യേ വസംതീഹ വിശ്വേശ രാജധാന്യാം ദ്വിജോത്തമ 4.2.98.
"സർവ്വേശ്വരനേ, രാജധാനിയിൽ താമസിക്കുന്ന എല്ലാവരും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ—"
പരോദ്ധരണശീലാ യേ യേ പരേച്ഛാപ്രപൂരകാഃ
"മറ്റുള്ളവരെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരും, മറ്റുള്ളവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നവരും—"
ഇതി തദ്വചനം ശ്രുത്വാ പ്രഹൃഷ്ടേംദ്രിയമാനസഃ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
വിശ്വേശഃ പ്രീയതാം ചേതി പ്രോച്യ യാതോ യഥാഗതഃ
"സർവ്വേശ്വരൻ സന്തോഷിക്കട്ടെ," എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ വന്നപോലെ തന്നെ തിരിച്ചു പോയി.
ബഹിര്നിര്ഗതമാത്രസ്തു ബഹുഭിഃ പരിഭൂയതേ
പുറത്ത് ഇറങ്ങിയ ഉടനെ, പലരും അവനെ അപമാനിച്ചു.
അസാവേവ ഹി ചാംഡാലഃ സര്വലോകബഹിഷ്കൃതഃ
അവൻ ഒരു ചാണ്ഡാളനായിരുന്നു, എല്ലാവരாலும் പുറത്താക്കപ്പെട്ടവൻ.
സ ച തദ്ഭയതോ ഗേഹാത്കാകഭീതദിവാംധവത്
ഭയത്താൽ, കാക്കകളെ പേടിച്ച കുരുടൻപോലെ, അവൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
സ ഏകദാ സംപ്രധാര്യ ഗൃഹിണ്യാ ലോകദൂഷിതഃ
ഒരു ദിവസം ആലോചിച്ച് ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഭാര്യയും ജനങ്ങളും അവനെ ഒഴിവാക്കി.
മധ്യേ മാര്ഗം സ ഗച്ഛന്വൈ ലക്ഷിതസ്തു സകാംചനഃ
വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു പൊന്നാഭരണവുമായി നടുവിൽ അവനെ കണ്ടു.
നീത്വാ തേ തമരണ്യാനീം തസ്കരാഃ സപരിച്ഛദമ് 4.2.98.
പിന്നീട്, കള്ളന്മാരും അവരുടെ കൂട്ടരും അവനെ കാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
പ്രോചുര്ഭൂരിധനം ചൈതജ്ജീര്യത്യസ്മിന്ന ജീവതി
ഈ സമ്പത്ത് എല്ലാം അതിന്റെ ഉടമ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോള് മാത്രമേ നിലനില്ക്കൂ; അവന് ഇല്ലാതായാല് എല്ലാം നശിച്ചു പോകും.
സംപ്രധാര്യേതി തേപ്രാഹുഃ സ്മര്തവ്യം സ്മര പാംഥിക
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചവരാണ് നിന്നോട് പറഞ്ഞത്: 'ഈ കാര്യം ഓര്ക്കണം, യാത്രക്കാരാ' എന്ന്.
നിശമ്യേതി മനസ്യേവ കഥയാമാസ സ ദ്വിജഃ
അത് കേട്ട ശേഷം ആ ബ്രാഹ്മണന് മനസ്സില് ആലോചിച്ചു സംസാരിച്ചു.
കുടുംബമപി തന്നഷ്ടം നഷ്ടശ്ചാപി പ്രതിഗ്രഹഃ
അവന്റെ കുടുംബവും നഷ്ടമായി, ലഭിച്ച ദാനങ്ങളും പോയി.
യുഗപത്സര്വമേവാശു നഷ്ടം ദുര്ബുദ്ധിചേഷ്ടയാ
തെറ്റായ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി എല്ലാം ഒരുമിച്ച് പെട്ടെന്ന് നഷ്ടമായി.
പ്രാംതേ കുടുംബസ്മരണാത്തഥാകാശീസ്മൃതേരപി
അവസാനത്തില് കുടുംബത്തെ ഓര്ക്കുകയും, വീടിനെയും ഓര്ക്കുകയും ചെയ്തു.
സാ കുക്കുടീ സുതൌ തൌ തു താമ്രചൂഡത്വമാപതുഃ
ആ കോഴിയും അവളുടെ രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളും താമ്രചൂഡന്മാരായി ജനിച്ചു.
ഇത്ഥം ബഹുതിഥേകാലേ ഗതേ കാര്പടികോത്തമാഃ
ഇങ്ങനെ വളരെ കാലം കഴിഞ്ഞ ശേഷം, പ്രധാനമായ സന്യാസിമാര്
വാരാണസ്യാഃ കഥാം പ്രോച്ചൈഃ കുര്വംതോഽന്യോന്യമേവ ഹി
വാരാണസിയുടെ കഥ ഉച്ചത്തില് പറയുകയും പരസ്പരം സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.
ജാതിസ്മൃതിപ്രഭാവേണ തത്സംഗേന തു നിര്ഗതാഃ 4.2.98.
പൂര്വ്ജന്മസ്മരണയുടെ ശക്തിയാല് ആ കൂട്ടായ്മയിലൂടെ അവര് വിട്ടുപോയി.
തംദുലാദിപരിക്ഷേപൈഃ പ്രാപിതാഃ ക്ഷേത്രമുത്തമമ്
അരിയും മറ്റ് ഭോജനങ്ങളുമൊക്കെയുള്ള അർപ്പണങ്ങളിലൂടെ അവര് ഉത്തമമായ സ്ഥലത്തെത്തിച്ചു.
ചരിഷ്യംതോഽത്ര പരിതോ മുക്തിമംഡപമുത്തമമ്
അവിടെ ചുറ്റും സഞ്ചരിച്ച്, മോക്ഷത്തിനുള്ള ഉത്തമ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് എത്തി.
പ്രഹാസാന്മത്കഥാലാപാഁല്ലാഭമോഹവിവര്ജിതാന്
എന്നെ കുറിച്ചുള്ള ചിരിയും സംഭാഷണവും കൊണ്ട്, ലാഭവും മോഹവും വിട്ട്,
മന്നാമോച്ചാരണപരാന്മത്കഥാര്പിതസുശ്രുതീന്
എന്റെ നാമം ജപിക്കുന്നതിലും, എനിക്ക് അർപ്പിച്ച കഥകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നതിലും ഏർപ്പെട്ടവരായി,
മാനയാമാസുരഥ താന്കുക്കുടാന്സാധുവര്ത്മനഃ ക്രമേണാഹാരമാകുംച്യ പ്രാണാംസ്ത്യക്ഷ്യംതി ചാത്ര വൈ
ശേഷം, നല്ല വഴി പിന്തുടർന്ന ആ കോഴികളെ ആദരിക്കുകയും, ഭക്ഷണം കുറച്ച്, ക്രമമായി ഇവിടെയെല്ലാം ജീവൻ വിട്ടു പോകുകയും ചെയ്യും.
പശ്യതാം സര്വലോകാനാം വിഷ്ണോ തേ മദനുഗ്രഹാത്
വിഷ്ണുവേ, എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, എല്ലാ ലോകങ്ങളും കാണുന്നപോലെ,
നിര്വിശ്യ സുചിരം കാലം ദിവ്യാന്ഭോഗാനനുത്തമാന്
അവിടെ ദീർഘകാലം അതുല്യമായ ദിവ്യസുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ശേഷം,
തതോ ലോകാസ്തദദാരഭ്യ കഥയിഷ്യംതി സര്വതഃ
അതിനുശേഷം, ആ ലോകങ്ങളെക്കുറിച്ച് എല്ലാവരും എല്ലായിടത്തും പറയുന്നവരാകും.
ചരിത്രമപി വൈ തേഷാം യേ സ്മരിഷ്യംതി മാനവാഃ
ആ മഹാത്മാക്കളുടെ സ്മരണയിലും, അവരുടേത് ഓർക്കുന്നവർക്കും ഭാഗ്യം ലഭിക്കും.
ഇതി യാവത്കഥാം ശംഭുര്ഭവിഷ്യാമഗ്രതോ ഹരേഃ 4.2.98.
ഇങ്ങനെ ശംഭു ഭാവിയിൽ ഹരിയുടെ മുമ്പിൽ ആ കഥ പറഞ്ഞുതീർത്തു.