സ്നാനം കൃത്വാ യഥാന്യായം ദദര്ശാഽഥ പിതാമഹമ് ൬.൨൦.
ശുദ്ധമായി സ്നാനം ചെയ്ത ശേഷം, അവൻ പിതാമഹനെ കണ്ടു.
തത്പ്രഭാവാജ്ജഘാനാഽഥ ഖരാദീന്രാക്ഷസോത്തമാന്
ആ ശക്തിയുടെ ഫലമായി, അവൻ ഖരനും പ്രധാന രാക്ഷസന്മാരെയും വധിച്ചു.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേമഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം ഷഷ്ഠേ നാഗരഖണ്ഡേ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യേ രാമകൃതയാമ്യദിശാപ്രയാണേ ബാലമംഡനതീര്ഥമാഹാത്മ്യ വര്ണനംനാമ വിംശോഽധ്യായഃ
ഇതോടെ, എൺപത്തൊന്നായിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള ശ്രീസ്കാന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ആറാം പുസ്തകത്തിലെ നാഗരഖണ്ഡത്തിലെ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്ര മഹാത്മ്യത്തിൽ, രാമൻ ദക്ഷിണ ദിശയിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തതിന്റെ ബാലമണ്ഡന തീർത്ഥ മഹാത്മ്യത്തിന്റെ ഇരുപതാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
കസ്മിന്സ്ഥാനേ കൃതസ്തേന സ്വാശ്രമോ മുനിനാ വദ
ആ മഹർഷി തന്റെ ആശ്രമം ഏത് സ്ഥലത്താണ് സ്ഥാപിച്ചത് എന്ന് പറയൂ.
ചമത്കാരപുരാഭ്യാശേവാനപ്രസ്യാശ്രമേ സ്ഥിതഃ
അത് അത്ഭുതമായ നഗരത്തിന് സമീപം, വനപ്രസ്ഥന്റെ ആശ്രമത്തിലാണ് നിലകൊണ്ടിരുന്നത്.
ശാംതാത്മാ നിയമോപേതശ്ചകാര സുമഹത്തപഃ
ശാന്തമായ മനസ്സും, നിയന്ത്രണവും ഉള്ളവനായി, അവൻ വലിയ തപസ്സ് നടത്തി.
പശ്ചിമേ വയസി പ്രാപ്തേ പുത്രോ ജജ്ഞേ സുശോഭനഃ
അവൻ പ്രായം ചെന്നപ്പോൾ, അതിമനോഹരമായ ഒരു മകൻ ജനിച്ചു.
മാര്കംഡ ഇതി നാമാഽഥ തസ്യ ചക്രേ പിതാ സ്വയമ്
അവന്റെ പിതാവാണ് ആ മകനിന് മാർകണ്ടേയ എന്ന പേര് നൽകിയത്.
ശുക്ലപക്ഷം സമാസാദ്യ താരാപതിരിവാംബരേ ബാലക്രീഡാപ്രസക്തസ്യ പിതുരുത്സങ്ഗവര്തിനഃ
ശുക്ലപക്ഷം വന്നപ്പോൾ, ആ കുട്ടി ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രാധിപനുപോലെ, കളിയിൽ മുഴുകി, പിതാവിന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നു.
കസ്യചിത്ത്വഥ കാലസ്യ കശ്ചിത്തത്ര സമാഗതഃ
അപ്പോൾ, ഒരു സമയത്ത്, ആരോ അവിടെ എത്തി.
സ തം ശിശും സമാലോക്യ നഖാഗ്രാന്മൂര്ദ്ധജാവധിമ്
അവൻ ആ കുഞ്ഞിനെ നഖത്തിന്റെ അറ്റത്തിൽ നിന്ന് തലമുടിയുടെ മുകളിൽ വരെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി.
മൃകംഡോഽപി സമാലോക്യ ജ്ഞാനിനം സസ്മിതാനനമ്
മൃകണ്ടു കൂടി, ജ്ഞാനമുള്ളവന്റെ സ്നേഹപൂർവമായ ചിരിയുള്ള മുഖത്തെ നോക്കി.
സുചിരം വിസ്മയാവിഷ്ടസ്തതോഽഭൂഃ സസ്മിതാനനഃ ॥ ൬.൨൧.
അവൻ ദീർഘകാലം അത്ഭുതത്തിൽ മുങ്ങി, ചിരിയുള്ള മുഖം കൊണ്ടു തന്നെ മാറി.
തതശ്ച കഥയാമാസ ഹാസ്യകാരണമേവ ഹി
അതിനുശേഷം, അവൻ തന്റെ ചിരിയുടെ കാര്യം വിശദീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഗാത്രസ്ഥാനി ഭവേത്സത്യം തൈഃ പുമാനജരാമരഃ
ഈ അടയാളങ്ങൾ ശരീരത്തിൽ സത്യമാണെങ്കിൽ, ആ മനുഷ്യൻ വയസ്സും മരണവും ഇല്ലാതെ ജീവിക്കും.
അസ്യ ഭാവി പുനശ്ചാഽസ്മാദ്ദിവസാന്നിധനം ശിശോഃ
പക്ഷേ, ഈ കുട്ടിക്ക്, ഇന്നത്തെ ദിവസം മുതൽ മരണം വീണ്ടും സംഭവിക്കും.
ഏവം ജ്ഞാത്വാ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ കുരുഷ്വാഽസ്യ ഹിതം ച യത്
ഇത് അറിഞ്ഞ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, അവനു വേണ്ടി നല്ലത് ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കൂ.
ഏവമുക്ത്വാ സ വിപ്രേംദ്രോ ജഗാമാഽഭീപ്സിതാം ദിശമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ പ്രധാനനായവൻ തനിക്കിഷ്ടമായ ദിശയിലേക്ക് പോയി.
അകാലേഽപി കുമാരസ്യ കിംചിദ്ധ്യാത്വാ നിജേ ഹൃദി
സമയമല്ലാത്തപ്പോൾ പോലും, ആ കുട്ടിയെ കുറിച്ച് തന്റെ മനസ്സിൽ അല്പം ചിന്തിച്ചു.
യം കം ചിദ്വീക്ഷസേ പുത്ര ഭ്രമമാണം ദ്വിജോത്തമമ്
നീ കാണുന്ന ആരെയും, മകനേ, അലയുന്ന ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണനെയെങ്കിലും,
ഏവം തസ്യ വ്രതസ്ഥസ്യ ഷണ്മാസാ ദിവസൈസ്ത്രിഭിഃ
വ്രതം പാലിച്ച അവനു വേണ്ടി, ആറു മാസം മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കടന്നു പോയി.
താന്ദൃഷ്ട്വാ സ മുനീന്സര്വാന്നമശ്ചക്രേ മുനേഃ സുതഃ ൬.൨൧.
ആ 모든 സന്യാസികളെ കണ്ടപ്പോൾ, മുനിയുടെ മകൻ അവരെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.
അഥ തം ബാലഭാവേന കൌതുകാദ്ബ്രഹ്മചാരിണഃ
അതിനുശേഷം, കൗതുകം കൊണ്ടു, ബാലഭാവത്തിൽ ആയിരുന്ന അവനെ ബ്രഹ്മചാരികൾ സമീപിച്ചു.
സര്വൈരേഷ ശിശുഃ പ്രോക്തോ ദീര്ഘാ യുരിതി സാദരമ്
അവരൊക്കെ ആദരപൂർവം പറഞ്ഞു, 'ഈ കുട്ടിക്ക് ദീർഘായുസ്സാണ് എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.'
തന്ന യുക്തം ഭവേദീദൃഗസ്മാകം വചനം ദ്വിജാഃ
ഇങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകൾ നമ്മിൽ നിന്ന്, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ശരിയല്ല.
തതോ മിഥഃ സമാലോച്യ സര്വേ തേ മുനിപുംഗവാഃ
അതിനുശേഷം, പരസ്പരം ആലോചിച്ച്, ആ സന്യാസികളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവരൊക്കെ,
തസ്മാത്തസ്യ പുരോ നീത്വാ ബാലോഽയം ക്ഷീണജീവിതഃ
അതിനാൽ, അവനെ മുന്നിൽ കൊണ്ടുവന്ന്, 'ഈ ബാലന്റെ ജീവൻ തീർന്നുപോകുകയാണ്' എന്ന് പറഞ്ഞു.
തതസ്തു തേ സമാദായ സത്വരം ബ്രഹ്മചാരിണമ്
അതിനുശേഷം, അവർ അതിവേഗം ബ്രഹ്മചാരിയെ കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി.
തതഃ പ്രണമ്യ തം ദേവം വേദോക്തൈഃ സ്തവനൈര്ദ്വിജാഃ
അതിനുശേഷം, ആ ദൈവത്തിനെ വന്ദിച്ച്, ദ്വിജന്മാർ വേദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സ്തുതികളാൽ അവനെ പുകഴ്ത്തി.
തേഷാമനംതരം സോഽപി നമശ്ചക്രേ പിതാമഹമ്
അതിനുപരി, അവനും ബ്രഹ്മാവിനോട് വിനയം പ്രകടിപ്പിച്ചു.