ബ്രഹ്മാംഡഭാംഡമഥവാ സ്ഫോടയാമഃ ക്ഷണേന ഹി
ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ, ഞങ്ങൾ ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ പുറംചട്ടു തകർക്കാൻ കഴിയും.
ഗ്രസാമോ വാഥ ഭുവനം മുക്ത്വാ വാരാണസീം പുരീമ്
അല്ലെങ്കിൽ, വാരാണസി നഗരം ഒഴികെ, ഞങ്ങൾ ഈ ലോകം മുഴുവൻ വിഴുങ്ങിയേക്കാമായിരുന്നു.
കുതോഽയം ധൂമസംഭാരോ ജ്വാലാവല്യഃ കുതസ്ത്വമൂഃ
ഈ പുകയുടെ കൂമ്പാരം എവിടുനിന്നാണ് ഉരുത്തിരിയുന്നത്? ഈ ജ്വാലകൾ എവിടുനിന്നാണ് വരുന്നത്?
ഇതി പാരിഷദാഃ ശംഭോര്മഹാഭയ ഭയപ്രദാഃ
ഇങ്ങനെ, ഭയപ്പെടുത്തുന്നും ഭയം വിതരുന്നും ആയ ശംഭുവിന്റെ അനുചിതർ പറഞ്ഞു.
ശകലീകൃത്യ ബഹുശഃ ശിലാവത്പ്രലയാനലമ്
അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും, വലിയ കല്ലുപോലെ പ്രളയാഗ്നിയെ തകർത്തു.
മഹാഹനുര്മഹാഗ്രീവോ മഹാകാലോ ജിതാംതകഃ
വലിയ വായും വലിയ കഴുത്തും വലിയ കാലവും, മരണത്തെ ജയിച്ചവനും,
ക്ഷോഭണോ ദ്രാവണോ ജൃംഭീ പചാസ്യഃ പംചലോചനഃ 4.2.85.
കുലുക്കുന്നവൻ, ചിതറിക്കുന്നവൻ, വ്യാപിപ്പിക്കുന്നവൻ, പാകുന്ന വായുള്ളവൻ, അഞ്ചു കണ്ണുള്ളവൻ,
ചംഡോ ഭൃംഗിരിടിസ്തുംഡീ പ്രചംഡസ്താംഡവപ്രിയഃ
ഭയങ്കരൻ, തേനീച്ചയുടെ കിരീടമുള്ളവൻ, കൊക്കുള്ളവൻ, അത്യന്തം ഭയങ്കരൻ, താണ്ഡവനൃത്തത്തിന് പ്രിയൻ,
ക്ഷേമകഃ ക്ഷേമധന്വാ ച വീരഭദ്രോ രണപ്രിയഃ
രക്ഷകൻ, ക്ഷേമധനുസ് കൈവശമുള്ളവൻ, വീരഭദ്രൻ, യുദ്ധത്തിന് പ്രിയൻ,
ദീര്ഘഗ്രീവോഥ പിംഗാക്ഷഃ പിംഗലഃ പിംഗമൂര്ധജഃ
ദീർഘമായ കഴുത്ത്, കവിള് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ, കവിള് നിറഞ്ഞവൻ, കവിള് നിറഞ്ഞ മുടിയുള്ളവൻ,
ഗോകര്ണോ ഗജകര്ണശ്ച കോകിലാഖ്യോ ഗജാനനഃ
പശുക്കളുടെ ചെവിയുള്ളവൻ, ആനയുടെ ചെവിയുള്ളവൻ, കോകില എന്ന പേരിലുള്ളവൻ, ആനമുഖൻ,
സീരപാണിഃ ശിവാരാവോ വൈണികോ വേണുവാദനഃ
കൽപ്പണ്ടി കൈവശമുള്ളവൻ, ശിവനെന്ന വിളി ഉള്ളവൻ, വീണ വായ്പ്പുകാരൻ, വംശി വായ്പ്പുകാരൻ,
ഇത്യാദയോ ഗണേശാനാഃ ശതകോടി ദുരാസദാഃ
ഇങ്ങനെ ആയിരം കോടി ഗണപതികൾ, അതിജയിക്കാനാവാത്തവരാണ്.
ക്ഷുബ്ധേഷു തേഷു വീരേഷു ചകംപേ ഭുവനത്രയമ്
അവരെല്ലാം ഉണർന്നപ്പോൾ മൂന്നു ലോകങ്ങളും വിറച്ചു.
തദാ വിവിശതുഃ കാശ്യാം സൂര്യാചംദ്രമസാവപി
അപ്പോൾ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും കാശിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
നിവാര്യ പ്രമഥാനീകമതിക്ഷുബ്ധമുമാധവഃ
അതിയായി ഉണർന്ന പ്രമഥസേനയെ ഉമാധവൻ അടക്കി.
അഥോ ദുര്വാസസേ ലിംഗാദാവിരാസീത്കൃപാനിധിഃ 4.2.85.
അപ്പോൾ ദുർവാസാസിന്റെ ലിംഗത്തിൽ നിന്ന് കരുണാസാഗരം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
മാഭൂച്ഛാപോ മുനേഃ കാശ്യാം നിര്വാണപ്രതിബംധകഃ
കാശിയിൽ, മുനിയുടെ ശാപം മോക്ഷത്തിന് തടസ്സമാകരുതേ.
ഉവാച ച പ്രസന്നോസ്മി മഹാക്രോധന താപസ
അവൻ പറഞ്ഞു: മഹാക്രോധനായ തപസ്സുകാരാ, ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ നിന്നോട് അനുഗ്രഹിക്കുന്നു.
തതോ വിലജ്ജിതോഗസ്ത്യ ശാപോദ്യതകരോ മുനിഃ
അതിനുശേഷം, ശാപം ചൊല്ലാൻ കൈ ഉയർത്തിയിരുന്ന അഗസ്ത്യൻ ലജ്ജിച്ചു.
ഉവാച ചേതി ബഹുശോ ധിങ്മാം ക്രോധവശംഗതമ്
അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞു: കോപത്തിൽ ആകമാനം മുങ്ങിയ എന്നെ നിന്ദിക്കട്ടെ.
ദുഃഖാര്ണവ നിമഗ്നാനാം യാതായാതേതി ഖേദിനാമ്
ദുഃഖസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി, വരവ് പോകയിൽ ക്ഷീണിച്ചവർക്കു വേണ്ടി,
സര്വേഷാം ജംതുജാതാനാം ജനന്യേകൈക്കാശികാ। മഹാമൃതസ്തന്യദാത്രീ നേത്രീ ച പരമം പദമ്
എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും കാശി ഒരേ അമ്മയാണ്; അമൃതം നൽകുന്ന ഒരേയൊരു ദായിനിയും പരമപദം കാണിക്കുന്നവളുമാണ്.
ജനന്യാ സഹ നോ കാശീ ലഭേദുപമിതിം ക്വചിത്
സ്വന്തം അമ്മയോടൊപ്പം ചേർത്താലും കാശിക്ക് സമം മറ്റൊന്നും ലഭിക്കില്ല.
ഏവംഭൂതാം തു യഃ കാശീമന്യോപി ഹി ശപിഷ്യതി
ഇങ്ങനെ മഹത്വമുള്ള കാശിയെ ആരെങ്കിലും ശപിച്ചാൽ,
ഇതി ദുര്വാസസോ വാക്യം ശ്രുത്വാ ദേവസ്ത്രിലോചനഃ
ദുര്വാസസിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, മൂന്നുകണ്ണുള്ള ദേവൻ
യഃ കാശീം സ്തൌതി മേധാവീ യഃ കാശീം ഹൃദി ധാരയേത് 4.2.85.
യാരെങ്കിലും ജ്ഞാനത്തോടെ കാശിയെ സ്തുതിച്ചാൽ, ഹൃദയത്തിൽ കാശിയെ ധരിച്ചാൽ,
ജിഹ്വാഗ്രേ വര്തതേ യസ്യ കാശീത്യക്ഷരയുഗ്മകമ്
ആളുടെ നാവിന്റെ അഗ്രത്തിൽ 'കാശി' എന്ന അക്ഷരദ്വയം നിലകൊള്ളുന്നുവെങ്കിൽ,
യോ മംത്രം ജപതി പ്രാതഃ കാശീ വര്ണദ്വയാത്മകമ്
പ്രഭാതത്തിൽ 'കാശി' എന്ന രണ്ട് അക്ഷരങ്ങളുള്ള മന്ത്രം ജപിക്കുന്നവൻ,
ആനുസൂയേയ തേ ജ്ഞാനം കാശീസ്തവന പുണ്യതഃ
അനസൂയേയേ, കാശി സ്തുതിയുടെ പുണ്യം ഞാൻ നിന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു.