കഥം ഗതിര്ഭവേത്തത്ര മമ ബ്രൂഹി യഥാതഥമ്
എനിക്ക് ആ ലക്ഷ്യത്തിലെത്താന് എങ്ങനെ സാധിക്കും എന്ന് സത്യമായി പറയൂ.
യേന ശക്രം വിരംചിം ച സൂദയിഷ്യേ തഥാഖിലമ്
അതിലൂടെ ശക്രനെയും, ബ്രഹ്മാവിനെയും, മറ്റെല്ലാവരെയും ഞാന് നശിപ്പിക്കുമല്ലോ.
തസ്മാത്ത്രൈലോക്യരാജ്യേന സംതോഷം കര്തുമ ര്ഹസി
അതുകൊണ്ട്, മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും ആധിപത്യം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ നീ സംതൃപ്തനാകണം.
തസ്മാന്നിഷ്കംടകാര്ഥായ യതിഷ്യേഽഹം ദ്വിജോത്തമ ॥ ൬.൮.
അതിനാൽ, കഠിനതകളും തടസ്സങ്ങളും ഇല്ലാത്ത ഒരു ലക്ഷ്യത്തിനായി ഞാൻ പരിശ്രമിക്കും, മഹാനായ ദ്വിജനേ.
കഥം ശക്രസ്യ സംജാതാ ഗതിസ്തത്ര ഭൃഗൂദ്വഹ
ഭൃഗുവിന്റെ ശ്രേഷ്ഠനേ, ശക്രന് ആ സ്ഥിതി എങ്ങനെ ലഭിച്ചു എന്ന് പറയാമോ?
യാവദ്വര്ഷസഹസ്രാംതം ധ്യായമാനേന ശംകരമ്
ആയിരം വർഷം ശങ്കരനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിലൂടെ,
തത്പ്രഭാവാദ്ഗതിസ്തസ്യ തത്ര ജാതാ സദൈവ ഹി
അവന്റെ ശക്തിയാൽ ആ സ്ഥിതി അവിടെയെപ്പോഴും ഉറപ്പായിരുന്നു.
യോഽന്യോഽപി നൈമിഷാരണ്യേ തദ്രൂപം കുരുതേ തപഃ
നൈമിഷാരണ്യത്തിൽ മറ്റാരെങ്കിലും അങ്ങനെ തപസ്സ് ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ,
തപശ്ചക്രേ തതസ്തീവ്രം ധ്യായമാനോ മഹേശ്വരമ്
അവൻ മഹേശ്വരനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സ് നടത്തി.
ത്രൈലോക്യരക്ഷണാര്ഥായ സംനിരൂപ്യ ദനൂത്ത മാന്
മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും രക്ഷിക്കാൻ ഏറ്റവും നല്ല ദാനവനെ പരിഗണിച്ച ശേഷം,
വര്ഷാസ്വാകാശസ്ഥായീ സ ഹേമന്തേ സലിലാശ്രയഃ
മഴക്കാലത്ത് ആകാശത്ത് തന്നെ നിന്നു; ശീതകാലത്ത് വെള്ളത്തിൽ ആശ്രയിച്ചു.
ഏവം തസ്യ വ്രതസ്ഥസ്യ ജഗ്മുര്വര്ഷശതാനി ച
അങ്ങനെ, വ്രതം പാലിച്ച അവനു നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കടന്നു പോയി.
ചക്രുശ്ച സതതം മംത്രം തദ്വിനാശായ കേവലമ്
അവനെ നശിപ്പിക്കാൻ മാത്രം അവർ എപ്പോഴും ഒരു മന്ത്രം ജപിച്ചു.
അഥാബ്രവീത്സ്വയം വിഷ്ണുശ്ചിരം നിശ്ചിത്യ ചേതസാ ॥ വധോപായം സമാലോക്യ വൃത്രസ്യ പ്രമുദാന്വിതഃ । ൬.൮.
അപ്പോൾ വിഷ്ണു ദീർഘമായി ആലോചിച്ച്, വൃത്രനെ സംഹരിക്കാൻ മാർഗ്ഗം കണ്ടു സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു:
തച്ഛ്രുത്വാ കുരു ശീഘ്രം ത്വമുപായോ നാസ്തി കശ്ചന
ഇത് കേട്ടാൽ നീ വേഗത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കണം; മറ്റൊരു മാർഗ്ഗമൊന്നുമില്ല.
അവധ്യഃ സര്വശസ്ത്രാണാം സ കൃതഃ ശൂലപാണിനാ
ശൂലധാരിയായവൻ അവനെ എല്ലാ ആയുധങ്ങൾക്കും അതിജീവനീയനാക്കിയാണ്.
ഗജസ്യ ശരഭസ്യാഥ കിം വാന്യസ്യ വദസ്വ മേ
ആയിരം, ശരഭം, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും ആണോ എന്ന് എനിക്കു പറയൂ.
മധ്യേ ക്ഷാമം തു പാര്ശ്വാഭ്യാം സ്ഥൂലം രൌദ്രസമാകൃതി
മധ്യഭാഗം ക്ഷീണമായും, ഇരുവശങ്ങളും കട്ടിയുള്ളതുമായ, ഭയങ്കരമായ രൂപം ഉള്ളവൻ,
യസ്യാസ്ഥിഭിര്വിധീയേത വജമേവംവിധാകൃതി
അവന്റെ അസ്ഥികളിൽ നിന്നു മാത്രം അത്തരം ഒരു വജ്രം നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയും.
ദ്വിഗുണം ച തഥാ ദീര്ഘഃ സരസ്വത്യാം കൃതാശ്രമഃ
രണ്ടിരട്ടി നീളവും ഉയരവുമുള്ള അവൻ, ശരസ്വതീ തീരത്ത് തപസ്സ് നടത്തി.
തം ഗത്വാ പ്രാര്ഥയാശു ത്വം സ്വാന്യസ്ഥീനി പ്രദാസ്യതി
നീ ഉടൻ അവിടേക്ക് ചെന്നു അപേക്ഷിക്കണം; അവൻ തനിക്കുള്ള അസ്ഥികൾ തന്നേ നിനക്ക് നൽകും.
തതഃ ശക്രഃ സുരൈഃ സാര്ധം ഗത്വാ തസ്യ തദാശ്രമമ്
അതിനുശേഷം ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാരും കൂടെ ചേർന്ന് അവന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി.
സ പ്രണമ്യ സഹസ്രാക്ഷം തഥാന്യാനപി സന്മുനിഃ ൬.൮.
ആ മഹർഷി സഹസ്രനേത്രനായ ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവർക്കും വന്ദനം നടത്തി.
തതഃ പ്രോവാച ഹൃഷ്ടാത്മാ വിനയാവനതഃ സ്ഥിതഃ
അപ്പോൾ സന്തോഷപൂർവ്വം വിനയത്തോടെ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് അവൻ സംസാരിച്ചു.
ദധീചിരുവാച കിമര്ഥമാഗതാ ദേവാഃ കൃത്യം ചാശു നിവേദ്യതാമ്
ദധീചി പറഞ്ഞു: ദേവന്മാർ എന്തിനാണ് വന്നത്? ചെയ്യേണ്ടത് വേഗത്തിൽ പറയൂ.
സ വധ്യോ നഹി ശസ്ത്രാണാം സര്വേഷാം വരപുഷ്ടിതഃ
അവൻ ഒരു വരത്തിന്റെ കാവലിൽ ആയതിനാൽ യാതൊരു ആയുധവും അവനെ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല.
സോഽസ്ഥിസംഭവവജ്രസ്യ വധ്യഃ സ്യാദബ്രവീദ്ധരിഃ
പക്ഷേ, ഹരിച്ഛൻ പറഞ്ഞു: അസ്ഥികളാൽ ഉണ്ടാക്കിയ വജ്രം കൊണ്ട് അവനെ കൊല്ലാൻ കഴിയും.
ത്വാം മുക്ത്വാ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠ തസ്മാദസ്ഥീനി യച്ഛ നഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, നിന്നെ ഒഴികെ ആരും ഇല്ല; അതിനാൽ ദയവായി നമുക്ക് നിന്റെ അസ്ഥികൾ നൽകൂ.
കുരു കൃത്യം ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ ദേവാനാമാര്തിനാശനമ്
ദ്വിജന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ദേവന്മാരുടെ ദുഃഖം മാറ്റാൻ ഈ കാര്യം ചെയ്യണം.
തച്ഛ്രുത്വാ സംപ്രഹൃഷ്ടാത്മാ ദധീചിര്ഭഗവാന്മുനിഃ
ഇത് കേട്ട ദധീചി മഹർഷിക്ക് മനസ്സിൽ വലിയ സന്തോഷം ഉണ്ടായി.