ശൃംഗാഗ്രാണി ഗിരീണാം ച കൈശ്ചിദുത്പാടിതാനി വൈ
ചിലർ പർവതങ്ങളുടെ കൊടുമുടികൾ പിളർത്തി എടുത്തു.
ഉത്പാട്യ മഹതോ വൃക്ഷാന്കേചിത്പ്രാപ്താ മഖാംഗണമ്
ചിലർ വലിയ വൃക്ഷങ്ങൾ പിഴുതെടുത്ത് യജ്ഞവേദിയിലേക്ക് എത്തി.
മംഡപം ധ്വംസയാമാസുഃ കേചിത്ക്രോധോദ്ധുരാഗണാഃ അഭക്ഷയന്ഹവീംഷ്യന്യേ പൃഷദാജ്യം പപുഃ പരേ
ചിലർ കോപത്തിൽ മണ്ടിയുയർന്ന് മണ്ടപം തകർക്കാൻ തുടങ്ങി; ചിലർ ഹവിസ്സുകൾ തിന്നു, മറ്റുള്ളവർ പയസം കുടിച്ചു.
ദധ്വംസുരന്നരാശീംശ്ച കേചിത്പര്വതസന്നിഭാന്
ചിലർ പർവതംപോലെയുള്ള മനുഷ്യക്കൂട്ടങ്ങൾ കത്തിച്ചു.
കേചിത്പക്വാന്നപുഷ്ടാംഗാ യജ്ഞപാത്രാണ്യചൂര്ണയന് 4.2.89.൪൦ വ്യഭജഞ്ഛകടാന്കേചിത്പശൂന്കേചിദജീഗിലന്
പൊന്നുണർന്ന ശരീരമുള്ള ചിലർ യജ്ഞപാത്രങ്ങൾ തകർത്തു; ചിലർ ചക്കകളെ പൊളിച്ചു, മറ്റുള്ളവർ മൃഗങ്ങളെ വിഴുങ്ങി.
സ്വയം പരിദധുശ്ചാന്യേ ദുകൂലാനി മുദാ യുതാഃ
ചിലർ സന്തോഷത്തോടെ തങ്ങളെത്തന്നെ പുതുമുടുപ്പുകൾ അണിഞ്ഞു.
ഏകേന ച ഭഗോ ദേവഃ പശ്യംശ്ചക്രേ വിലോചനഃ
ഒരു ഭാഗം മാത്രം കൊണ്ട് ദേവൻ നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കെ ഒരു കണ്ണ് ഉണ്ടാക്കി.
യജ്ഞഃ പലായിതോ ദൃഷ്ടഃ കേനചിന്മൃഗരൂപധൃക്
യജ്ഞം ആരോ കണ്ടു, മൃഗരൂപം ധരിച്ച് ഓടിപ്പോയതായി.
ഏകഃ സരസ്വതീം യാംതീം ദൃഷ്ട്വാ നിര്നാസികാം വ്യധാത്
ഒരാൾ സരസ്വതിയെ പുറത്ത് പോകുന്നത് കണ്ടു, അവളുടെ മൂക്ക് ഇല്ലാതാക്കി.
അര്യമ്ണോ ബാഹുയുഗലം തഥോത്പാടിതവാന്പരഃ
മറ്റൊരാൾ അർയമന്റെ ഇരുകൈകളും പിഴുതെടുത്തു.
ചിച്ഛേദ വായോര്വൃഷണം പാര്ഷദോന്യഃ പ്രതാപവാന്
ശക്തനായ ഒരാൾ വായുവിന്റെ വൃശ്യവും മറ്റൊരാളുടെ വക്ഷസും വെട്ടി മാറ്റി.
യത്ര ധര്മേ മഹേശോ ന പ്രഥമം പരിപൂജ്യതേ
ധർമ്മത്തിൽ മഹേശ്വരനെ ആദ്യം ആരാധിക്കാതെ എവിടെയോ—
അനീശ്വരം ഹവിര്ഭുക്തം ത്വയേത്യാ താഡയത്പദാ
അവിടെ ഹവിഃ ഭോജനം യജമാനനില്ലാത്തതാണെന്ന് പറഞ്ഞു, അതിനാൽ അവൻ കാൽകൊണ്ട് അടിച്ചു.
വാമയാമാസ ബഹുശോ ഭക്ഷിതാ ഹ്യധ്വരാഹുതീഃ 4.2.89.
അവൻ പലതവണ ഛർദിച്ചു, കാരണം യജ്ഞാഹുതികൾ അവൻ കഴിച്ചിരുന്നു.
രുദ്രാഖ്യാ ധാരണവശാത്പ്രമഥൈസ്തേഽവഹേലിതാഃ
രുദ്രന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്നവർ അവരുടെ ഭാവത്തിന്റെ ശക്തിമൂലം പ്രമഥന്മാർ അവരെ അവഗണിച്ചു.
ബഹിരുദ്ഗിരയാമാസ യദ്ദത്തം ചേശവര്ജ്ജിതമ്
യജമാനനുള്ളത് ഒഴികെ മറ്റെല്ലാം അവൻ പുറത്തേക്ക് ഛർദിച്ചു.
ഉഡ്ഡീയ ഗിരിമാശ്രിത്യച്ഛന്നഃ കൌതുകമൈക്ഷത
അവൻ പറന്ന് ഒരു പർവതത്തിൽ അഭയം തേടി, ഒളിച്ചിരുത്തി ആ കാഴ്ച നോക്കി.
പ്രമഥാഃ കാലയാമാസുരന്യാനപി ച യാചകാന് വീരഭദ്രഃ സ്വതഃ പ്രാപ്തഃ പ്രമഥാനീകിനീ വൃതഃ
പ്രമഥന്മാർ മറ്റു യാചകരെയും അകറ്റി; വീരഭദ്രൻ സ്വയം പ്രമഥസേനയോടൊപ്പം എത്തി.
യജ്ഞവാടം ശ്മശാനാഭം ദൃഷ്ട്വാ തൈഃ പ്രമഥൈഃ പുരാ
പണ്ടു, ആ പ്രമഥന്മാർ യജ്ഞവാടം ശ്മശാനത്തെപ്പോലെ കാണുമ്പോൾ—
ഗണാഃ പശ്യത ദുര്വൃത്തൈഃ പ്രാരബ്ധാനാം ച കര്മണാമ്
ഗണങ്ങൾ, ദുഷ്ടന്മാരെയും അവർ തുടങ്ങിയ കർമ്മങ്ങളെയും കണ്ടു—
യേ ദ്വിഷംതി മഹാദേവം സര്വകര്മൈകസാക്ഷിണമ്
എല്ലാ പ്രവൃത്തികൾക്കും ഏകസാക്ഷിയായ മഹാദേവനെ വെറുക്കുന്നവർ—
ക്വ സ ദക്ഷോ ദുരാചാരഃ ക്വ ച യജ്ഞഭുജഃ സുരാഃ
അവിടെ ദുഷ്ടനായ ദക്ഷൻ എവിടെയാണ്, യജ്ഞഭാഗം വാങ്ങുന്ന ദേവന്മാർ എവിടെയാണ്?
ഇത്യാജ്ഞാ വീരഭദ്രസ്യ പ്രാപ്യ തേ പ്രമഥാ ദ്രുതമ്
വീരഭദ്രന്റെ ഈ ആജ്ഞ ലഭിച്ചപ്പോൾ, പ്രമഥന്മാർ വേഗത്തിൽ—
തേന തേ പ്രമഥാഃ സര്വേ മഹാബലപരാക്രമാഃ 4.2.89.
അവൻ മൂലം ആ മഹാബലപരാക്രമശാലിയായ പ്രമഥന്മാർ എല്ലാവരും—
അഥ നഷ്ടേഷു സര്വേഷു പ്രമഥേഷു ഹരേര്ഭയാത്
അപ്പോൾ ഹരിയുടെ ഭയത്തിൽ എല്ലാ പ്രമഥന്മാരും നശിച്ചപ്പോൾ,
ദദര്ശ ശാര്ങ്ഗിണം ചാഗ്രേ സ്വഗണൈശ്ച പരിഷ്ടുതമ്
അവൻ മുന്നിൽ തന്റെ സ്വഗണങ്ങൾ കൊണ്ട് പുകഴ്ത്തപ്പെടുന്ന ശാർംഗധാരിയെ കണ്ടു.
ചക്രിഭിര്ഗദിഭിര്ജുഷ്ടം ഖഡ്ഗിഭിശ്ചാപി ശാര്ങ്ഗിഭിഃ
ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ളവരും, വാൾയും വില്ലും പിടിച്ചവരും അവനെ ചുറ്റി നിന്നു.
ത്വം തു യജ്ഞപുമാനത്ര മഹായജ്ഞപ്രവര്തകഃ
ഇവിടെ നീ തന്നെയാണ് യജ്ഞത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരം, മഹായജ്ഞം ആരംഭിപ്പിക്കുന്നവൻ.
കിം വാ ദക്ഷം സമാനീയ ദേഹി യുധ്യസ്വ വാ മയാ
നീ ദക്ഷനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക, അല്ലെങ്കിൽ എന്നോടൊപ്പം യുദ്ധം ചെയ്യുക.
പ്രായശഃ ശംഭുഭക്തേഷു യതസ്ത്വം പ്രോച്യസേഽഗ്രണീഃ
ശംഭുവിന്റെ ഭക്തന്മാരിൽ നീയാണു സാധാരണയായി മുൻപന്തിയിലുള്ളവൻ എന്ന് പറയപ്പെടുന്നത്.