തതഃ പ്രോവാച തം ഗത്വാ സാമപൂര്വമിദം വചഃ
അതിനുശേഷം അവനോടു സമാധാനത്തോടെ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
തേന ഗത്വാ നരാ ദേവം പാതാലേ ഹാടകേശ്വരമ്
അതിനുശേഷം പുരുഷന്മാർ പാതാളത്തിൽ ഹാടകേശ്വരനെ ആരാധിക്കാൻ പോയി.
പൂജയിഷ്യംതി യേ കേചിദപി പാപപരായണാഃ
പാപത്തിൽ മുഴുകിയവരും എന്നെ ആരാധിക്കും.
തസ്മാത്പുത്രമിമം തത്ര രക്തശൃംഗം ഹിമാലയ ൬.൯.
അതിനാൽ, ഈ മകനായ രക്തശൃംഗനെ നീ ഹിമാലയത്തിലെ ആ സ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകു.
കുരുഷ്വ ത്വം മമാതിഥ്യം ഗൃഹപ്രാപ്തസ്യ പര്വത
എന്റെ വീട്ടിൽ എത്തുന്ന എന്നെ, നീ അതിഥിയായി സ്വീകരിക്കണം, പർവ്വതമേ.
ബാഢമിത്യേവ സോഽപ്യുക്ത്വാ പൂജയിത്വാ ച ദേവപമ്
അതിനു പർവ്വതൻ 'ശരി' എന്നു പറഞ്ഞു, ദൈവാതിഥിയെ ആരാധിച്ചു.
തവാര്ഥായ സഹസ്രാക്ഷഃ പുത്ര പ്രാപ്തോ മമാംതികമ്
നിന്റെ കാരണത്താലാണ്, മകനേ, ആയിരം കണ്ണുള്ളവൻ എന്റെ അടുത്തെത്തിയത്.
പൂരയിത്വാ മമാദേശാത്തം ത്വം ശക്രസ്യ കൃത്സ്നശഃ
എന്റെ കല്പന അനുസരിച്ച് നീ എല്ലാം ശക്രനു സമർപ്പിക്കണം.
യത്ര കണ്ടകിനോ വൃക്ഷാ രൂക്ഷാഃ ഫലവിവര്ജിതാഃ
അവിടെ കുരിശുള്ള മരങ്ങൾ, കഠിനവും ഫലമില്ലാത്തതുമായവ വളരുന്നു.
ന സിദ്ധാ ന ച ഗംധര്വാ ന ദേവാ ന ച കിംനരാഃ
അവിടെ സിദ്ധന്മാരോ ഗന്ധർവന്മാരോ ദേവന്മാരോ കിന്നരന്മാരോ ഇല്ല.
തഥാ പാപസമാചാരാ മനുഷ്യാഃ ശീലവര്ജിതാഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, അവിടെയുള്ള മനുഷ്യർ പാപത്തിൽ ആസ്വദിക്കുന്നവരും സദാചാരമില്ലാത്തവരുമാണ്.
തഥാ മമ നഗശ്രേഷ്ഠ പക്ഷൌ ദ്വാവപി കര്തിതൌ
പർവ്വതങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അങ്ങനെ എന്റെ ഇരുപക്ഷങ്ങളും വെട്ടിക്കളഞ്ഞു.
തസ്മാത്കംചിത്സഹസ്രാക്ഷ ഉപായം തത്കൃതേ പരമ്
അതിനാൽ, ആയിരം കണ്ണുള്ളവനേ, അതിനായി നീ ഒരു ഉത്തമ മാർഗം കണ്ടെത്തണം.
തത്രാപി സുശുഭാ വൃക്ഷാ ഭവിഷ്യംതി തവാശ്രയാഃ ॥ ൬.൯.
അവിടെയും, നിന്റെ ആശ്രയമായി മനോഹരമായ മരങ്ങൾ വളരും.
തഥാ പുണ്യാനി തീര്ഥാനി ദേവതായതനാനി ച
അങ്ങനെ തന്നെ, അവിടെയുണ്ടാകും പുണ്യതീർത്ഥങ്ങളും ദേവതകളുടെ ആലയങ്ങളും.
അത്രസ്ഥസ്യ പ്രഭാവോ യസ്തവ പര്വത നംദന
നീ ഇവിടെ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ദേവന്മാരുടെ പ്രിയനായ പർവ്വതമേ, അതാണ് നിന്റെ ശക്തി.
തഥാ യേ മാനവാസ്തത്ര പാപാത്മാനോഽപി ഭൂതലേ
അങ്ങനെ തന്നെ, ഭൂമിയിൽ അവിടെയുള്ള പാപസ്വഭാവമുള്ള മനുഷ്യരും
തസ്മാദ്ഗച്ഛ ദ്രുതം തത്ര മയാ സാര്ധം നഗാത്മജ
അതിനാൽ, പർവ്വതപുത്രനായവനേ, നീ എനിക്ക് കൂടെ വേഗത്തിൽ അവിടെ പോകണം.
പ്രവിഷ്ടഃ സഹസാഗത്യ തസ്മിന്നാഗബിലേ ഗതഃ
അവൻ അതിവേഗത്തിൽ അവിടെ എത്തി ആ പാമ്പിന്റെ കുഴിയിൽ കടന്നു.
നിമഗ്നോ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ നാസാഗ്രം യാവദേവ ഹി വൃക്ഷഗുല്മലതാകീര്ണൈ രമ്യപക്ഷിനിഷേവിതൈഃ
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനേ, അവൻ മൂക്കിന്റെ തുമ്പുവരെ മരങ്ങളും കുറ്റികളും വള്ളികളും നിറഞ്ഞ, മനോഹരമായ പക്ഷികൾ വസിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് മുങ്ങി.
ഏവം സംസ്ഥാപ്യ തം ശക്രോ ഹിമാചലസുതം നഗമ്
ഇന്ദ്രൻ ഹിമാചലപുത്രനായ ആ മലയെ അവന്റെ സ്ഥാനം തന്നെ സ്ഥാപിച്ചു.
കിം വരേണ കരിഷ്യാമി ത്വത്പ്രസാദാദഹം സുഖീ
എനിക്ക് വേറെ എന്ത് വരം വേണ്ട? നിന്റെ കൃപകൊണ്ട് ഞാൻ സന്തോഷത്തിലാണ്.
ഇന്ദ്ര ഉവാച ന വൃഥാ ദര്ശനം മേ സ്യാദപി സ്വപ്നേ നഗാത്മജ
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: ഹേ മലപുത്രാ, എന്റെ ദർശനം സ്വപ്നത്തിലും വെറുതെയാകരുതേ.
തവ മൂര്ധനി വിപ്രാര്ഥം സ പുരം സ്ഥാപയിഷ്യതി
നിന്റെ മുകളിൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ഭാവിയിൽ, അവൻ ഒരു നഗരം സ്ഥാപിക്കും.
തത്ര ബ്രാഹ്മണശാര്ദൂലാ വേദവേദാംഗപാരഗാഃ
അവിടെ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, വേദവും അതിന്റെ ശാഖകളും പഠിച്ചവർ വസിക്കും.
തഥാഹം ചൈത്രമാസസ്യ ചതുര്ദശ്യാം നഗാത്മജ
അങ്ങനെ, ചൈത്രമാസത്തിലെ പതിനാലാം തീയതിയിൽ, മലപുത്രാ,
പൂജയിഷ്യാമി ദേവേശം ഹാടകേശ്വരസംജ്ഞിതമ്
ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ ഹാടകേശ്വരൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നവനെ ഞാൻ ആരാധിക്കും.
തമേകം ദിവസം ചാത്ര ശൃംഗേ തവ ഹരഃ സ്വയമ്
ആ ദിവസം, നിന്റെ ചൂഡയിൽ, ഹരൻ സ്വയം അവിടെ ഉണ്ടാകും.
പ്രഭാവസ്തേന തേ മുഖ്യ സ്ത്രൈലോക്യേഽപി ഭവിഷ്യതി
അവൻ നിന്നെ ഒരു പ്രകാശം നൽകും, അതു മൂലമത്രി മൂന്നു ലോകത്തും നീ പ്രധാനമായിരിക്കും.
രക്തശൃംഗോഽപി തസ്ഥൌ ച വ്യാപ്യ നാഗബിലം തദാ
ചുവന്ന ചൂഡയുള്ളവൻ അന്നു ആ മലഗുഹയിൽ വ്യാപിച്ചു നിന്നു.