അഥാഗത്യ സ രാജേംദ്രസ്തേനൈവ സഹ മംത്രിണാ ൬.൧൪.
അതിനുശേഷം രാജാവും ആzelfde മന്ത്രിയുമൊത്ത് അവിടെ എത്തി.
ചക്രേ സംവത്സരസ്യാംതേ ശ്രദ്ധയാ പരയാ യുതഃ
വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, വലിയ വിശ്വാസത്തോടെ, അവൻ ആ ചടങ്ങ് നടത്തി.
ഏകദാ തത്ര ചാഽഽയാതാ മുനയഃ ശംസിതവ്രതാഃ
ഒരു ദിവസം അവിടെ വ്രതനിഷ്ഠരായ മുനികൾ എത്തി.
യാജ്ഞവല്ക്യോ ഭരദ്വാജഃ ശുനഃശേപോഽഥ ഗാലവഃ
യാജ്ഞവൽക്യൻ, ഭരദ്വാജൻ, ശുനശ്ശേപൻ, ഗാലവൻ,
തഥാന്യേ ശംസിതാഽഽത്മാനോ ബ്രഹ്മചര്യപരായണാഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, ആത്മസംയമനം പുലർത്തുന്ന, ബ്രഹ്മചാര്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന മറ്റു ചിലരും,
താന്ദൃഷ്ട്വാ സ മഹീപാലഃ പ്രണിപത്യ കൃതാംജലിഃ
അവരെ കണ്ട രാജാവ് കയ്യുകൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു.
തതസ്തേഷാം സ മധ്യേ ച സംനിവിഷ്ടോ മഹീപതിഃ
അതിനുശേഷം അവരുടെയിടയിൽ രാജാവ് ഇരുന്നു.
തതശ്ചക്രുഃ കഥാ ദിവ്യാ മുനയസ്തേ മഹീപതേഃ । പുരതോ മുനിമുഖ്യാനാം ചരിതാനി മഹാത്മനാമ്
അതിനുശേഷം ആ മുനികൾ രാജാവിന്റെ മുമ്പിൽ മഹാത്മാക്കളായ മുനിമാരുടെ ദിവ്യചരിതങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
രാജര്ഷീണാം പുരാണാനാം ധര്മശാസ്ത്രസമുദ്ഭവാഃ
പഴയ രാജർഷിമാരുടെയും, ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നു ഉദിച്ച കഥകളുമായിരുന്നു അവ.
അഥ ക്വാഽപി കഥാംതേ സ പാര്ഥിവസ്തൈര്മഹര്ഷിഭിഃ
അങ്ങനെ ഒരു സമയത്ത് കഥയുടെ അവസാനം ആ മഹർഷിമാർ ആ രാജാവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
കരോഷി മംത്രിണാ സാര്ധം പുരസ്യാഽസ്യ പ്രദക്ഷിണാമ് ൬.൧൪.
നീയും നിന്റെ മന്ത്രിയും ചേർന്ന് ഈ നഗരത്തെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം നടത്തണം.
അസ്മിന്ക്ഷേത്രേ സുതീര്ഥാനി സംതി പാര്ഥിവസത്തമ ॥ തഥാഽന്യാനി പ്രസിദ്ധാനി ദേവതായതനാനി ച
രാജാവേ, ഈ പ്രദേശത്ത് ഉത്തമമായ തീർത്ഥങ്ങൾ ഉണ്ട്; അതുപോലെ തന്നെ പ്രശസ്തമായ ദേവാലയങ്ങളും ഇവിടെ കാണാം.
ആദരസ്തേഷു വൈ രാജന്നാസ്തി സ്വല്പോ ഽപി കര്ഹിചിത്
രാജാവേ, നീ അവയ്ക്ക് ഒരിക്കലും പോലും ചെറിയ ആദരവും കാണിച്ചിട്ടില്ല.
സ പ്രോവാച വചോ ഭൂപഃ കിംചിദ്വ്രീഡാസമന്വിതഃ
അപ്പോൾ രാജാവ് അല്പം ലജ്ജയോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യത്പൃഷ്ടോഽസ്മി ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ യുഷ്മാഭിഃ സാംപ്രതം മമ
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എന്നോടു ചോദിച്ചതെന്താണോ,
തഥാഽപി ഹി പ്രകര്തവ്യം യുഷ്മാകം സത്യമേവ ഹി
അത് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ നിർബന്ധമായും ചെയ്യേണ്ടതാണ്.
വൃത്താംതം തന്മുനീംദ്രാണാം തേഷാം ബ്രാഹ്മണസത്തമാഃ
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ആ മഹർഷിമാരുടെ കഥ,
യഥാ നഷ്ടഃ പശുസ്തസ്യ കൃതാ യദ്വദവേക്ഷണാ ॥ യഥാ പ്രദക്ഷിണാ ജാതാ ചമത്കാരപുരസ്യ തു
അവന്റെ നഷ്ടമായ പശുവിനെ അന്വേഷിച്ചതുപോലെയും, അതുപോലെ തന്നെ ചമത്കാരപുരം ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തതുമാണ്.
ജാതിസ്മൃതിര്യഥാ ജാതാ പ്രാക്തനീ തത്പ്രഭാവതഃ
അത് കൊണ്ടു തന്നെ, പഴയ ജന്മത്തിന്റെ ഓർമ്മയും അവനിൽ ഉണർന്നു.
തച്ഛ്രുത്വാ മുനയഃ സര്വേ പ്രഹൃഷ്ടാഃ പൃഥിവീപതേഃ
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാ മुनിമാരും രാജാവിൽ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
സമുത്ഥായ തതശ്ചക്രുഃ പുരസ്തസ്യാഃ പ്രദക്ഷിണാമ് ൬.൧൪.
അതിനുശേഷം അവർ എഴുന്നേറ്റ് ആ നഗരത്തെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു.
ഗതാശ്ച പരമാം സിദ്ധിം തത്പ്രഭാവാത്സുദുര്ലഭാമ്
അതിന്റെ ഫലമായി അവർ വളരെ അപൂർവമായ പരമസിദ്ധി നേടി.
സോഽപി രാജാ സ മന്ത്രീ ച ജാതൌ വൈമാനികൌ സുരൌ
ആ രാജാവും മന്ത്രിയും ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ദേവന്മാരായി മാറി.
സൂത ഉവാച തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന ത്യക്ത്വാഽന്യാ നിഖിലാഃ ക്രിയാഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: അതിനാൽ എല്ലാ ശ്രമവുംകൊണ്ട് മറ്റെല്ലാ പ്രവർത്തികളും ഉപേക്ഷിച്ച്,
കിം ദാനൈഃ കിം ക്രിയാകാംഡൈഃ കിം യജ്ഞൈഃ കിം വ്രതൈരപി
ദാനങ്ങൾക്കും കർമ്മങ്ങൾക്കും യജ്ഞങ്ങൾക്കും വ്രതങ്ങൾക്കും എന്ത് പ്രയോജനം?
അഗ്നിഷ്ടോമാദയോ യജ്ഞാഃ സര്വേ സംപൂര്ണദക്ഷിണാഃ
അഗ്നിഷ്ടോമം തുടങ്ങി എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളും പൂർണ്ണമായി ദക്ഷിണ നൽകി നടത്തുന്നതും,
ചാന്ദ്രായണാനി കൃച്ഛ്രാണി തഥാ സാംതപനാനി ച
ചാന്ദ്രായണം, കൃച്ച്രം, സാന്തപനം തുടങ്ങിയ വ്രതങ്ങളും,
പ്രഭാസാദ്യാനി തീര്ഥാനി ഗങ്ഗാദ്യാഃ സരിതസ്തഥാ
പ്രഭാസം തുടങ്ങി എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും, ഗംഗാ തുടങ്ങി എല്ലാ നദികളും,
ഭൂമിദാനാനി സര്വാണി ധര്മാഃ സര്വേ ദയാദികാഃ
ഭൂമിദാനങ്ങളും, കരുണയെയും പോലെയുള്ള എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളും,
തത്ര രാജര്ഷയഃ പൂര്വം പ്രഭൂതാഃ സിദ്ധിമാഗതാഃ
അവിടെ പഴയകാലത്ത് രാജർഷിമാർ ധാരാളമായി ഉണ്ടായിരുന്നു; അവർ പരിപൂർണ്ണത നേടിയവരാണ്.