പിത്തം പ്രപതിതം തത്ര തച്ച രക്തമയം ബഭൌ
അവിടെ അവന്റെ പിത്തം വീണു, അത് രക്തവർണ്ണത്തിൽ തിളങ്ങി.
സിദ്ധോഽഹമിതി വിജ്ഞായ തതോ നൃത്യം ചകാര സഃ
"ഞാൻ സിദ്ധനായിരിക്കുന്നു" എന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവൻ അവിടെ നൃത്തം തുടങ്ങി.
തത്ര സംക്ഷോഭമാപന്നം സാഗരാ അപി ചുക്ഷുഭുഃ
അപ്പോൾ പോലും സമുദ്രങ്ങൾ പോലും കലങ്ങിപ്പോയി.
തസ്യൈവം നൃത്യമാനസ്യ സര്വേ ലോകാ നൃപോത്തമ
രാജാവേ, അവൻ അങ്ങനെ നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോൾ എല്ലാ ലോകങ്ങളും—
തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ ഗത്വാ കാമനിഷൂദനമ്
അപ്പോൾ ദേവതകൾ എല്ലാവരും കാമനെ സംഹരിക്കുന്നവന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു.
അഥ ബ്രാഹ്മണരൂപേണ ശംഭുനോക്തോ ദ്വിജോത്തമഃ
അതിനുശേഷം, ബ്രാഹ്മണരൂപത്തിൽ ശംഭു, ആ ശ്രേഷ്ഠനായ ദ്വിജനോടു പറഞ്ഞു.
സംജാതം സിദ്ധിമാപന്നോ രക്തം പിത്തം യതോ മമ
എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഒരു ശക്തി ഉണർന്നു, അതിനാൽ എന്റെ രക്തം പിത്തമായി മാറി.
ഏതസ്മാത്കാരണാദ്ധര്ഷാദ്ദ്വിജ നൃത്യം കരോമ്യഹമ്
ഈ കാരണത്താൽ, ദ്വിജനേ, സന്തോഷത്തിൽ ഞാൻ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു.
തര്ജന്യാ താഡയാമാസ സ്വാംഗുഷ്ഠം നൃപസത്തമ 7.3.10.
രാജാവേ, അവൻ തന്റെ കൂറ്റൻ വിരലാൽ സ്വന്തം അങ്ങൂഠിനെ അടിച്ചു.
തതോ മംകണകം പ്രാഹ പശ്യ വിപ്ര കരാന്മമ
അതിനുശേഷം അവൻ മങ്കണകനോടു പറഞ്ഞു: 'ബ്രാഹ്മണാ, എന്റെ കൈ നോക്ക്.'
പുലസ്ത്യ ഉവാച തദ്ദൃഷ്ട്വാ വിസ്മിതോ വിപ്രോ ജ്ഞാത്വാ തം വൃഷഭധ്വജമ്
പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: അതു കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു; അവൻ ആ കാളമാടിന്റെ പതാകയുള്ളവനാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.
നിശ്ചിതം ത്വം മയാ ജ്ഞാത ഏതന്മേ ഹൃദി വര്തതേ
നിശ്ചയമായി, ഞാൻ നിന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു; ഇത് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്നു.
നാന്യസ്യായം പ്രഭാവശ്ച ത്വയാ യോ മേ പ്രദര്ശിതഃ
നീ എന്നെ കാണിച്ച ഈ ശക്തി മറ്റാര്ക്കും ഇല്ല, നിനക്കു മാത്രമേയുള്ളു.
വരം വരയ ഭദ്രം തേ നൃത്യാധിക്യം യതഃ കൃതമ്
നിനക്ക് ആശംസകൾ; നിന്റെ നൃത്തത്തിൽ മികവ് കാണിച്ചതിനാൽ ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കു.
ത്വത്പ്രസാദാത്ഫലം തേഷാം രാജസൂയാശ്വമേധയോഃ
നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, അവർ രാജസൂയയും അശ്വമേധവും നടത്തിയതിന്റെ ഫലം നേടും.
തേ യാസ്യംതി പരം സ്ഥാനം ജരാമരണവര്ജിതമ്
അവർ വയസ്സും മരണവും ഇല്ലാത്ത പരമാവസ്ഥയിൽ എത്തും.
അത്ര ഗംഗാസരസ്വത്യോഃ സംഗമേ ലോകവിശ്രുതേ
ഇവിടെ, ഗംഗയും സരസ്വതിയും ചേർന്നിരിക്കുന്ന പ്രശസ്തമായ സംഗമത്തിൽ—
സുവര്ണം യേഽത്ര ദാസ്യംതി യഥാശക്ത്യാ ദ്വിജോത്തമേ
ഇവിടെ, തങ്ങളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച്, ശ്രേഷ്ഠബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് സ്വർണം ദാനം ചെയ്യുന്നവർ—
ഇത്യുക്ത്വാംതര്ദധേ രാജന്ദേവദേവോ മഹേശ്വരഃ ॥ 7.3.10.
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, രാജാവേ, ദേവതകളുടെ ദൈവമായ മഹേശ്വരൻ അപ്രത്യക്ഷനായി.
യം ദൃഷ്ട്വാ മാനവഃ സമ്യക്പരാം സിദ്ധിമവാപ്നുയാത്
ആളുകൾ ആരെയെല്ലാം കണ്ടാൽ പരമസിദ്ധി നേടുമോ—
ശൃണു തത്രാഭവത്പൂര്വം യദാശ്ചര്യം മഹീപതേ
അവിടെ പഴയകാലത്ത് സംഭവിച്ച അത്ഭുതം രാജാവേ, നീ കേൾക്കു.
അന്യോഽന്യം സ്പര്ധയാ സര്വേ ഹേലയാഽര്ബുദമാഗതാഃ
അവരൊക്കെയും പരസ്പരം മത്സരിച്ചും കളിച്ചും വലിയൊരു കൂട്ടമായി ഒന്നിച്ചു.
ആഗമിഷ്യതി യഃ പശ്ചാദ്ബ്രാഹ്മണഃ ശ്വാ ഭവിഷ്യതി
ശേഷം വരുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ നായയാകും.
ഇത്യേവം സ്പര്ധമാനാസ്തേ ഹേലയാഽര്ബുദമാഗതാഃ
ഇങ്ങനെ പരസ്പരം മത്സരിച്ച് അവൻമാർ അർബുദത്തിലേക്ക് അശ്രദ്ധയോടെ എത്തി.
ശാംതാസ്തപസ്വിനഃ സര്വേ വേദവിദ്യാവിശാരദാഃ
അവിടെ എല്ലാ തപസ്സുകാരും മനസ്സിൽ സമാധാനവും, വേദപാഠത്തിലും പഠനത്തിലും പ്രാവീണ്യവുമുള്ളവരായിരുന്നു.
കൃപയാ പരയാവിഷ്ടോ ഭക്തിഭാവാന്മഹേശ്വരഃ
പരമകാരുണ്യത്തിലും ഭക്തിയിലും നിറഞ്ഞ മഹേശ്വരൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി.
ഏകസ്മിന്നേവ കാലേ തു സര്വൈര്ദൃഷ്ടോ മഹേശ്വരഃ
അതു തന്നെ സമയത്ത് മഹേശ്വരനെ എല്ലാവരും കണ്ടു.
അഥ തേ മുനയഃ സര്വേ സമം ദൃഷ്ട്വാ മഹേശ്വരമ്
അപ്പോൾ ആ 모든 ഋഷിമാരും ഒരുമിച്ച് മഹേശ്വരനെ കണ്ടു.
ഭക്തിയുക്താ ദ്വിജാഃ സര്വേഽസ്തുവംസ്തേ വൈദികൈഃ സ്തവൈഃ 7.3.11.
ഭക്തിയോടെ എല്ലാ ബ്രാഹ്മണന്മാരും വേദമന്ത്രങ്ങളാൽ അവനെ സ്തുതിച്ചു.
ശ്രീമഹാദേവ ഉവാച തുഷ്ടോഽഹം മുനയഃ സര്വേ ശ്രദ്ധയാ പരയാ ഹി വഃ
ശ്രീമഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: നിങ്ങളുടെ പരമമായ വിശ്വാസം കൊണ്ട് ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്, മഹർഷിമാരേ.