ഉവാച ചേതി ബഹുശോ ധിങ്മാം ക്രോധവശംഗതമ്
അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞു: കോപത്തിൽ ആകമാനം മുങ്ങിയ എന്നെ നിന്ദിക്കട്ടെ.
ദുഃഖാര്ണവ നിമഗ്നാനാം യാതായാതേതി ഖേദിനാമ്
ദുഃഖസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി, വരവ് പോകയിൽ ക്ഷീണിച്ചവർക്കു വേണ്ടി,
സര്വേഷാം ജംതുജാതാനാം ജനന്യേകൈക്കാശികാ। മഹാമൃതസ്തന്യദാത്രീ നേത്രീ ച പരമം പദമ്
എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും കാശി ഒരേ അമ്മയാണ്; അമൃതം നൽകുന്ന ഒരേയൊരു ദായിനിയും പരമപദം കാണിക്കുന്നവളുമാണ്.
ജനന്യാ സഹ നോ കാശീ ലഭേദുപമിതിം ക്വചിത്
സ്വന്തം അമ്മയോടൊപ്പം ചേർത്താലും കാശിക്ക് സമം മറ്റൊന്നും ലഭിക്കില്ല.
ഏവംഭൂതാം തു യഃ കാശീമന്യോപി ഹി ശപിഷ്യതി
ഇങ്ങനെ മഹത്വമുള്ള കാശിയെ ആരെങ്കിലും ശപിച്ചാൽ,
ഇതി ദുര്വാസസോ വാക്യം ശ്രുത്വാ ദേവസ്ത്രിലോചനഃ
ദുര്വാസസിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, മൂന്നുകണ്ണുള്ള ദേവൻ
യഃ കാശീം സ്തൌതി മേധാവീ യഃ കാശീം ഹൃദി ധാരയേത് 4.2.85.
യാരെങ്കിലും ജ്ഞാനത്തോടെ കാശിയെ സ്തുതിച്ചാൽ, ഹൃദയത്തിൽ കാശിയെ ധരിച്ചാൽ,
ജിഹ്വാഗ്രേ വര്തതേ യസ്യ കാശീത്യക്ഷരയുഗ്മകമ്
ആളുടെ നാവിന്റെ അഗ്രത്തിൽ 'കാശി' എന്ന അക്ഷരദ്വയം നിലകൊള്ളുന്നുവെങ്കിൽ,
യോ മംത്രം ജപതി പ്രാതഃ കാശീ വര്ണദ്വയാത്മകമ്
പ്രഭാതത്തിൽ 'കാശി' എന്ന രണ്ട് അക്ഷരങ്ങളുള്ള മന്ത്രം ജപിക്കുന്നവൻ,
ആനുസൂയേയ തേ ജ്ഞാനം കാശീസ്തവന പുണ്യതഃ
അനസൂയേയേ, കാശി സ്തുതിയുടെ പുണ്യം ഞാൻ നിന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു.
മുനേ ന മേ പ്രിയസ്തദ്വദ്ദീക്ഷിതോ മമ പൂജകഃ
മഹർഷേ, അങ്ങനെ ദീക്ഷയേറ്റോ, എന്നെ ആരാധിച്ചോ, എന്നോട് സമാനമായി പ്രിയപ്പെട്ടവൻ മറ്റൊരാളില്ല.
താദൃക്തുഷ്ടിര്ന മേ ദാനൈസ്താദൃക്തുഷ്ടിര്ന മേ മഖൈഃ
ദാനങ്ങൾകൊണ്ടും യാഗങ്ങൾകൊണ്ടും എനിക്ക് അത്തരം സന്തോഷം ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
ആനംദകാനനം യേന സ്തുതമേതത്സുചേതസാ
ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ ഈ ആനന്ദവനം സ്തുതിക്കുന്നവൻ,
തവ കാമാഃ സമൃദ്ധാഃ സ്യുരാനുസൂയേയ താപസ
അനസൂയേയ തപസ്സുകാരേ, നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ എല്ലാം നിറവേറും.
അപരം ച വരം ബ്രൂഹി കിം ദാതവ്യം തവാനഘ
ഇനി മറ്റൊരു വരം പറയു, പാപരഹിതയേ, ഞാൻ എന്ത് നൽകണം?
യസ്യാസ്ത്വേവ ഹി സാമര്ഥ്യം തപസഃ ക്രുദ്ധ്യതീഹസഃ
ആൾക്കാർക്ക് കോപം തീർക്കാൻ പോലും കഴിയുന്ന തപസ്സിന്റെ ശക്തി അവള്ക്ക് മാത്രമേയുള്ളൂ.
ഇതി ശ്രുത്വാ പരിഷ്ടുത്യ ദുര്വാസാഃ കൃത്തിവാസസമ് 4.2.85.
ഇങ്ങനെ കേട്ട ശേഷം ദുര്വാസു കൃത്തി വാസനെ സ്തുതിച്ചു.
മഹാപരാധവിധ്വംസിന്നംധകാരേ സ്മരാംതക
മഹാപാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, ഇരുണ്ടതിനെ അകറ്റുന്നവനേ, സ്മരാന്തകാ,
മൃത്യുംജയോഗ്രഭൂതേശ മൃഡാനീശ ത്രിലോചന
മരണത്തെ ജയിച്ചവനേ, ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥാ, കരുണാനിധിയേ, മൂന്നു കണ്ണുള്ളവനേ,
തദിദം കാമദം നാമ ലിഗമസ്ത്വിഹ ധൂര്ജടേ
ഇവിടെ, ധൂര്ജടീ, ഇത് 'കാമദ' എന്ന് വിളിക്കുന്ന ലിംഗമാണ്.
യത്ത്വയാ സ്ഥാപിതം ലിംഗം ദുര്വാസേശ്വരസംജ്ഞിതമ്
നീ സ്ഥാപിച്ച ലിംഗം 'ദുര്വാസേശ്വര' എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.
തദേവ കാമകൃന്നൃണാം കാമേശ്വരമിഹാസ്ത്വിതി
അത് തന്നെയാണ് ഇവിടെ മനുഷ്യർക്കായി കാമകൃതായും കാമേശ്വരനായും നിലകൊള്ളുന്നത്.
സംസ്നാസ്യതി നരോ ധീമാന്കാമകുംഡേ ത്വദാസ്പദേ
ബുദ്ധിമാനായ മനുഷ്യൻ നിന്റെ സന്നിധിയിലെ കാമകുണ്ടത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യും.
സ വൈ കാമകൃതാദ്ദോഷാദ്യാമീം നാപ്സ്യതി യാതനാമ്
അവൻ കാമകൃതിൽ നിന്നുള്ള ദോഷം മൂലമുള്ള യാതന അനുഭവിക്കില്ല.
കാമതീര്ഥാംബു സംസ്നാനാദ്യാസ്യംതി വിലയം ക്ഷണാത്
കാമതീർത്ഥത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ പാപങ്ങൾ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ നശിക്കും.
ഇതി ദത്ത്വാ വരാഞ്ശംഭുസ്തല്ലിംഗേ ലയമായയൌ സ്കംദ ഉവാച
ഇങ്ങനെ വരങ്ങൾ നൽകി ശംഭു ആ ലിംഗത്തിൽ ലയിച്ചു.
തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന കാശ്യാം കാമേശ്വരഃ സദാ 4.2.85.
അതുകൊണ്ട് എല്ലാ പരിശ്രമത്തോടും കൂടി കാശിയിൽ കാമേശ്വരനെ എപ്പോഴും ആരാധിക്കണം.
കാമകുംഡകൃതസ്നാനൈര്മഹാപാതകശാംതയേ യഃ ശ്രോഷ്യതി ച മേധാവീ തൌ നിഷ്പാപൌ ഭവിഷ്യതഃ
കാമകുണ്ടത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, മഹാപാപങ്ങൾ ശാന്തമാക്കാൻ, ആരെങ്കിലും കേൾക്കുകയോ ചെയ്യുകയോ ചെയ്താൽ, അവരും പാപരഹിതരാകും.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സഹിതായാം ചതുര്ഥേ കാശീഖംഡ ഉത്തരാര്ധേ ദുര്വാസസോ വരപ്രദാനം നാമ പംചാശീതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, അശീതിസാഹസ്രമായ ശ്രീസ്കാന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ നാലാം കാശിഖണ്ഡത്തിന്റെ ഉത്തരാർദ്ധത്തിൽ, ദുര്വാസു വരപ്രദാനം എന്ന അദ്ധ്യായം അമ്പത്തിയഞ്ചാമത്തേതായി സമാപിക്കുന്നു.
തസ്യ ലിംഗസ്യ കഥയ ദേവദേവ സമുദ്ഭവമ്
ദേവദേവനേ, ആ ലിംഗത്തിന്റെ ഉത്ഭവം ദയവായി പറയൂ.