അഥ ഗത്വാ സ രാജേംദ്രഃ പ്രണിപത്യ മുനീശ്വരമ് ൬.൧൮.
അതിനുശേഷം രാജാവ് അവിടെ എത്തി, മുനിശ്രേഷ്ഠനോട് വന്ദനം ചെയ്തു.
തേ ദൃഷ്ട്വാഽദൃഷ്ടപൂര്വം തം രാജലക്ഷണലക്ഷിതമ്
അവർ, മുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത രാജചിഹ്നങ്ങളുള്ള അവനെ കണ്ടു.
മന്യമാനാ മഹീപാലം വിസ്മയോത്ഫുല്ലലോചനാഃ
അവർ അവനെ രാജാവെന്ന് കരുതി, അത്ഭുതംകൊണ്ടു കണ്ണുകൾ വടിച്ചു നോക്കി.
കുതസ്ത്വമനുസംപ്രാപ്തോ വനേഽസ്മിഞ്ജനവര്ജിതേ
നീ എങ്ങനെയാണ് ജനങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ഈ കാട്ടിൽ എത്തിയത്?
പാര്ഥിവസ്യേവ ലിംഗാനി ദൃശ്യംതേ തവ ഭൂരിശഃ
നിന്റെ ശരീരത്തിൽ രാജാവിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ വളരെ വ്യക്തമായി കാണാം.
അഥോവാച നൃപഃ കൃച്ഛ്രാത്പിപാസാ മാം പ്രബാധതേ
അപ്പോൾ രാജാവ് പറഞ്ഞു: ദാഹം എന്നെ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നു.
തതസ്തൈര്ദര്ശിതം തോയം സമീപേ യന്മഹീപതേഃ
അതിനുശേഷം, രാജാവിനടുത്തുള്ള വെള്ളം അവര് കാണിച്ചു.
തതഃ ഫലാനി പക്വാനി തരൂണാം പതിതാന്യധഃ
അതിനുശേഷം, വൃക്ഷങ്ങള്ക്കടിയില് പാകമായ പഴങ്ങള് വീണുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
തതസ്തൃപ്തിം പരാം പ്രാപ്യ ഗത്വാ ജൈമിനിസംനിധൌ
അതിനുശേഷം, വലിയ തൃപ്തി അനുഭവിച്ച്, അദ്ദേഹം ജൈമിനിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് പോയി.
ഉവാച ച നിജാം വാര്താം കൃതാംജലിപുടഃ സ്ഥിതഃ
കൈകള് കൂപ്പി ആദരത്തോടെ നിന്നുകൊണ്ട്, തന്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
വിദൂരഥോ മഹീപോഽഹം മാഹിഷ്മത്യാം കൃതാസ്പദഃ ൬.൧൮.
ഞാന് വിദൂരഥന്, മാഹിഷ്മതിയില് രാജാവായി സ്ഥാപിതനാണ്.
തതോ മേ ഭ്രമമാണസ്യ പ്രണഷ്ടാഃ സര്വസൈനികാഃ
അതിനുശേഷം, ഞാന് അലഞ്ഞുനടക്കുമ്പോള് എന്റെ സൈനികര് എല്ലാവരും നഷ്ടമായി.
ആസീദ്ധയോ മമാഽധസ്താജ്ജാത്യഃ സര്വഗുണാന്വിതഃ ॥ സോഽപി കര്മവിപാകേന പഞ്ചത്വം സമുപസ്ഥിതഃ ।ാ
എന്റെ താഴെ എന്റെ സഹോദരന് ഉണ്ടായിരുന്നു, എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ഉള്ളവന്. പക്ഷേ, തന്റെ കര്മ്മഫലത്താല് അവനും മരണത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു.
തതസ്തേ താപസാഃ പ്രോചുര്വിദ്മഹേ ന വയം പുരീമ്
അതിനുശേഷം ആ തപസ്സുകാര് പറഞ്ഞു: 'നമുക്ക് ആ നഗരത്തെക്കുറിച്ച് അറിയില്ല.'
നരേന്ദ്രൈര്നൈവ നഃ കാര്യം ന ദിശൈര്ന പുരൈര്നൃപ
രാജാവേ, രാജാക്കന്മാരോടോ ദിശകളോടോ നഗരങ്ങളോടോ ഞങ്ങള്ക്കൊന്നും ബന്ധമില്ല.
സര്വേ ശീര്ണാനി വൃക്ഷാണാം പുഷ്പാണി ച ഫലാനി ച
എല്ലാ വൃക്ഷങ്ങളുടെയും പൂക്കളും പഴങ്ങളും ഉണങ്ങി പോയിരിക്കുന്നു.
മാനുഷൈഃ സഹ സംസര്ഗം സംഭാഷം ച നരാധിപ
മനുഷ്യരോടൊപ്പം ഞങ്ങള് ഇടപഴകുകയോ സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല, രാജാധിരാജാ.
ഏകൈകസ്യ തരോര്മൂലേ ദിവസം വാ ദിനദ്വയമ്
ഞങ്ങളില് ഓരോരുത്തരും ഓരോ വൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവടില് ഒരു ദിവസം അല്ലെങ്കില് രണ്ട് ദിവസം താമസിക്കും.
കാരണാത്തവ രാജേംദ്ര നിശാമേതാം വനസ്പതൌ
ഇതിനാലാണ്, രാജാവേ, ഈ രാത്രിയില് ഈ വൃക്ഷങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കണം.
ഏകാകിനം പദാതിം ച വിശസ്ത്രം ശ്രമവിഹ്വലമ് ൬.൧൮. । ഏകാകീ പാര്ഥിവേന്ദ്രോഽയം നേഷ്യതി ച കഥം നിശാമ്
ഒറ്റയ്ക്കും, pěടലായും, ആയുധമില്ലാതെയും, ക്ഷീണിച്ചും, ഈ രാജാവ് എങ്ങനെ ഈ രാത്രി കഴിക്കും?
തസ്മാദത്രൈവ നേഷ്യാമഃ സമേതാഃ ശര്വരീമിമാമ്॥ ഗംതവ്യം പ്രാതരുത്ഥായ തതഃ സര്വൈര്യദൃച്ഛയാ
അതിനാല്, നാം എല്ലാവരും ഈ രാത്രിയിലിവിടെ കൂടെ താമസിക്കാം; രാവിലെ ഓരോരുത്തരും തനിക്കിഷ്ടമുള്ളപോലെ പോകാം.
ഏവം സംവദതാം തേഷാം ഭഗവാംസ്തീക്ഷ്ണദീധിതിഃ
അവര് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോള്, ശക്തമായ പ്രകാശമുള്ള ഭഗവാന് അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അഥ താസ്താപസാന്രാജാ പ്രോവാച പ്രണതഃ സ്ഥിതഃ തസ്മാത്സംധ്യാവിധിഃ കാര്യഃ സര്വൈരേവ യഥോചിതഃ
അതിനുശേഷം രാജാവ് വിനയത്തോടെ നിന്നുകൊണ്ട് ആ തപസ്സുകാര്ക്കു പറഞ്ഞു: 'അതിനാല് എല്ലാവരും യോജിച്ചുപോലെ സന്ധ്യാവിധി ചെയ്യണം.'
അഥ തേ മുനയഃ സര്വേ സ ച രാജാ തഥാ ദ്വിജാഃ
അതിനുശേഷം ആ 모든 മുനികളും രാജാവും ദ്വിജന്മാരും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്തു.
കാമിഭിഃ കാമിനീലോകൈഃ പ്രിയോക്തൈരഭിവാം ഛിതാ
ആശയുള്ളവരും, ആഗ്രഹമുള്ള സ്ത്രീകളുടെ ലോകവും, മധുരമായി സംസാരിക്കുന്നവരും അവളെ ആദരിക്കുന്നു.
പീയൂഷാര്ണവവേലേവ വിഷവൃക്ഷലതേവ ച
അവൾ അമൃതസമുദ്രംപോലെയും, വിഷവൃക്ഷത്തിന്റെ തളിരുപോലെയും ആണ്.
ഉലൂകാ രാക്ഷസാശ്ചൌരാഃ കാമിനഃ കുലടാംഽഗനാഃ
ആണ്ടികൾ, രാക്ഷസുകൾ, കള്ളന്മാർ, കാമുകന്മാർ, ദുഷ്ടസ്ത്രീകൾ ഇവർ എല്ലാവരും.
കേചിച്ച ദൈവയോ ഗേന ശ്വാപദൈരര്ധഭക്ഷിതാഃ
ചിലരെ വിധിയുടെ ഇച്ഛപ്രകാരം കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ പകുതി തിന്നു.
ക്ഷുത്പിപാസാതുരാ ദീനാ ദുഃഖേന മഹതാഽന്വിതാഃ
അവർക്കു വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് വല്ലാതെ ദു:ഖവും വലിയ കഷ്ടപ്പാടും അനുഭവപ്പെട്ടു.
തേ ദൃഷ്ട്വാ പാര്ഥിവം തത്ര ദിഷ്ട്യാദിഷ്ട്യേതി സാദരമ്
അവർ അവിടെ രാജാവിനെ കണ്ടപ്പോൾ ആദരപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: 'ഭാഗ്യമാണ്, ഭാഗ്യമാണ്.'