ഏവമുക്ത്വാഥ തേ സര്വേ മുനയഃ ശംസിതവ്രതാഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ആ മുനികൾ എല്ലാവരും വ്രതനിഷ്ഠരായി,
മൃകണ്ഡോഽപി സപുത്രശ്ച തസ്മിന്സ്ഥാനേ പിതാമഹമ്
മൃകണ്ടുവും മകനും കൂടി ആ പിതാമഹന്റെ സ്ഥലത്ത് താമസിച്ചു.
തതശ്ചാഽഽരാധയാമാസ ദിവാരാത്രമതംദ്രിതഃ
അതിനുശേഷം, രാവും പകലും ഒരിക്കലും ക്ഷീണം കാണാതെ അവൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.
പാവനം സര്വജംതൂനാം ബാലാനാം രോഗനാശനമ്
അത് എല്ലാ ജീവികൾക്കും വിശുദ്ധവും, കുട്ടികൾക്ക് രോഗങ്ങൾ അകറ്റുന്നതുമാണ്.
ജ്യേഷ്ഠേ ജ്യേഷ്ഠാസു യോ ബാലസ്തത്ര സ്നാനം സമാചരേത്
ജ്യേഷ്ഠമാസത്തിൽ, മുതിർന്നവരിൽ കുട്ടി അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യണം.
ഗ്രഹഭൂതപിശാചാനാം ശാകിനീനാം വിശേഷതഃ
ഗ്രഹങ്ങൾ, ഭൂതങ്ങൾ, പ്രേതങ്ങൾ, ശാകിനികൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് പ്രത്യേകമായി രക്ഷ നേടാനാണ്.
സ്വാമിദ്രോഹകൃതാത്പാപാന്നിര്മുക്തോ യത്ര ലക്ഷ്മണഃ
അവിടെ, ലക്ഷ്മണാ, തൻ്റെ യജമാനനെ ദ്രോഹിച്ചതിന്റെ പാപത്തിൽ നിന്ന് ഒരാൾ മോചിതനാകും.
കഥം തത്ര പുരാ ശക്രഃ സ്വാമിദ്രോഹസമുദ്ഭവാത്
മുന്പ് അവിടെ ഇന്ദ്രൻ യജമാനനെ ദ്രോഹിച്ചതിൽ നിന്നുള്ള ആ പാപം എങ്ങനെ ഏറ്റുവാങ്ങി?
കസ്മാദ്ദിതേര്മഹേന്ദ്രേണ കൃതം കൃത്യം തഥാവിധമ്
മഹേന്ദ്രൻ ദിതിക്കെതിരെ അങ്ങനെയൊരു പ്രവർത്തി എന്തുകൊണ്ടാണ് ചെയ്തത്?
സ ച സംജനയാമാസ പചാശത്കന്യകാഃ ശുഭാഃ
അവൻ അപ്പുറം അൻപതു സദ്ഗുണമുള്ള പുത്രിമാരെ ജനിപ്പിച്ചു.
ദദൌ ച ദശ ധര്മായ കശ്യപായ ത്രയോദശ
അവൻ പത്ത് പുത്രിമാരെ ധർമ്മനു നൽകി, പതിമൂന്ന് കശ്യപനു നൽകി.
അദിതിശ്ച ദിതിശ്ചൈവ ദ്വേ ഭാര്യേ മുഖ്യതാം ഗതേ
അദിതിയും ദിതിയും പ്രധാന ഭാര്യമാരായി.
തതഃ സ ജനയാമാസ ദേവാഞ്ച്ഛക്രപുരഃസരാന്
അതിനുശേഷം, അവൻ ശക്രൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു.
തേഷാം ത്രൈലോക്യരാജ്യാര്ഥം മിഥോ ജജ്ഞേ മഹാഹവഃ
അവർക്കിടയിൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ ആധിപത്യത്തിനായി വലിയൊരു യുദ്ധം ഉണ്ടായി.
തതഃ ശോകപരാ ചക്രേ ദിതിര്വ്രതമനുത്തമമ്
അതിനുശേഷം, ദിതി ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി ഒരു ഉത്തമ വ്രതം സ്വീകരിച്ചു.
തതോ വര്ഷസഹസ്രാംതേ തസ്യാസ്തുഷ്ടോ മഹേശ്വരഃ ൬.൨൨.
അങ്ങനെ ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം മഹേശ്വരൻ അവളിൽ സന്തോഷിച്ചു.
സാഽബ്രവീദ്യദി മേ തുഷ്ടസ്ത്വം ദേവ ശശിശേഖര യജ്ഞഭാഗപ്രഭോക്താരം ദേവാനാം ദര്പനാശനമ്
അവൾ പറഞ്ഞു: 'ദേവാ, ശശിശേഖരാ, നീ എനിക്കു സന്തുഷ്ടനാണെങ്കിൽ, യജ്ഞഭാഗം പിടിച്ചെടുക്കാനും ദേവന്മാരുടെ അഹങ്കാരം തകർക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു മകനെ എനിക്കു തരിക.'
അവധ്യം സംഗരേ പൂര്വൈഃ സര്വൈദേവൈഃ സവാസവൈഃ
'അവൻ മുൻകാല ദേവന്മാരും അവരുടെ പ്രധാനികളും ചേർന്നാലും യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലാനാവാത്തവനാകട്ടെ.'
ദിതിശ്ചൈവാഽദധാദ്ഗര്ഭം കശ്യപാന്മുനിപുംഗവാത് വദതോ മുനിമുഖ്യസ്യ നാരദസ്യ മഹാത്മനഃ
അപ്പോൾ, മഹാത്മാവായ നാരദൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ദിതി കശ്യപമഹർഷിയാൽ ഗർഭം ധരിച്ചു.
തതോ ദുഷ്ടാം മതിം കൃത്വാ തസ്യ ഗര്ഭസ്യ നാശനേ
അതിനുശേഷം, ദുഷ്ടമായ ഒരു ചിന്തയോടെ, ആ ഗർഭത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു.
ഛിദ്രമന്വേഷമാണസ്തു സുസൂക്ഷ്മമപി ച ദ്വിജാഃ
ദ്വിജന്മാരേ, ഏറ്റവും ചെറുതായും സൂക്ഷ്മമായും ഒരു വഴിയുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചു.
തതശ്ച ദശമേ മാസി സംപ്രാപ്തേ പ്രസവോദ്ഭവേ
പതിനൊന്നാം മാസം എത്തിയപ്പോൾ, പ്രസവം ഉടൻ സംഭവിക്കാനായിരുന്നു.
നിദ്രാവശം തു സംപ്രാപ്താ വിസംജ്ഞാ സമപദ്യത
അവൾ ഉറക്കം കൊണ്ട് കീഴടക്കപ്പെട്ട്, ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
താം വിസംജ്ഞാമഥോ വീക്ഷ്യ ത്യക്ത്വാ പാദൌ ശതക്രതുഃ തേനാഽസൌ സപ്തധാ ചകേ ഗര്ഭം ശസ്ത്രേണ ദേവപഃ
അവളെ അങ്ങനെ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടതായും കണ്ടു, ശതക്രതു അവളുടെ കാലുകൾ വിട്ടു; ദേവന്മാരുടെ നാഥൻ തന്റെ ആയുധം കൊണ്ട് ഗർഭം ഏഴ് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചു.
അഥാഽപശ്യത്ക്ഷണാത്സപ്ത വാലകാന്പൂര്ണവിഗ്രഹാന്
അപ്പോൾ, ഒരു നിമിഷത്തിൽ, അവൻ ഏഴ് കുട്ടികളെ, മുഴുവൻ രൂപത്തോടെയും കണ്ടു.
ജാതാ ഏകോനപഞ്ചാശദഥ തത്രൈവ ബാലകാഃ നിശ്ചക്രാമോദരാതൂര്ണം ദിത്യാ യാവന്ന ലക്ഷിതഃ ॥ ൬.൨൨.
അവിടെ ആകെ നാൽപ്പത്തൊമ്പത് കുട്ടികൾ ജനിച്ചു; ദിതി ശ്രദ്ധിക്കാനുമുമ്പ് അവർ ഉടൻ വയറ്റിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.
തതഃ പ്രഭാതേ വിമലേ പ്രോദ്ഗതേ രവിമംഡലേ
പിന്നെ, പ്രഭാതത്തിൽ, സൂര്യന്റെ വട്ടം തെളിഞ്ഞു ഉയർന്നപ്പോൾ—
തതോഽഭ്യേത്യ സഹസ്രാക്ഷോ ദുര്ഗംധേന സമാവൃതഃ
അപ്പോൾ, ആയിരം കണ്ണുള്ളവൻ ദുർഗന്ധം ചുറ്റപ്പെട്ട് സമീപിച്ചു.
തം ദൃഷ്ട്വാ താദൃശം ശക്രം ദിതിഃ പ്രോവാച സാദരമ്
ഇന്ദ്രനെ അങ്ങനെ കണ്ട ദിതി ആദരത്തോടെ അവനോട് പറഞ്ഞു.
കിം ത്വം ശക്ര നിരു ത്സാഹസ്തേജോദ്യുതിവിവര്ജിതഃ
ശക്രാ, നീ എങ്ങനെ ഉജ്ജ്വലതയും ധൈര്യവും ശക്തിയും ഇല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു?