തഥാ തേ ലിംഗിനോ ദാന്താഃ സിദ്ധികാമാഃ സമംതതഃ
ഇങ്ങനെ, ലിംഗം ധരിച്ചും ആത്മസംയമനം പാലിച്ചും സിദ്ധി നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ചും ഉള്ളവർ എല്ലായിടത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു.
തത്ര സിദ്ധേശ്വരംനാമ ലിംഗമസ്തി ദ്വിജോത്തമാഃ
അവിടെ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, സിദ്ധേശ്വരമെന്ന പേരിൽ ഒരു ലിംഗം ഉണ്ട്.
നിര്വിദ്യ ഭൂതലേ ശര്വഃ സര്വവ്യാപീ സദാ ശിവഃ
ഭൂമിയിൽ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചും എപ്പോഴും മംഗളസ്വരൂപനായ ശർവൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ലിംഗരൂപേണ ഭഗവാന്പ്രാദുര്ഭൂതഃ സ്വയം ഹരഃ
ഭഗവാൻ ഹരൻ സ്വയം ലിംഗരൂപത്തിൽ അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി.
സിദ്ധേനാരാധിതോ യസ്മാത്തസ്മാത്സിദ്ധേശ്വരഃ സ്മൃതഃ
ഒരു സിദ്ധൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചതിനാൽ, അവനെ സിദ്ധേശ്വരൻ എന്ന പേരിൽ ഓർക്കുന്നു.
യസ്തം പശ്യതി സദ്ഭക്ത്യാ ശുചിഃ സ്പൃശതി വാ നരഃ
ആ ലിംഗത്തെ സത്യഭക്തിയോടെ കാണുന്നവനും ശുദ്ധതയോടെ സ്പർശിക്കുന്നവനും
തത്ര സിദ്ധിം ഗതാഃ പൂര്വം ശതശഃ പുരുഷാ ഭുവി
അവിടെ, പഴയകാലത്ത് നൂറുകണക്കിന് പുരുഷന്മാർ ഭൂമിയിൽ സിദ്ധി നേടിയിട്ടുണ്ട്.
ദക്ഷിണാമൂര്തിമാസാദ്യ മന്ത്രം തസ്യ ഷഡക്ഷരമ് ൬.൨൯.
ദക്ഷിണാമൂർത്തിയെ സമീപിച്ച്, അതിന്റെ ആറക്ഷരമന്ത്രം ജപിക്കണം.
യാവത്സംഖ്യം ജപേന്മത്രം താവത്സംഖ്യാന്യഹാനി സഃ
എത്ര ദിവസത്തേക്ക് ആഗ്രഹിക്കുന്നു, അത്ര തവണ ആ മന്ത്രം ജപിക്കണം.
ആയുഷോഽപ്യധികം മര്ത്യോ ജീവതേ യദി മാനവഃ
മനുഷ്യൻ ആണെങ്കിൽ, തന്റെ ആയുസ്സിനേക്കാൾ കൂടുതലും ജീവിക്കാൻ കഴിയും.
സൂത ഉവാച । വദതസ്തത്സമുദ്ദിശ്യ യദ്വത്സസ്യ മഹാത്മനഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ ആ മഹാത്മാവിനെ സൂചിപ്പിച്ച് സംസാരിച്ചപ്പോൾ—
പുരാ മേ വസമാനസ്യ പുരതോഽത്ര പിതുര്ഗൃഹേ
പണ്ടെനിക്ക് അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിരുന്ന സമയത്ത്,
വഹമാനോ യുവാവസ്ഥാം ദ്വാദശാര്കസമദ്യുതിഃ
ഞാൻ യൗവനത്തിൽ, പന്ത്രണ്ടു സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശവാനായി ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ,
മത്പിത്രാ സ തദാ ദൃഷ്ടസ്തതോ ഭക്ത്യാഽഭിവാദിതഃ
അപ്പോൾ എന്റെ അച്ഛൻ അവനെ കണ്ടു ഭക്തിപൂർവ്വം വന്ദിച്ചു.
സ്വാഗതം തവ വിപ്രേംദ്ര കുതസ്ത്വമിഹ ചാഗതഃ
"സ്വാഗതം, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ! നീ എവിടുനിന്നാണ് ഇവിടെ വന്നത്?"
കര്തുമിച്ഛാമ്യനുഷ്ഠാനം ശുശ്രൂഷാം ചേത്കരോഷി മേ
"ഞാൻ ഒരു കര്മ്മം നടത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, നീ എന്നെ സേവിക്കാൻ തയ്യാറാണോ?"
ധന്യോഽസ്മ്യനുഗൃഹീതോഽസ്മി യസ്ത്വം മേ ഗൃഹമാഗതഃ
"നീ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഭാഗ്യവാനാണ്, അനുഗ്രഹീതനാണ്."
ഏവമുക്താഥ മാമാഹ സ പിതാ ദ്വിജസത്തമാഃ ൬.൨൯.
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, എന്റെ അച്ഛൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.
തതോഽഹം വിനയോപേതസ്തസ്യ കൃത്യാനി കൃത്സ്നശഃ
അതിനുശേഷം, വിനയത്തോടെ ഞാൻ അവന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പൂർണ്ണമായി നിർവഹിച്ചു.
രാജര്ഷീണാം പുരാണാനാം ദേവദാനവരക്ഷസാമ്
അവയെല്ലാം പുരാതന രാജർഷിമാരുടെയും ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും രാക്ഷസന്മാരുടെയും കാര്യങ്ങളായിരുന്നു.
ഏകദാ തു മയാ പൃഷ്ടഃ കഥാംതേ പ്രാപ്യ കൌതുകമ്
ഒരു ദിവസം, ഒരു കഥയുടെ അവസാനം, എനിക്ക് കൗതുകം തോന്നി ഞാൻ അവനോടു ചോദിച്ചു.
ഭഗവന്സുകുമാരം തേ ശരീരം പ്രഥമം വയഃ
പ്രഭോ, അപ്പോൾ നിന്റെ ശരീരം അത്യന്തം സുന്ദരവും നീ വളരെ ചെറുപ്പവയസ്സിലും ആയിരുന്നു.
കഥം സര്വം ധരാപൃഷ്ഠം സസമുദ്രം നിരീക്ഷിതമ്
എങ്ങനെ നീ സമുദ്രങ്ങളോടുകൂടിയ ഭൂമിയുടെ മുഴുവൻ ഉപരിതലം കണ്ടു?
ത്വയാ യേ കീര്തിതാ ദ്വീപാഃ സമുദ്രാഃ പര്വതാസ്തഥാ
നീ വിവരിച്ച ദ്വീപുകളും സമുദ്രങ്ങളും പർവതങ്ങളും—
അത്ര കൌതൂഹലം ജാതമശ്രദ്ധേയം വചസ്തഥാ
ഇതെല്ലാം എന്റെ കൗതുകം ഉണർത്തുന്നു, നിന്റെ വാക്കുകൾ വിശ്വസിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.
തപസഃ കിം പ്രഭാവോഽയം കിം വാ മംത്രപരാക്രമഃ
ഇത് തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാണോ, മന്ത്രത്തിന്റെ പ്രഭാവമാണോ?
കിം വാ ദേവപ്രസാദസ്തു തവൌഷധികൃതോഽഥവാ
അല്ലെങ്കിൽ ദേവന്മാരുടെ അനുഗ്രഹമാണോ, ഏതെങ്കിലും ഔഷധത്തിന്റെ ഫലമാണോ?
അഥ മാം സ മുനിഃ പ്രാഹ വിഹസ്യ മുനിസത്തമാഃ ൬.൨൯.
അപ്പോൾ ആ മഹർഷി, സകലമുനികളിലും ശ്രേഷ്ഠൻ, പുഞ്ചിരിച്ച് എന്നോട് പറഞ്ഞു.
സദാഹമഷ്ടസംയുക്തം സഹസ്രം ശിവസന്നിധൌ
ഞാൻ എപ്പോഴും ശിവന്റെ സന്നിധിയിൽ എട്ടുഭാഗങ്ങളുള്ള ആയിരം കർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു.
ത്രികാലം തേന മേ ജാതം സുസ്ഥിരം യൌവനം മുനേ
അതുകൊണ്ടാണ്, മഹർഷേ, എനിക്ക് എല്ലായ്പ്പോഴും ദൃഢവും സ്ഥിരവുമായ യൗവനം ലഭിച്ചത്.