യസ്തു കേദാരമുദ്ദിശ്യ ഗേഹാദര്ധപഥേപ്യഹോ
ആർക്കെങ്കിലും, വീട്ടിൽ നിന്ന് അർദ്ധപാതിയിൽ പോലും, കേദാരം ലക്ഷ്യമാക്കി പുറപ്പെടുന്നവർക്കു,
തദാശ്ചര്യം സമാലോക്യ സ വശിഷ്ഠസ്തപോധനഃ
ആ അത്ഭുതം കണ്ടു, തപസ്സിൽ സമ്പന്നനായ വശിഷ്ഠൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
അഥ കൃത്വാ സ കൈദാരീം യാത്രാം വാരാണസീമഗാത്
ശേഷം, കേദാരയാത്ര പൂർത്തിയാക്കി, അവൻ വാരാണസിയിലേക്ക് പോയി.
പ്രതി ചൈത്രം സദാ ചൈത്ര്യാം യാവജ്ജീവമഹം ധ്രുവമ്
ഓരോ വർഷവും, ചൈത്രമാസത്തിൽ, ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുവരെയും എപ്പോഴും അങ്ങനെ ചെയ്യും.
തേന യാത്രാഃ കൃതാഃ സമ്യക് ഷഷ്ടിരേകാധികാ മുദാ
അങ്ങനെ, സന്തോഷത്തോടെ, അവൻ അറുപത്തൊന്ന് യാത്രകൾ പൂർണ്ണമായി നടത്തി.
പുനര്യാത്രാം സ വൈ ചക്രേ മധൌ നികടവര്തിനി
വസന്തകാലം അടുത്തപ്പോൾ, അവൻ വീണ്ടും യാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
തപോധനൈസ്തന്നിധനം ശംകമാനൈര്നിവാരിതഃ
അവന്റെ മരണഭയം തോന്നിയ തപസ്സുകാരൻമാർ അവനെ തടഞ്ഞു.
തതോപി ന തദുത്സാഹഭംഗോഭൂദ്ദൃഢചേതസഃ 4.2.77.
എന്നിരുന്നാലും, അവന്റെ ഉറച്ച മനസ്സും ഉത്സാഹവും ഒട്ടും തളർന്നില്ല.
ഇതി നിശ്ചിതചേതസ്കേ വശിഷ്ഠേ താപസേ ശുചൌ
ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ഉറച്ച തീരുമാനമെടുത്ത, മനസ്സു ശുദ്ധിയുള്ള, ആത്മസംയമനം പുലർത്തുന്ന വശിഷ്ഠമുനിക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
സ്വപ്രേമയാ സ സംപ്രോക്തോ വശിഷ്ഠസ്താപസോത്തമഃ
എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്നേഹത്തോടെ ആ തപസ്സിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വശിഷ്ഠനെ ഞാൻ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
അഭീഷ്ടം ച വരം മത്തഃ പ്രാര്ഥയസ്വാവിചാരിതമ്
നിനക്ക് എത്രയും ഇഷ്ടമുള്ള വരം എങ്കിൽ, യാതൊരു സംശയവും കൂടാതെ എന്നിൽ നിന്ന് ചോദിക്കൂ.
തതോപി സ മയാ പ്രോക്തഃ സ്വപ്നോ മിഥ്യാഽശുചിഷ്മതാമ്
അതിനുശേഷം ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: 'സ്വപ്നം വ്യാജമാണ്, മനസ്സു ശുദ്ധിയുള്ളവനേ.'
വരം ബ്രൂഹി പ്രസന്നോസ്മി സ്വപ്നശംകാം ത്യജ ദ്വിജ
നിനക്ക് ആവശ്യമുള്ള വരം പറയൂ, ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്; സ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയം ഉപേക്ഷിക്കൂ, ദ്വിജനേ.
ഇത്യുക്തം മേ സമാകര്ണ്യ വരയാമാസ മാമിതി
ഇങ്ങനെ ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട ശേഷം, അവൻ എന്നോട് വരം ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി.
യദി പ്രസന്നോ ദേവേശ തദാ മേ സാനുഗാ ഇമേ
ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, നിങ്ങൾക്ക് സത്യത്തിൽ സന്തോഷമുണ്ടെങ്കിൽ, ഇവരും ഇവരുടെ അനുചിതരുമായി ചേർന്ന് വരം ലഭിക്കട്ടെ.
ദേവി തസ്യേദമാകര്ണ്യ പരോപകൃതിശാലിനഃ
ദേവിയെ, മറ്റുള്ളവരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ജീവിക്കുന്ന അവനിൽ നിന്ന് ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ—
പുനഃ പരോപകരണാത്തത്തപോ ദ്വിഗുണീകൃതമ്
പുനരായും, അവൻ മറ്റുള്ളവർക്കായി ചെയ്ത സഹായം കൊണ്ടു അവന്റെ തപസ്സ് ഇരട്ടിയായി വർദ്ധിച്ചു.
സ വശിഷ്ഠോ മഹാപ്രാജ്ഞോ ദൃഢ പാശുപതവ്രതഃ 4.2.77.
വലിയ ജ്ഞാനിയുമായ, പാശുപതവ്രതത്തിൽ ഉറച്ച വശിഷ്ഠൻ അങ്ങനെ ആയിരുന്നു.
തതസ്തത്തപസാകൃഷ്ടഃ കലാമാത്രേണ തത്ര ഹി
അവന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയിൽ ആകർഷിക്കപ്പെട്ട്, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അവിടെ—
തതഃ പ്രഭാതേ സംജാതേ സര്വേഷാം പശ്യതാമഹമ്
അതിനുശേഷം, പ്രഭാതം വന്നപ്പോൾ, എല്ലാവരും കാണുന്ന വിധം—
വശിഷ്ഠം പുരതഃ കൃത്വാ സര്വസാര്ഥസമായുതമ്
വശിഷ്ഠനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, മുഴുവൻ സംഘത്തോടും കൂടെ—
മത്പരിഗ്രഹതഃ സര്വേ ഹരപാപേ കൃതോദകാഃ
എന്നെ സ്വീകരിച്ചതിനാൽ, എല്ലാവരും ശിവനോടുള്ള പാപത്തിൽ നിന്ന് ശുദ്ധരായി.
തദാ പ്രഭൃതി ലിംഗേസ്മിന്സ്ഥിതഃ സാധകസിദ്ധയേ
അന്ന് മുതൽ, സാദകരുടെ സിദ്ധിക്കായി ഞാൻ ഈ ലിംഗത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
തുഷാരാദ്രിം സമാരുഹ്യ കേദാരം വീക്ഷ്യ യത്ഫലമ്
തുഷാരപർവതം കയറി, കേദാരം ദർശിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം—
ഗൌരീകുംഡം യഥാ തത്ര ഹംസതീര്ഥം ച നിര്മലമ്
അവിടെ ഗൗരീകുണ്ടും, അതുപോലെ ശുദ്ധമായ ഹംസതീർത്ഥവും ഉണ്ട്.
ഇദം തീര്ഥം ഹരപാപം സപ്തജന്മാഘനാശനമ്
ഈ തീർത്ഥം ശിവനോടുള്ള പാപവും ഏഴു ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച ദോഷവും നശിപ്പിക്കുന്നു.
അത്ര പൂര്വം തു കാകോലൌ യുധ്യതൌ ഖാന്നിപേതതുഃ
ഇവിടെ പണ്ടുകാലത്ത് ഒരു കാക്കയും ഒരു ആണ്ടിക്കുഴിയും തമ്മിൽ പോരാടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ വീണുപോയി.
ഗൌരി ത്വയാ കൃതം പൂര്വം സ്നാനമത്ര മഹാഹ്രദേ 4.2.77.
ഗൗരി, ഈ വലിയ തടാകത്തിൽ നീ ഒരിക്കൽ സ്നാനം ചെയ്തതായിരുന്നു.
അത്രാമൃതസ്രവാ ഗംഗാ മഹാമോഹാംധകാരഹൃത്
ഇവിടെ അമൃതം പോലെ ഒഴുകുന്ന ഗംഗാ ഒഴുകുന്നു, മഹത്തായ മോഹത്തിന്റെ ഇരുട്ട് അകറ്റുന്നു.
സരസാ മാനസേനാത്ര പൂര്വം തപ്തം മഹാതപഃ
ഈ തടാകത്തിൽ, പഴയകാലത്ത് മാനസൻ മഹത്തായ തപസ്സു ചെയ്തിരുന്നു.