ഗോകര്ണോ ഗജകര്ണശ്ച കോകിലാഖ്യോ ഗജാനനഃ
പശുക്കളുടെ ചെവിയുള്ളവൻ, ആനയുടെ ചെവിയുള്ളവൻ, കോകില എന്ന പേരിലുള്ളവൻ, ആനമുഖൻ,
സീരപാണിഃ ശിവാരാവോ വൈണികോ വേണുവാദനഃ
കൽപ്പണ്ടി കൈവശമുള്ളവൻ, ശിവനെന്ന വിളി ഉള്ളവൻ, വീണ വായ്പ്പുകാരൻ, വംശി വായ്പ്പുകാരൻ,
ഇത്യാദയോ ഗണേശാനാഃ ശതകോടി ദുരാസദാഃ
ഇങ്ങനെ ആയിരം കോടി ഗണപതികൾ, അതിജയിക്കാനാവാത്തവരാണ്.
ക്ഷുബ്ധേഷു തേഷു വീരേഷു ചകംപേ ഭുവനത്രയമ്
അവരെല്ലാം ഉണർന്നപ്പോൾ മൂന്നു ലോകങ്ങളും വിറച്ചു.
തദാ വിവിശതുഃ കാശ്യാം സൂര്യാചംദ്രമസാവപി
അപ്പോൾ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും കാശിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
നിവാര്യ പ്രമഥാനീകമതിക്ഷുബ്ധമുമാധവഃ
അതിയായി ഉണർന്ന പ്രമഥസേനയെ ഉമാധവൻ അടക്കി.
അഥോ ദുര്വാസസേ ലിംഗാദാവിരാസീത്കൃപാനിധിഃ 4.2.85.
അപ്പോൾ ദുർവാസാസിന്റെ ലിംഗത്തിൽ നിന്ന് കരുണാസാഗരം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
മാഭൂച്ഛാപോ മുനേഃ കാശ്യാം നിര്വാണപ്രതിബംധകഃ
കാശിയിൽ, മുനിയുടെ ശാപം മോക്ഷത്തിന് തടസ്സമാകരുതേ.
ഉവാച ച പ്രസന്നോസ്മി മഹാക്രോധന താപസ
അവൻ പറഞ്ഞു: മഹാക്രോധനായ തപസ്സുകാരാ, ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ നിന്നോട് അനുഗ്രഹിക്കുന്നു.
തതോ വിലജ്ജിതോഗസ്ത്യ ശാപോദ്യതകരോ മുനിഃ
അതിനുശേഷം, ശാപം ചൊല്ലാൻ കൈ ഉയർത്തിയിരുന്ന അഗസ്ത്യൻ ലജ്ജിച്ചു.
ഉവാച ചേതി ബഹുശോ ധിങ്മാം ക്രോധവശംഗതമ്
അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞു: കോപത്തിൽ ആകമാനം മുങ്ങിയ എന്നെ നിന്ദിക്കട്ടെ.
ദുഃഖാര്ണവ നിമഗ്നാനാം യാതായാതേതി ഖേദിനാമ്
ദുഃഖസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി, വരവ് പോകയിൽ ക്ഷീണിച്ചവർക്കു വേണ്ടി,
സര്വേഷാം ജംതുജാതാനാം ജനന്യേകൈക്കാശികാ। മഹാമൃതസ്തന്യദാത്രീ നേത്രീ ച പരമം പദമ്
എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും കാശി ഒരേ അമ്മയാണ്; അമൃതം നൽകുന്ന ഒരേയൊരു ദായിനിയും പരമപദം കാണിക്കുന്നവളുമാണ്.
ജനന്യാ സഹ നോ കാശീ ലഭേദുപമിതിം ക്വചിത്
സ്വന്തം അമ്മയോടൊപ്പം ചേർത്താലും കാശിക്ക് സമം മറ്റൊന്നും ലഭിക്കില്ല.
ഏവംഭൂതാം തു യഃ കാശീമന്യോപി ഹി ശപിഷ്യതി
ഇങ്ങനെ മഹത്വമുള്ള കാശിയെ ആരെങ്കിലും ശപിച്ചാൽ,
ഇതി ദുര്വാസസോ വാക്യം ശ്രുത്വാ ദേവസ്ത്രിലോചനഃ
ദുര്വാസസിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, മൂന്നുകണ്ണുള്ള ദേവൻ
യഃ കാശീം സ്തൌതി മേധാവീ യഃ കാശീം ഹൃദി ധാരയേത് 4.2.85.
യാരെങ്കിലും ജ്ഞാനത്തോടെ കാശിയെ സ്തുതിച്ചാൽ, ഹൃദയത്തിൽ കാശിയെ ധരിച്ചാൽ,
ജിഹ്വാഗ്രേ വര്തതേ യസ്യ കാശീത്യക്ഷരയുഗ്മകമ്
ആളുടെ നാവിന്റെ അഗ്രത്തിൽ 'കാശി' എന്ന അക്ഷരദ്വയം നിലകൊള്ളുന്നുവെങ്കിൽ,
യോ മംത്രം ജപതി പ്രാതഃ കാശീ വര്ണദ്വയാത്മകമ്
പ്രഭാതത്തിൽ 'കാശി' എന്ന രണ്ട് അക്ഷരങ്ങളുള്ള മന്ത്രം ജപിക്കുന്നവൻ,
ആനുസൂയേയ തേ ജ്ഞാനം കാശീസ്തവന പുണ്യതഃ
അനസൂയേയേ, കാശി സ്തുതിയുടെ പുണ്യം ഞാൻ നിന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു.
മുനേ ന മേ പ്രിയസ്തദ്വദ്ദീക്ഷിതോ മമ പൂജകഃ
മഹർഷേ, അങ്ങനെ ദീക്ഷയേറ്റോ, എന്നെ ആരാധിച്ചോ, എന്നോട് സമാനമായി പ്രിയപ്പെട്ടവൻ മറ്റൊരാളില്ല.
താദൃക്തുഷ്ടിര്ന മേ ദാനൈസ്താദൃക്തുഷ്ടിര്ന മേ മഖൈഃ
ദാനങ്ങൾകൊണ്ടും യാഗങ്ങൾകൊണ്ടും എനിക്ക് അത്തരം സന്തോഷം ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
ആനംദകാനനം യേന സ്തുതമേതത്സുചേതസാ
ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ ഈ ആനന്ദവനം സ്തുതിക്കുന്നവൻ,
തവ കാമാഃ സമൃദ്ധാഃ സ്യുരാനുസൂയേയ താപസ
അനസൂയേയ തപസ്സുകാരേ, നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ എല്ലാം നിറവേറും.
അപരം ച വരം ബ്രൂഹി കിം ദാതവ്യം തവാനഘ
ഇനി മറ്റൊരു വരം പറയു, പാപരഹിതയേ, ഞാൻ എന്ത് നൽകണം?
യസ്യാസ്ത്വേവ ഹി സാമര്ഥ്യം തപസഃ ക്രുദ്ധ്യതീഹസഃ
ആൾക്കാർക്ക് കോപം തീർക്കാൻ പോലും കഴിയുന്ന തപസ്സിന്റെ ശക്തി അവള്ക്ക് മാത്രമേയുള്ളൂ.
ഇതി ശ്രുത്വാ പരിഷ്ടുത്യ ദുര്വാസാഃ കൃത്തിവാസസമ് 4.2.85.
ഇങ്ങനെ കേട്ട ശേഷം ദുര്വാസു കൃത്തി വാസനെ സ്തുതിച്ചു.
മഹാപരാധവിധ്വംസിന്നംധകാരേ സ്മരാംതക
മഹാപാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, ഇരുണ്ടതിനെ അകറ്റുന്നവനേ, സ്മരാന്തകാ,
മൃത്യുംജയോഗ്രഭൂതേശ മൃഡാനീശ ത്രിലോചന
മരണത്തെ ജയിച്ചവനേ, ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥാ, കരുണാനിധിയേ, മൂന്നു കണ്ണുള്ളവനേ,
തദിദം കാമദം നാമ ലിഗമസ്ത്വിഹ ധൂര്ജടേ
ഇവിടെ, ധൂര്ജടീ, ഇത് 'കാമദ' എന്ന് വിളിക്കുന്ന ലിംഗമാണ്.