ദദൌ ച ദശ ധര്മായ കശ്യപായ ത്രയോദശ
അവൻ പത്ത് പുത്രിമാരെ ധർമ്മനു നൽകി, പതിമൂന്ന് കശ്യപനു നൽകി.
അദിതിശ്ച ദിതിശ്ചൈവ ദ്വേ ഭാര്യേ മുഖ്യതാം ഗതേ
അദിതിയും ദിതിയും പ്രധാന ഭാര്യമാരായി.
തതഃ സ ജനയാമാസ ദേവാഞ്ച്ഛക്രപുരഃസരാന്
അതിനുശേഷം, അവൻ ശക്രൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു.
തേഷാം ത്രൈലോക്യരാജ്യാര്ഥം മിഥോ ജജ്ഞേ മഹാഹവഃ
അവർക്കിടയിൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ ആധിപത്യത്തിനായി വലിയൊരു യുദ്ധം ഉണ്ടായി.
തതഃ ശോകപരാ ചക്രേ ദിതിര്വ്രതമനുത്തമമ്
അതിനുശേഷം, ദിതി ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി ഒരു ഉത്തമ വ്രതം സ്വീകരിച്ചു.
തതോ വര്ഷസഹസ്രാംതേ തസ്യാസ്തുഷ്ടോ മഹേശ്വരഃ ൬.൨൨.
അങ്ങനെ ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം മഹേശ്വരൻ അവളിൽ സന്തോഷിച്ചു.
സാഽബ്രവീദ്യദി മേ തുഷ്ടസ്ത്വം ദേവ ശശിശേഖര യജ്ഞഭാഗപ്രഭോക്താരം ദേവാനാം ദര്പനാശനമ്
അവൾ പറഞ്ഞു: 'ദേവാ, ശശിശേഖരാ, നീ എനിക്കു സന്തുഷ്ടനാണെങ്കിൽ, യജ്ഞഭാഗം പിടിച്ചെടുക്കാനും ദേവന്മാരുടെ അഹങ്കാരം തകർക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു മകനെ എനിക്കു തരിക.'
അവധ്യം സംഗരേ പൂര്വൈഃ സര്വൈദേവൈഃ സവാസവൈഃ
'അവൻ മുൻകാല ദേവന്മാരും അവരുടെ പ്രധാനികളും ചേർന്നാലും യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലാനാവാത്തവനാകട്ടെ.'
ദിതിശ്ചൈവാഽദധാദ്ഗര്ഭം കശ്യപാന്മുനിപുംഗവാത് വദതോ മുനിമുഖ്യസ്യ നാരദസ്യ മഹാത്മനഃ
അപ്പോൾ, മഹാത്മാവായ നാരദൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ദിതി കശ്യപമഹർഷിയാൽ ഗർഭം ധരിച്ചു.
തതോ ദുഷ്ടാം മതിം കൃത്വാ തസ്യ ഗര്ഭസ്യ നാശനേ
അതിനുശേഷം, ദുഷ്ടമായ ഒരു ചിന്തയോടെ, ആ ഗർഭത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു.
ഛിദ്രമന്വേഷമാണസ്തു സുസൂക്ഷ്മമപി ച ദ്വിജാഃ
ദ്വിജന്മാരേ, ഏറ്റവും ചെറുതായും സൂക്ഷ്മമായും ഒരു വഴിയുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചു.
തതശ്ച ദശമേ മാസി സംപ്രാപ്തേ പ്രസവോദ്ഭവേ
പതിനൊന്നാം മാസം എത്തിയപ്പോൾ, പ്രസവം ഉടൻ സംഭവിക്കാനായിരുന്നു.
നിദ്രാവശം തു സംപ്രാപ്താ വിസംജ്ഞാ സമപദ്യത
അവൾ ഉറക്കം കൊണ്ട് കീഴടക്കപ്പെട്ട്, ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
താം വിസംജ്ഞാമഥോ വീക്ഷ്യ ത്യക്ത്വാ പാദൌ ശതക്രതുഃ തേനാഽസൌ സപ്തധാ ചകേ ഗര്ഭം ശസ്ത്രേണ ദേവപഃ
അവളെ അങ്ങനെ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടതായും കണ്ടു, ശതക്രതു അവളുടെ കാലുകൾ വിട്ടു; ദേവന്മാരുടെ നാഥൻ തന്റെ ആയുധം കൊണ്ട് ഗർഭം ഏഴ് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചു.
അഥാഽപശ്യത്ക്ഷണാത്സപ്ത വാലകാന്പൂര്ണവിഗ്രഹാന്
അപ്പോൾ, ഒരു നിമിഷത്തിൽ, അവൻ ഏഴ് കുട്ടികളെ, മുഴുവൻ രൂപത്തോടെയും കണ്ടു.
ജാതാ ഏകോനപഞ്ചാശദഥ തത്രൈവ ബാലകാഃ നിശ്ചക്രാമോദരാതൂര്ണം ദിത്യാ യാവന്ന ലക്ഷിതഃ ॥ ൬.൨൨.
അവിടെ ആകെ നാൽപ്പത്തൊമ്പത് കുട്ടികൾ ജനിച്ചു; ദിതി ശ്രദ്ധിക്കാനുമുമ്പ് അവർ ഉടൻ വയറ്റിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.
തതഃ പ്രഭാതേ വിമലേ പ്രോദ്ഗതേ രവിമംഡലേ
പിന്നെ, പ്രഭാതത്തിൽ, സൂര്യന്റെ വട്ടം തെളിഞ്ഞു ഉയർന്നപ്പോൾ—
തതോഽഭ്യേത്യ സഹസ്രാക്ഷോ ദുര്ഗംധേന സമാവൃതഃ
അപ്പോൾ, ആയിരം കണ്ണുള്ളവൻ ദുർഗന്ധം ചുറ്റപ്പെട്ട് സമീപിച്ചു.
തം ദൃഷ്ട്വാ താദൃശം ശക്രം ദിതിഃ പ്രോവാച സാദരമ്
ഇന്ദ്രനെ അങ്ങനെ കണ്ട ദിതി ആദരത്തോടെ അവനോട് പറഞ്ഞു.
കിം ത്വം ശക്ര നിരു ത്സാഹസ്തേജോദ്യുതിവിവര്ജിതഃ
ശക്രാ, നീ എങ്ങനെ ഉജ്ജ്വലതയും ധൈര്യവും ശക്തിയും ഇല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു?
കിം ത്വയാ നിഹതോ വിപ്രോഗുരുര്വാബാലകോഽഥവാ
നീ ബ്രാഹ്മണനെയോ, ഗുരുവിനെയോ, കുട്ടിയെയോ കൊല്ലുന്നുണ്ടോ?
ഹതോ നഖാംഭസാ വാ ത്വം ഘൃഷ്ടഃ ശൂര്പാനിലേന ച
നീ ആരെങ്കിലും നഖത്തിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളം കൊണ്ടോ, ശൂൽപയുടെ കാറ്റ് കൊണ്ടോ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ടോ?
രാത്രൌ പ്രവിഷ്ടഃ സുപ്തായാ ജഠരേ തവ പാപകൃത്
രാത്രിയിൽ ഞാൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ, നീ എന്റെ വയറ്റിൽ കയറിയ പാപം ചെയ്തതാണോ?
കൃന്തശ്ചൈകോനപഞ്ചാശത്കൃത്വോ ഗര്ഭോ മയാ ശുഭേ
ശുഭേ, നീ ഗർഭം നാൽപ്പത്തൊമ്പത് തവണ വെട്ടിയതാണോ?
തതോ ഭീത്യാ വിനിഷ്ക്രാന്തസ്ത്വയാ ദേവി ന ലക്ഷിതഃ
പിന്നെ, ഭയത്തിൽ നിന്നു, നീ ദേവി, എനിക്ക് അറിയാതെ പുറത്തു കടന്നു.
തസ്മാത്പ്രാര്ഥയ മത്തസ്ത്വം വരം യന്മനസേപ്സി തമ് ॥ ൬.൨൨.
അതിനാൽ, നീ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം എന്നിൽ നിന്ന് ചോദിക്കൂ.
രുദന്തോ വാരിതാ മന്ദം മാ രുദന്തു മുഹുര്മുഹുഃ
അവർ കരയുമ്പോൾ, നേരെ പറഞ്ഞു: 'പുനഃപുനഃ കരയരുത്'.
മരുതോ നാമവിഖ്യാതാസ്തസ്മാത്സംതുജഗത്രയേ
അവർ, മരുതുകൾ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തരായി, മൂന്നു ലോകങ്ങളും ചലിപ്പിച്ചു.
യജ്ഞഭാഗഭുജഃ സര്വേ ഭവിഷ്യംതി മയാ സഹ
യജ്ഞത്തിൽ പങ്കെടുത്ത എല്ലാവരും എനിക്ക് കൂടെ ഉണ്ടാകും.
ബഹുഭിര്യാസ്യതി ഖ്യാതിം ബാലമംഡനമിത്യതഃ ന ഭവിഷ്യംതി ഛിദ്രാണി തസ്യാ ഗര്ഭേ കഥംചന
നാനാ കാരണങ്ങളാൽ അതിന് ബാലമണ്ഡനം എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തി ലഭിക്കും; അതിനാൽ അവളുടെ ഗർഭത്തിൽ ഒരിക്കലും ദോഷങ്ങൾ ഉണ്ടാവില്ല.