കിമത്ര ഗുപ്തഭാവേന തിഷ്ഠഥ ശ്വഭ്രമധ്യഗാഃ
ഇവിടെ ഗുഹയുടെ നടുവിൽ രഹസ്യമായി നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നു?
ദേവാ ഊചുഃ തേന വ്യാപ്തമിദം സര്വം ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ്
ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: അവൻ മൂന്നു ലോകവും, ചലനമുള്ളതും അചലമായതുമായ എല്ലാം, ആകെയുള്ളതിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
യജ്ഞഭാഗോ ഹൃതോഽസ്മാകം ദൈത്യാനാം സ പ്രകല്പിതഃ
യജ്ഞത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ ഭാഗം എടുത്തു; അത് ദാനവന്മാർക്കായി നിശ്ചയിച്ചു.
ഹത്വാ ദൈത്യാന്യഥാ ഭൂയഃ ശക്രഃ സ്വപദമാപ്നുയാത്
ദാനവന്മാരെ സംഹരിച്ച്, ഇന്ദ്രൻ വീണ്ടും തന്റെ സ്ഥാനം നേടട്ടെ.
വിശേഷോ നാസ്തി മേ കശ്ചിദുഭയോഃ സുരസത്തമാഃ
എനിക്ക് ഇരുവരിലും പ്രത്യേകമായ വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ.
തസ്മാത്താന്വാരയിഷ്യാമി ശക്രാദ്യാംസ്ത്രിദിവാത്പുനഃ
അതിനാൽ, ഞാൻ അവരെ തടഞ്ഞ്, ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരും വീണ്ടും സ്വർഗത്തിലേക്ക് തിരികെ പോകും.
ദൂതം കലിംഗദൈത്യായ ത്യജ ത്വം ത്രിദിവം ദ്രുതമ് 7.3.22.
ദൂതനേ, നീ വേഗത്തിൽ കലിംഗ ദാനവനോടു പോയി പറയുക: 'നീ ഉടൻ സ്വർഗം വിട്ടുപോകണം.'
ശ്രീമാതാ ജഗതാം മാതാ ദേവൈരാരാധിതാ പരാ
ശ്രീമാതാവും ലോകങ്ങളുടെ അമ്മയും ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്നവളും പരമമായവളുമാണ്.
സ്വസ്ഥാനം ഗച്ഛ ശീഘ്രം ത്വം ശക്രോ യാതു ത്രിവിഷ്ടപമ്
നീ വേഗത്തിൽ നിന്നിടത്തേക്ക് മടങ്ങിക്കൊൾക; ഇന്ദ്രൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകട്ടെ.
അഹം ലോകേശ്വരോ മത്വാ സഗര്വമിദമബ്രവീത്
ലോകങ്ങളുടെ അധിപനെന്ന് കരുതി, അഹങ്കാരത്തോടെ ഞാൻ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ന താം ജാനാമി താംശ്ചൈവ ഗത്വാ ബ്രൂഹി മമാജ്ഞയാ
അവളെയും അവരെയും ഞാൻ അറിയുന്നില്ല; നീ എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവർക്കിത് പറഞ്ഞുതരിക.
ന ഭവദ്ഭ്യസ്വഹം സ്വര്ഗം പ്രയച്ഛാമി കഥംചന ഏതസ്മാത്കാരണാദ്ദൂത ന ത്വാം പ്രാണൈര്വിയോജയേ
നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ ഒരിക്കലും സ്വർഗത്തിൽ പ്രവേശനം അനുവദിക്കില്ല; എന്നിരുന്നാലും, ദൂതാ, ഈ കാരണത്താൽ ഞാൻ നിന്റെ ജീവൻ എടുക്കുന്നില്ല.
ശ്രീമാതാം യദി മേ ദൂത ദര്ശയിഷ്യസി ചേത്തതഃ
ദൂതാ, നീ എനിക്ക് എന്റെ മഹത്വമുള്ള അമ്മയെ കാണിച്ചുതരുന്നുവെങ്കിൽ—
അഹം ത്വയാ സമം തത്ര യാസ്യേ യത്ര സ്ഥിതാ ച സാ
അവൾ എവിടെയാണോ, അവിടെ ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം പോകും.
അര്ബുദം പ്രയയൌ തൂര്ണം രോഷേണ മഹതാ വൃതഃ
അർബുദൻ വലിയ കോപത്തോടെ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.
ദൃഷ്ട്വാ ബാഷ്കലിമായാംതം ദേവാഃ ശക്രപുരോഗമാഃ
ബാഷ്കലി അടുത്തുവരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവന്മാർ—
ഭയേന മഹതാവിഷ്ടാ ദിശോ ഭേജുഃ സമംതതഃ 7.3.22.
വലിയ ഭയത്തിൽ ആകയാൽ, എല്ലാവരും നാലു ദിശകളിലേക്കും ചിതറിപ്പോയി.
ശ്രീമാതാ തിഷ്ഠതേ യത്ര പര്വതേര്ബുദസംജ്ഞകേ
എന്റെ മഹത്വമുള്ള അമ്മ അർബുദ എന്ന പേരിലുള്ള പർവതത്തിലാണ് വസിക്കുന്നത്.
ഭാര്യാ മേ ഭവ സുശ്രോണി അഹം തേ വശഗഃ സദാ
സുന്ദരമായ കമരങ്ങൾ ഉള്ളവളേ, നീ എന്റെ ഭാര്യയാകൂ; ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ ഇച്ഛയ്ക്ക് കീഴിലാണ്.
ഭവിഷ്യതി ഹി മേ രാജ്യം സര്വം വശഗതം തവ
എന്റെ രാജ്യം മുഴുവൻ നിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ആയിരിക്കും.
കിമിംദ്രേണാല്പവീര്യേണ കിമന്യൈശ്ച വരാനനേ
കുറഞ്ഞ ശക്തിയുള്ള ഇന്ദ്രനോ, മറ്റുള്ളവരോ, സുന്ദരമുഖിയേ, നമുക്കെന്തിനാണ്?
തസ്യ സര്വം യഥാവാക്യം തേനോക്തം ച മഹീപതേ
രാജാവേ, നീ കേട്ടതുപോലെ അവൻ അവളോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു.
തതഃ ശ്രുത്വാ സ്മിതം കൃത്വാ ചിംതയാമാസ ഭാമിനീ
അവൾ ഇത് കേട്ടശേഷം പുഞ്ചിരിച്ച്, ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കഥമസ്യ മയാ കാര്യോ നിഗ്രഹോ ദേവതാകൃതേ താവത്തത്രാഗതഃ ശീഘ്രം സ കാമേന പരിപ്ലുതഃ
ദേവന്മാരുടെ വേണ്ടി എങ്ങനെ അവനെ ഞാൻ തടയാം എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു. അപ്പോൾ തന്നെ, കാമത്തിൽ മുഴുകി അവൻ അവിടെ വേഗത്തിൽ എത്തി.
അഥ ദൃഷ്ടിനിപാതേന സാ ദേവീ ദാനവാധിപമ്
അപ്പോൾ, ദേവി ഒരു കണികാഴ്ചകൊണ്ട് ദാനവാധിപനെ നോക്കി.
തതോ ജഹാസ സാ ദേവീശനകൈര്വൃപസത്തമ
അതിനുശേഷം, ദേവി മൃദുലമായി ചിരിച്ചു, മഹാനായവനേ.
ഹസ്തിനോ ഹയവര്യാശ്ച പാദാതാശ്ച പൃഥഗ്വിധാഃ 7.3.22.
ആനകളും ഉത്തമമായ കുതിരകളും പലവിധം കാലാളുകളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തൈഃ സൈന്യം ദാനവേശസ്യ സര്വം ശസ്ത്രൈര്നിപാതിതമ്
അവരുടെ 의해 ദാനവാധിപന്റെ മുഴുവൻ സൈന്യവും ആയുധങ്ങൾകൊണ്ട് തകർത്തു.
ഹതേ സൈന്യ ബലേ തസ്മിന്നിംദ്രാദ്യാസ്ത്രിദിവൌകസഃ നാസ്മിഞ്ജീവതി നോ രാജ്യം സ്വര്ഗേ ദേവി ഭവിഷ്യതി
ആ ശക്തമായ സൈന്യം നശിച്ചപ്പോൾ, ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ള ദേവന്മാരും പറഞ്ഞു: 'അവൻ ജീവിച്ചില്ലെങ്കിൽ, ദേവി, സ്വർഗത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് രാജ്യം ഉണ്ടാകില്ല.'
പര്വതസ്യ മഹാശൃംഗം ദത്ത്വാ തസ്യോപരി സ്വയമ്
അവൾ തന്നെ ആ പർവ്വതത്തിന്റെ വലിയ ശിഖരം നൽകി അതിന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്നു.