യഥാ സ്തോതും ഭവാനീശ പ്രഭവാഭി ഭവാംതകമ
ഭവാനീശാ, സകലത്തിന്റെയും ആദിയും അന്തവും നീയാകുമ്പോൾ, ആരാണ് നിന്നെ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്തുതിക്കാൻ കഴിയുക?
തതഃ സത്യവതീസൂനുസ്തഥാ സ്തംഭിതദോര്ലതഃ
അതിനുശേഷം സത്യവതിയുടെ മകൻ അങ്ങനെ കൈ കട്ടിയോടെ നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
യഃ ക്ഷീരാബ്ധേര്മംദരാഘാതജാതോ ജ്വാലാമാലീ കാലകൂടോതി ഭീമഃ
മന്ദരപർവ്വതം കൊണ്ടു പാലാഴി കുലുക്കുമ്പോൾ ജനിച്ച, ജ്വാലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടും ഭയാനകനുമായും അറിയപ്പെടുന്ന കാളകൂട്ടം അവനാണ്.
യദ്വാണോഭൂച്ഛ്രീപതിര്യസ്യ യംതാ ലോകേശോ യത്സ്യംദനം ഭൂഃ സമസ്താ
അവന്റെ വാക്ക് ശ്രീപതിയായി, അവന്റെ രഥസാരഥി ലോകനാഥനായി, അവന്റെ രഥം ഭൂമി മുഴുവനായാണ്.
യം കദര്പോ വീക്ഷമാണഃ സമാനം ദേവൈരന്യൈര്ഭസ്മജാതഃ സ്വയം ഹി
ദേവന്മാരോടു തുല്യനെന്ന് കരുതി കാമദേവൻ നോക്കിയപ്പോൾ, അവൻ തന്നെ ചിതയാകുകയായിരുന്നു.
യം വൈ വേദോ വേദ നോ നൈവ വിഷ്ണുര്നോവാ വേധാ നോ മനോ നൈവ വാണീ 4.2.95.
വേദം പോലും അറിയാത്തവൻ, വിഷ്ണുവും ബ്രഹ്മാവും മനസ്സും വാണിയും അറിയാത്തവൻ അവനാണ്.
യസ്മിന്സര്വം യസ്തു സര്വത്ര സര്വോ യോ വൈ കര്താ യോഽവിതാ യോഽപഹര്താ
എല്ലാം അവനിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; അവൻ എല്ലായിടത്തും ഉണ്ട്; അവൻ സകലവും; സൃഷ്ടാവും രക്ഷകനും സംഹാരകനുമാണ്.
യസ്യൈകാഖ്യാ വാജിമേധേന തുല്യാ യസ്യാ ന ത്യാ ചൈകയാല്പേംദ്രലക്ഷ്മീഃ
അവന്റെ ഒരു നാമം മാത്രം അശ്വമേധയാഗത്തിന് തുല്യമാണ്; ആ ഒരു നാമത്താൽ പോലും ഇന്ദ്രന്റെ ഐശ്വര്യം അത്ര വലിയതല്ല.
നാന്യം ദേവം വേദ്മ്യഹം ശ്രീമഹേശാന്നാന്യം ദേവം സ്തൌമി ശംഭോര്ഋതേഽഹമ്
ശ്രീമഹേശനെക്കാൾ വേറൊരു ദൈവത്തെയോ ഞാൻ അറിയുന്നില്ല; ശംഭുവിനെ ഒഴികെ മറ്റേതൊരുവനെയും ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നില്ല.
ഇത്ഥം യാവത്സ്തൌതി ശംഭും മഹര്ഷിസ്താവന്നംദീ ശാംഭവാദ്ദൃക്പ്രസാദാത്
മഹർഷി ശംഭുവിനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അത്തോളം സമയം നന്ദി ശംഭുവിന്റെ കൃപകൊണ്ട് ദൃഷ്ടി നിലനിർത്തി.
നംദികേശ്വര ഉവാച യഃ പഠിഷ്യതി മേധാവീ തസ്യ തുഷ്യതി ശംകരഃ
നന്ദികേശ്വരൻ പറഞ്ഞു: ഈ ശ്ലോകങ്ങൾ മനസ്സോടെ വായിക്കുന്നവനോട് ശങ്കരൻ സന്തോഷിക്കും.
വ്യാസാഷ്ടകമിദം പ്രാതഃ പഠിതവ്യം പ്രയത്നതഃ
വ്യാസന്റെ ഈ അഷ്ടകം പ്രഭാതത്തിൽ ശ്രദ്ധയോടെ പാരായണം ചെയ്യണം.
മാതൃഹാ പിതൃഹാ വാപി ഗോഘ്നോ ബാലഘ്ര ഏവ വാ
അമ്മയെ കൊല്ലുന്നവൻ ആയാലും, അച്ഛനെ കൊല്ലുന്നവൻ ആയാലും, പശുവിനെ കൊല്ലുന്നവൻ ആയാലും, കുട്ടിയെ കൊല്ലുന്നവൻ ആയാലും,
സ്കംദ ഉവാച പാരാശര്യസ്തദാരഭ്യ ശംഭുഭക്തിപരോഭവത്
സ്കന്ദൻ പറഞ്ഞു: അന്ന് മുതൽ പാർാശര്യപുത്രൻ ശംഭുവിൽ ഭക്തിയുള്ളവനായിത്തീർന്നു.
വിഭൂതിഭൂഷണോ നിത്യം നിത്യരുദ്രാക്ഷഭൂഷണഃ
അവൻ എല്ലായ്പ്പോഴും വിശുദ്ധമായ ഭസ്മം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു, എന്നും രുദ്രാക്ഷമാലയും അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
സ കൃത്വാ ക്ഷേത്രസംന്യാസം ത്യജേന്നാദ്യാപി കാശികാമ് 4.2.95.
ക്ഷേത്രസന്ന്യാസം സ്വീകരിച്ചവൻ ഇന്നും കാശിയെ വിട്ടുപോകരുത്.
ഘംടാകര്ണഹ്രദേ സ്നാത്വാ ദൃഷ്ട്വാ വ്യാസേശ്വരം നരഃ
ഘണ്ടാകർണഹ്രദത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തു, വ്യാസേശ്വരനെ ദർശിച്ചാൽ—
കാശ്യാം വ്യാസേശ്വരം ലിംഗം പൂജയിത്വാ നരോത്തമഃ
കാശിയിൽ വ്യാസേശ്വരലിംഗത്തെ ആരാധിച്ചാൽ, ആ മനുഷ്യൻ മഹാനാകുന്നു.
വ്യാസേശ്വരസ്യ യേ ഭക്താ ന തേഷാം കലികാലതഃ
വ്യാസേശ്വരഭക്തന്മാരെ കലിയുഗം ബാധിക്കില്ല.
വ്യാസേശ്വരഃ പ്രയത്നേന ദ്രഷ്ടവ്യഃ കാശിവാസിഭിഃ
കാശിയിലെവാസികൾ വ്യാസേശ്വരനെ പരിശ്രമത്തോടെ ദർശിക്കണം.
യദി ക്ഷേത്രരഹസ്യജ്ഞഃ ക്ഷേത്രസംന്യാസകൃദ്യദി
ക്ഷേത്രരഹസ്യം അറിയുന്നവനും, ക്ഷേത്രസന്ന്യാസം സ്വീകരിച്ചവനും,
തഥാ ദൃഷ്ടപ്രഭാവശ്ചേത്തഥാ ചേജ്ജ്ഞാനിനാം വരഃ
അത് എത്ര ശക്തിയുള്ളതാണെന്ന് കണ്ടവനും, ജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമാകുമ്പോൾ,
തസ്യ വ്യാസസ്യ ചരിതം ഭവിഷ്യം ത്വയി പൃച്ഛതി
അവൻ നിന്നോട് വ്യാസന്റെ പ്രവർത്തികളും ഭാവിയും ചോദിച്ചാൽ,
യദാരഭ്യ മുനേസ്തസ്യ നംദീ സ്തംഭിതവാന്ഭുജമ്
ആ മുനിയുടെ കൈ നന്ദി പിടിച്ചുനിർത്തിയതുമുതൽ—
കാശ്യാം തീര്ഥാന്യനേകാനി കാശ്യാം ലിഗാന്യനേകശഃ
കാശിയിൽ അനേകം തീർത്ഥങ്ങളും, അനേകം ലിംഗങ്ങളും ഉണ്ട്.
ലിംഗേഷ്വേകോ ഹി വിശ്വേശസ്തീര്ഥേഷു മണികര്ണികാ
ലിംഗങ്ങളിൽ വിശ്വേശ്വരനാണ് പ്രധാനൻ; തീർത്ഥങ്ങളിൽ മണികർണികയാണ് ശ്രേഷ്ഠം.
ത്യക്ത്വാ സ ബഹു വാഗ്ജാലം പ്രാതഃ സ്നാത്വാ ദിനേദിനേ
വാക്കുകളുടെ ആലസ്യം വിട്ട്, ഓരോ രാവിലും പ്രഭാതത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്,
ശിഷ്യാണാം പുരതോ നിത്യം ക്ഷേത്രസ്യ മഹിമാ മഹാന്
ശിഷ്യന്മാരുടെ മുമ്പിൽ എപ്പോഴും ഈ മഹാക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹത്വം പ്രസ്താവിക്കണം.
അത്ര യത്ക്രിയതേ ക്ഷേത്രേ ശുഭം വാഽശുഭമേവ വാ
ഈ ക്ഷേത്രത്തിൽ ചെയ്യുന്നതെന്തും, നല്ലതായാലും ചീത്തയായാലും—
ക്ഷേത്രസിദ്ധിം സമീഹംതേ യേ ചാത്ര കൃതിനോ ജനാഃ 4.2.96.
ക്ഷേത്രത്തിലെ സിദ്ധി നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർക്കാണ് ഫലം ലഭിക്കുക.