ഗുരൂണാം വാക്യകരണാത്സര്വ ഏവ മനോരഥാഃ
ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ പാലിച്ചാൽ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിവൃത്തിയാകും.
കഥം തദ്വചസഃ സിദ്ധിം പ്രാപ്സ്യാമ്യത്ര വനേ സ്ഥിതഃ
വനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ഞാൻ, അവരുടെ വാക്കുകൾ എങ്ങനെ ഫലപ്രദമാക്കും?
ആസ്താം ഗുരുകഥാ ദൂരം യോഽന്യസ്യാപി ലഘോരപി
ഗുരുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സംസാരമോ മറ്റൊന്നോ, അതിനേക്കാളും ചെറിയ കാര്യങ്ങളോ, എല്ലാം അകലെ വെക്കാം.
കഥമേതാനി കര്മാണി കരിഷ്യേഽജ്ഞോഽസഹായവാന്
ഞാൻ അജ്ഞാനിയും ആരുടെയും സഹായമില്ലാത്തവനുമാണ്; എങ്ങനെ ഈ പ്രവർത്തികൾ ഞാൻ ചെയ്യാൻ കഴിയും?
യാവദിത്ഥം ചിംതയതി സ ത്വാഷ്ട്രോ വനമധ്യഗഃ
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ത്വഷ്ടൃപുത്രൻ കാടിനുള്ളിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അഥ നത്വാ സ തം പ്രാഹ വനേ ദൃഷ്ടം തപസ്വിനമ്
അപ്പോൾ, അവൻ കാട്ടിൽ കണ്ട തപസ്സുകാരനോട് വന്ദനം ചെയ്ത് പറഞ്ഞു:
ത്വദ്ദര്ശനേന മേ ഗാത്രം ചിംതാസംതാപതാപിതമ്
നിങ്ങളെ കണ്ടതോടെ, എന്റെ ശരീരം ചിന്തയുടെയും വിഷമത്തിന്റെയും ചൂടിൽ കത്തിപ്പോകുന്നു.
കിം ത്വം മേ പ്രാക്തനം കര്മ പ്രാപ്തം താപസരൂപധൃക്
തപസ്സുകാരാ, ഈ രൂപത്തിൽ നിങ്ങൾ വന്നത്, എന്റെ പഴയ എന്ത് കര്മ്മം കൊണ്ടാണ്?
യോസി സോസി നമസ്തുഭ്യമുപദേശേന യുംക്ഷ്വ മാമ് 4.2.86.
നിങ്ങൾ ആരായാലും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; ദയവായി എന്നെ ഉപദേശിച്ച് വഴികാട്ടണം.
കഥം കര്തുമഹം ശക്തഃ കര്മ തത്ര ദിശാദ്ഭുതമ്
അവിടെ ആ അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തി ഞാൻ എങ്ങനെ ചെയ്യാൻ കഴിയും?
ഇത്യുക്തസ്തേന സ വനേ താപസോ ബ്രഹ്മചാരിണാ
അങ്ങനെ അവൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, കാട്ടിലെ തപസ്സുകാരൻ ബ്രഹ്മചാരിയോട് മറുപടി പറഞ്ഞു:
യ ആപ്തത്വേന സംപൃഷ്ടോ ദുര്ബുദ്ധിം സംപ്രയച്ഛതി
ആശ്രയിക്കാവുന്നവനായി ചോദിച്ചാൽ, ദുഷ്ടമായ ഉപദേശം നൽകുന്നവൻ...
താപസ ഉവാച ബ്രഹ്മചാരിഞ്ശൃണു ബ്രൂയാം കിമദ്ഭുതതരം ത്വിദമ്
തപസ്സുകാരൻ പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മചാരീ, കേൾക്കു; ഇതിലധികം അത്ഭുതം എന്താണ്?
യദി ത്വം ത്വാഷ്ട്ര സര്വജ്ഞം കാശ്യാമാരാധയിഷ്യസി
ത്വഷ്ടൃപുത്രാ, നീ കാശിയിൽ സർവ്വജ്ഞനായി ഇരിക്കുന്ന ഭഗവാനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ,
വിശ്വേശാനുഗ്രഹാത്കാശ്യാമഭിലാഷാ ന ദുര്ലഭാഃ
വിശ്വേശ്വരന്റെ കൃപയാൽ കാശിയിൽ ആഗ്രഹങ്ങൾ നേടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല.
സൃഷ്ടേഃകരണ സാമര്ഥ്യം സൃഷ്ടിരക്ഷാപ്രവീണതാ
സൃഷ്ടിക്കുള്ള ശക്തിയും, സൃഷ്ടിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ പ്രാവീണ്യവും,
യാഹി വൈശ്വേശ്വരം സദ്മ പദ്മയാ സമധിഷ്ഠിതമ്
നീ കാശിയിലെ പത്മയോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്ന വിശ്വേശ്വരന്റെ ആലയം സന്ദർശിക്കൂ.
സ ഹി സര്വപ്രദഃ ശംഭുര്യാചിതശ്ചോപമന്യുനാ
അവൻ, ശംഭു, എല്ലാം നൽകുന്നവനാണ്; ഉപമന്യു അവനോട് അപേക്ഷിച്ചിരുന്നു.
ആനംദകാനനേ ശംഭോഃ കിം കിം കേന ന ലഭ്യതേ 4.2.86.
ശംഭുവിന്റെ ആനന്ദവനം എന്നിടത്ത്, ആരാൽ എന്ത് നേടാൻ കഴിയാത്തതുണ്ട്?
സ്വര്ധുനീ സ്പര്ശമാത്രേണ മഹാപാതകസംതതിഃ
സ്വർഗ്ഗനദിയെ ഒറ്റത്തൊടുപ്പിൽ പോലും, വലിയ പാപങ്ങൾ പോലും അകറ്റപ്പെടുന്നു.
ന താദൃഗ്ധര്മസംഭാരോ ലഭ്യതേ ക്രതുകോടിഭിഃ
പതിനായിരം യാഗങ്ങൾ ചെയ്താലും അത്തരം വലിയ ധർമ്മഫലം ലഭിക്കില്ല.
ധര്മാര്ഥകാമമോക്ഷാണാം യദ്യത്രാസ്തി മനോരഥഃ
ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, സുഖം, മോക്ഷം എന്നിവയിൽ എവിടെയെങ്കിലും മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിൽ,
സര്വകാമഫലപ്രാപ്തിസ്തദൈവ സ്യാദ്ധ്രുവം നൃണാമ്
അവിടെ മനുഷ്യർക്കു എല്ലാ ആഗ്രഹഫലങ്ങളും ഉറപ്പായി ലഭിക്കും.
സ താപസോക്തമാകര്ണ്യ ത്വാഷ്ട്ര ഇത്ഥം സുഹൃഷ്ടവാന്
തപസ്വിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു ത്വഷ്ടാവ് അതിയായി സന്തോഷിച്ചു.
യത്ര നോ ദുര്ലഭം കിംചിത്സാധകാനാം ത്രയീസ്ഥിതമ്
മൂന്നു വേദങ്ങളിൽ ഭക്തിയോടെ നിലകൊള്ളുന്നവർക്ക് അവിടെയൊന്നും പ്രയാസം ഇല്ല.
സ്വര്ഗേ വാ മര്ത്യലോകേ വാ ബലിസദ്മനി വാ മുനേ
സ്വർഗ്ഗത്തിലോ ഭൂമിയിലോ ബാലിയുടെ വീട്ടിലോ എവിടെയായാലും, മഹർഷേ,
യത്ര വിശ്വേശ്വരോ ദേവോ വിശ്വേഷാം കര്ണധാരകഃ
എവിടെയാണോ സർവ്വലോകനാഥനായ ദേവൻ എല്ലാവർക്കും വഴികാട്ടിയായി വസിക്കുന്നത്,
സുലഭാ യത്ര നിയതമാനംദവനചാരിണഃ
ആനന്ദവനം വസിക്കുന്നവർ എപ്പോഴും അവിടെ എളുപ്പത്തിൽ കാണാം.
കസ്താം മാം പ്രാപയേച്ഛംഭോഃ കഥം യാമി തഥാ വദ 4.2.86.
ആ ശംഭുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്കെനിക്ക് ആരാണ് കൊണ്ടുപോകുക? എനിക്ക് അവിടെ എത്താൻ വഴി പറയൂ.
പ്രാഹാഗച്ഛ നയാമി ത്വാം യിയാസുരഹമപ്യഹോ
അവൻ പറഞ്ഞു: വരൂ, ഞാൻ നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാം; എനിക്കും അവിടെ പോകാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്.