ്രമമാണോ മഹാവനേ
വലിയ കാട്ടിൽ അലഞ്ഞുനടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്ന എല്ലാം—
ത്വദ്ദംതമുസലപ്രഖ്യം യസ്യാ ഊരുയുഗം ഗജ ൭൪ ത്വയാ ജംബൂക ചേദ്ദൃഷ്ടാ ബിംബാഫലനിഭാധരാ
ആനേ, ഉമ്മരപ്പൊല്ലിനപോലെയുള്ള ഉരുക്കളും ബിംബഫലത്തിൻറെ നിറമുള്ള അധരങ്ങളും ഉള്ള അവളെ നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? നരിയേ,
അഥവാ ബില്വ ശംസ ത്വം യദി ബില്വോപമസ്തനീ
അല്ലെങ്കില്, ബില്വവൃക്ഷമേ, നിന്നെപ്പോലെ ഫലങ്ങള് അവളുടെ നെഞ്ച് പോലെ ആണോ എന്ന് പറയൂ.
ത്വത്പുഷ്പസദൃശാംഗീ സാ മമ ഭാര്യാ മനസ്വിനീ
നിന്റെ പൂക്കളെപ്പോലെ അവളുടെ ശരീരഭാഗങ്ങള് മനോഹരമാണ്; ആ മനസ്സുള്ളവളാണ് എന്റെ ഭാര്യ.
മധൂക തവ പുഷ്പേണ ദയിതായാഃ സമൌ ശുഭൌ
മധൂകവൃക്ഷമേ, നിന്റെ പൂക്കളെപ്പോലെ എന്റെ പ്രിയയുടെ ഇരുചെവികളും ഒരുപോലെ മനോഹരമാണ്.
കദലീസ്തംഭ സുവ്യക്തം പ്രിയായാശ്ച സുകോമലൌ
വാഴക്കൊമ്പേ, എന്റെ പ്രിയയുടെ തോളുകള് നിന്നെപ്പോലെ മൃദുവാണ് എന്ന് വ്യക്തമാണ്.
ഭോഭോ മൃഗ ന മേ ഭാര്യാ ത്വയാ ദൃഷ്ടാഽത്ര കാനനേ ൬.൨൯.
ഹരിണമേ, ഈ കാടില് നീ എന്റെ ഭാര്യയെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ.
കാംതായാഃ പുരതോ നിത്യം വിധത്തേംഽഗം കലാപകൃത്
എന്റെ പ്രിയയുടെ മുമ്പില് നീ എപ്പോഴും നിന്റെ ആകൃതിയെ അലങ്കരിച്ച് കാണിക്കുന്നു.
യോഽയം സംദൃശ്യതേ ഹംസോ ഹംസീമനുസ്മരത്യസൌ
ഇവിടെ കാണുന്ന ഈ ഹംസന് തന്റെ സഹചാരിയെ ഓര്ക്കുന്നു.
ഏക ഏവ സുധന്യോഽയം ചക്രവാകോ വിഹംഗമഃ
ഈ ചക്രവാകപ്പക്ഷിയാണ് യഥാര്ത്ഥത്തില് ഭാഗ്യവാന്.