വാരാഹസ്യ ഹരേരിഷ്ടം സദാ വാസസുഖപ്രദമ്
ഹരിക്ക് പ്രിയമായ വാരാഹതീർത്ഥം എപ്പോഴും വാസസുഖം നൽകുന്നു.
വാരാഹേണാവതാരേണ പൃഥ്വീ തത്ര സമുദ്ധൃതാ
അവിടെ വാരാഹരൂപത്തിൽ ഭൂമി ഉയർത്തിയെടുത്തു.
അഹം ചേതോ ഗമിഷ്യാമി വൈകുണ്ഠേ ച പുനഃ ശുഭേ
ഞാനും എന്റെ മനസ്സോടെ വീണ്ടും ശുഭമായ വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് പോകും.
അനേന വപുഷാ തിഷ്ഠ ഹ്യസ്മിംസ്തീര്ഥേ സദാ ഹരേ
ഹരേ, ഈ രൂപത്തിൽ തന്നെയാണ് നീ ഈ തീർത്ഥത്തിൽ എപ്പോഴും നിലകൊള്ളേണ്ടത്.
അഹം സ്ഥാസ്യാമി തേ വാക്യാത്സദാ ലോക ഹിതേ രതഃ
നിന്റെ വാക്കനുസരിച്ച് ഞാൻ ലോകക്ഷേമത്തിൽ എപ്പോഴും താല്പര്യത്തോടെ ഇവിടെ നിലകൊള്ളും.
മമാഗ്രേ യോ ഹ്രദഃ പുണ്യഃ സുനിര്മലജലാന്വിതഃ
എന്റെ മുന്നിൽ വളരെ വിശുദ്ധമായ വെള്ളമുള്ള ഒരു പുണ്യഹ്രദം ഉണ്ട്.
തത്ര സ്നാത്വാ നരോ ഭക്ത്യാ മുച്യതേ ബ്രഹ്മഹത്യയാ
അവിടെ ഭക്തിയോടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ, മനുഷ്യൻ ബ്രഹ്മഹത്യാപാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.
പിതൄണാം ജായതേ തൃപ്തിര്യാവദാഭൂതസംപ്ലവമ്
അവിടെ പിതാക്കന്മാർ സൃഷ്ടിയുടെ സംഹാരവരെ തൃപ്തരാകും.
തസ്മിന്ദിനേ നൃപശ്രേഷ്ഠ സ്നാത്വാ വ്രതം സമാചരേത്
രാജാവേ, ആ ദിവസം അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് വ്രതം ആചരിക്കണം.
തര്പണം പിംഡദാനം ച യഃ കുര്യാദ്ഭക്തിതത്പരഃ 7.3.19.
ഭക്തിയോടെ തർപ്പണം, പിണ്ഡദാനം എന്നിവ ചെയ്യുന്നവൻ—
തത്ര ദാനം പ്രശംസംതി ഗത്വാ ബ്രാഹ്മണസത്തമേ
അവിടെ, ഉത്തമബ്രാഹ്മണന്മാർ ദാനം ചെയ്യുന്നതിനെ പ്രശംസിക്കുന്നു.
രോമസംഖ്യാനി വര്ഷാണി സ്വര്ഗേ തിഷ്ഠതി മാനവഃ
മനുഷ്യൻ തന്റെ ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങളുടെ എണ്ണമത്ര വർഷങ്ങൾ സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കും.
ഏകാദശ്യാം വിശേഷേണ കര്ത്തവ്യം സ്നാനമുത്തമമ്
പ്രത്യേകിച്ച് ഏകാദശി ദിവസം ഉത്തമമായ സ്നാനം ചെയ്യണം.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം സപ്തമേ പ്രഭാസഖംഡേ തൃതീയേഽര്ബുദഖംഡേ വാരാഹതീര്ഥമാഹാത്മ്യവര്ണനംനാമൈകോനവിംശോധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, എൺപത്തൊന്ന് ആയിരം ശ്ലോകങ്ങളടങ്ങിയ ശ്രീസ്കാന്ദമഹാപുരാണത്തിലെ ഏഴാമത്തെ പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ അർബുദഖണ്ഡത്തിൽ വാരാഹതീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന പതിനൊന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
പ്രഭാ തത്ര പുരാ പ്രാപ്താ ചംദ്രേണ സുമഹാത്മനാ
അവിടെ, പുരാതനകാലത്ത് മഹാത്മാവായ ചന്ദ്രനോടൊപ്പം പ്രഭാ എത്തി.
ദക്ഷസ്യ കന്യകാ രാജന്സപ്തവിംശതിസംഖ്യയാ
രാജാവേ, ദക്ഷന്റെ പുത്രിമാർ ഇരുപത്തേഴു പേരായിരുന്നു.
താസാം മധ്യേ ച രോഹിണ്യാ സഹ രേമേ സ നിത്യദാ ഗത്വാ സ്വപിതരം നത്വാ പ്രാഹുരസ്രാവിലേക്ഷണാഃ
അവരുടെ ഇടയിൽ, രോഹിണിയോടൊപ്പം ചന്ദ്രൻ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞു. അപ്പുറത്ത് പോയി അച്ഛനോടു വന്ദനം ചെയ്തശേഷം, കണ്ണുനിറഞ്ഞ് അവളാർ പറഞ്ഞു.
വയം ത്യക്താഃ പ്രജാനാഥ നിര്ദോഷാഃ പതിനാ തതഃ
പ്രജാപതേ, ഞങ്ങൾ കുറ്റമില്ലാതിരിക്കെ ഭർത്താവ് ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചു.
ഗതിര്ഭവ സുരശ്രേഷ്ഠ സര്വേഷാം ത്വം ഹിതം കുരു
ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഞങ്ങൾക്കൊക്കെയും ആശ്രയം നീ ആയിരിക്കുക; എല്ലാവർക്കും നല്ലത് ചെയ്യണം.
അബ്രവീച്ച സമം പശ്യ സര്വാസു തനയാസു മേ
അപ്പൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ എല്ലാ മക്കളെയും ഒരുപോലെ കാണണം.
അഥ വ്രീഡാസമായുക്തശ്ചംദ്രസ്തം പ്രത്യഭാഷത
അപ്പോൾ ലജ്ജയോടെ ചന്ദ്രൻ അച്ഛനോടു മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഗതേ ദക്ഷേ തതോ ഭൂയശ്ചംദ്രമാ രോഹിണീരതഃ
അച്ഛൻ ദക്ഷൻ പോയതിനു ശേഷം, ചന്ദ്രൻ വീണ്ടും രോഹിണിയോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിച്ചു.
അഥ ഗത്വാ പുനഃ സര്വാ ദക്ഷമൂചുഃ സുദുഃഖിതാഃ
അതിനുശേഷം, അത്യന്തം ദുഃഖിതരായി എല്ലാ പെൺമക്കളും വീണ്ടും ദക്ഷനോടു ചെന്നു പറഞ്ഞു.
ദൌര്ഭാഗ്യദുഃഖസംതപ്താ മരിഷ്യാമ ന സംശയഃ 7.3.20.
ദുർഭാഗ്യവും ദുഃഖവും കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ കത്തുകയാണ്; ഞങ്ങൾ മരിക്കും, സംശയമില്ല.
മമ വാക്യം ത്വയാ ചംദ്ര യസ്മാത്പാപ കൃതം ന ഹി
ചന്ദ്രാ, നീ എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ട് പാപം ചെയ്തുവല്ലോ.
ക്ഷയമേഷ്യസി തസ്മാത്ത്വം യക്ഷ്മണാ നാസ്തി സംശയഃ
അതിനാൽ, നീ ക്ഷയം എന്ന രോഗം കൊണ്ടു ക്ഷയിച്ചു പോകും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.
യക്ഷ്മണാ വ്യാപിതശ്ചംദ്രഃ ക്ഷയം യാതി ദിനേദിനേ
ക്ഷയം ബാധിച്ച ചന്ദ്രൻ ദിവസം ദിവസമാക്കി ക്ഷയിച്ചു പോകുന്നു.
കി കര്ത്തവ്യം മയാ തത്ര ഹ്യസ്മിഞ്ഛാപേ സുദാരുണേ
ഇങ്ങനെ ഭയങ്കരമായ ശാപം നേരിടുമ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?
സ ഏവം നിശ്ചയം കൃത്വാ ഗതോര്ബുദമഥാചലമ്
അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ശേഷം, അവൻ അർബുദപർവതത്തിലേക്ക് പോയി.
തസ്മൈ തുഷ്ടോ മഹാദേവോ വര്ഷാണാമയുതേ ഗതേ
പതിനായിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മഹാദേവൻ അവനിൽ സന്തോഷിച്ചു.