ചാരണാസ്തു സ്തുതിം കുര്യുര്ജര്ഹൃഷുര്ദേവതാഗണാഃ
ചാരണന്മാർ സ്തുതികൾ അർപ്പിച്ചു, ദേവതാസംഘങ്ങൾ ആനന്ദിച്ചു.
വവുര്ഗംധവഹാ വാതാ വവൃഷുഃ കുസുമൈര്ഘനാഃ
സുഗന്ധമുള്ള കാറ്റുകൾ വീശി, മേഘങ്ങൾ പൂക്കൾ ചിതറി.
സ്ഥാവരാ ജംഗമാഃ സര്വേ ജാതാ ആനംദമേദുരാഃ 4.2.98.
സ്ഥാവരങ്ങളായവരും ചലിക്കുന്നവരും എല്ലാം ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു.
വിദ്യാധരേഷു സാധ്യേഷു കിന്നരേഷു നരേഷു ച
വിദ്യാധരന്മാരിലും സാധ്യദേവന്മാരിലും കിന്നരന്മാരിലും മനുഷ്യരിലും—
നിഷ്പ്രത്യൂഹം ച നിതരാം പുരുഷാര്ഥാഃ പദേപദേ
എവിടെയും ഒരു തടസ്സവും ഇല്ലാതെ, മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ലഭിച്ചു.
നാദ്യാപി നീലിമാനംതം പരിത്യജതി കര്ഹിചിത്
ഇന്നും, അതീവ നീലിമ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകുന്നില്ല.
തേഷാം ജ്യോതീംഷി ഖേദ്യാപി രാജംതേ താരകാച്ഛലാത്
അവരുടെ പ്രകാശം ക്ഷയിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, അവർ നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലെ ഭ്രമയാൽ പ്രകാശിച്ചു.
രമ്യധ്വജപ്രഭാധൌതാ രേജുഃ പ്രതി ശിവാലയമ്
സുന്ദരമായ പതാകകളുടെ പ്രകാശത്തിൽ കഴുകപ്പെട്ട്, അവർ ഓരോ ശിവക്ഷേത്രത്തിലും തിളങ്ങി.
ചതുര്വിധാനി വാദ്യാനി വാദ്യംതേ ച ക്വചിത്ക്വചിത്
നാലു തരത്തിലുള്ള വാദ്യങ്ങൾ ഇവിടെ അവിടെ മുഴങ്ങി.
ഹരിത ശ്വേത മാംജിഷ്ഠ നീല പീത ബഹുപ്രഭാഃ
പച്ച, വെള്ള, മഞ്ഞിഷ്ഠ, നീല, മഞ്ഞ നിറങ്ങളിൽ അവർ അതീവ പ്രകാശമുള്ളവരായി തിളങ്ങി.
രത്നകുട്ടിമഭൂഭാഗാ ഗോപുരാഗ്രേഷു രേജിരേ
രത്നങ്ങൾ പതിച്ച നിലങ്ങൾ ഗോപുരങ്ങളുടെ മുകളിൽ തിളങ്ങി.
അചേതനാന്യപി തദാ ചേതനാനീവ സംബഭുഃ
അക്കാലത്ത് ജഡമായവയും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
തേഷാമേവ ഹി സര്വേഷാം തത്തു ജന്മദിവാഭവത് 4.2.98.
അവർക്കെല്ലാവർക്കും ആ ദിവസം ജന്മദിനംപോലെയായി.
അഥാഭിഷിക്തശ്ചതുരാനനേന മഹര്ഷിവൃംദൈഃ സഹ ദേവദേവഃ
പിന്നീട്, നാലുമുഖനോടും മഹർഷിമാരുടെ കൂട്ടത്തോടും കൂടി, ദേവദേവൻ അഭിഷേകം സ്വീകരിച്ചു.
രത്നൈരസംഖ്യൈര്ബഹുഭിര്ദുകൂലൈര്മാല്യൈര്വിചിത്രൈര്ലസദിഷ്ടഗംധൈഃ
അസംഖ്യമായ രത്നങ്ങൾ, നന്നായി നെയ്ത വസ്ത്രങ്ങൾ, ഭംഗിയുള്ള മാലകൾ, വിവിധ സുഗന്ധങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് അണിയറഞ്ഞു.
രത്നാകരൈശ്ചാപി ഗിരീംദ്രവ്യൈര്യഥാ സ്വമന്യൈരപി പുണ്യധീഭിഃ
രത്നപർവതങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ധനങ്ങളും, മറ്റുള്ള പുണ്യവാന്മാരുടെ വിലപ്പെട്ട സമർപ്പണങ്ങളും അർപ്പിച്ചു.
സംതോഷ്യ സര്വാന്പ്രഥമം മുനീംദ്രാന്സ്വൈസ്വൈര്ഹൃദിസ്ഥൈശ്ച ചിരാഭിലാഷൈഃ
ആദ്യം, ഓരോ മഹർഷിക്കും അവരുടെ മനസ്സിൽ ദീർഘകാലം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതു നൽകികൊണ്ട് സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
ഇതോ നിഷീദേതി സമാനപൂര്വം ത്വം മേ സമസ്തപ്രഭുതൈകഹേതുഃ
"ഇവിടെ ഇരിക്കൂ," എന്നുപറഞ്ഞു, "എന്റെ എല്ലാ അധികാരത്തിന്റെയും ഏക കാരണം നീയാണല്ലോ."
ത്വയാ ദിവോദാസ നരേംദ്രവര്യഃ സദൂപദേശൈശ്ച തഥോപദിഷ്ടഃ
രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ദിവോദാസന് നീയാണല്ലോ നല്ല ഉപദേശങ്ങൾ നൽകി പഠിപ്പിച്ചത്.
വിഷ്ണോ വരം ബ്രൂഹി യ ഈപ്സിതസ്തേ നാദേയമത്രാസ്തി കിമപ്യഹോ തേ
"വിഷ്ണുവേ, നിന്നെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം പറയൂ; ഇവിടെ നിന്നിൽ ഒന്നും മറയ്ക്കുന്നില്ല."
ശ്രുത്വേതി വാക്യം ജഗദീശിതുശ്ച പ്രോവാച വിഷ്ണുര്വരദം മഹേശമ്
ലോകത്തിന്റെ അധിപൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട്, വിഷ്ണു വരദനായ മഹേശനോട് പറഞ്ഞു.
ശ്രുത്വേതി വാക്യം മധുസൂദനസ്യ ജഗാദ തുഷ്ടോ നിതരാം പുരാരിഃ 4.2.98.
മധുസൂദനന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അതീവ സന്തോഷത്തോടെ പുരാരിപൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
ആദാവനാരാധ്യ ഭവംതമത്ര യോ മാം ഭജിഷ്യത്യപി ഭക്തിയുക്തഃ
ഇവിടെ ആരെങ്കിലും ആദ്യം നിന്നെ ആരാധിക്കാതെ, ഭക്തിയോടെ എന്നെ ആരാധിച്ചാൽ—
സര്വത്ര സൌഖ്യം മമ മുക്തിമംഡപേ സംതിഷ്ഠമാനസ്യ ഭവേദിഹാച്യുത
എന്റെ മോക്ഷമണ്ഡപത്തിൽ നില്ക്കുന്നവർക്കു എല്ലായിടത്തും സന്തോഷം ഉണ്ടാകട്ടെ, അച്യുത.
നിമേഷമാത്രം സ്ഥിരചിത്തവൃത്തയസ്തിഷ്ഠംതി യേ ദക്ഷിണമംഡപേത്ര മേ
എന്റെ തെക്കേ മണ്ഡപത്തിൽ ഒരക്ഷണം പോലും മനസ്സു സ്ഥിരതയോടെ നിലനിൽക്കുന്നവർക്കു—
സംസ്നായ യേ ചക്രസരസ്യഗാധേ സമസ്തതീര്ഥൈക ശിരോവിഭൂഷണേ
സകല തീർത്ഥങ്ങളിൽ പ്രധാനമായ അലങ്കാരം ധരിച്ച ചക്രസരസ്സിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവർക്കു—
സ്മരംതി യേ മാമപവര്ഗമംഡപേ കിംചിദ്യഥാശക്തി ദദത്യപി സ്വമ്
മോക്ഷമണ്ഡപത്തിൽ എന്നെ ഓർക്കുകയും, തങ്ങളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച് കുറച്ച് പോലും അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്കു—
ഉപേംദ്രതപ്താനി തപാംസി തൈശ്ചിരം സ്നാതാ ഹി തേ ചാഖിലതീര്ഥസാര്ഥകൈഃ
ഉപേന്ദ്രന്റെ തപസ്സിൽ ചൂടുപിടിച്ചവരും, എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളുടെയും കൂട്ടത്തിൽ ദീർഘകാലം സ്നാനം ചെയ്തവരും—
തീര്ഥാനി സംതീഹ പദേപദേ ഹരേ തുലാ ക്വ തേഷാം മണികര്ണികായാഃ
ഹരിയുടെ പാതയിൽ ഓരോ ചുവടിലും തീർത്ഥങ്ങൾ കാണാം; എന്നാൽ അവയിലൊന്നും മണികർണ്ണികയ്ക്ക് തുല്യമായത് ഇല്ല.
കൈവല്യമംഡപസ്യാസ്യ ഭവിഷ്യേ ദ്വാപരേ ഹരേ
ഈ മോക്ഷമണ്ഡപത്തിൽ, ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ഇതു നിലനിൽക്കും, ഹരിയേ.