ബലവാന്നമുചിര്നാമ ദാനവോ ബലവത്തരഃ
നമുചി എന്ന ശക്തനായ ദാനവന് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു, അവന് അതിലും ശക്തിയുള്ളവന്.
ഭദ്രകര്ണസ്തു തം ദൃഷ്ട്വാ ദാനവം തദനംതരമ്
ഭദ്രകര്ണ്ണന് ആ ദാനവനെ ഉടന് കണ്ടു—
ഛിത്ത്വാഽസിമസിനാ തസ്യ ചര്മ ചാപി മഹാബലഃ
അവന്റെ ശക്തിയുള്ള വാളുകൊണ്ട് ആ ദാനവന്റെ കവര്ച്ച വെട്ടി മാറ്റി.
അഥാസൌ നിഹതസ്തേന പ്രവിശ്യ വിപുലം തമഃ വധം പ്രാപ്തസ്തു ദൈത്യോഽസൌ നത്വാ ഹരമസൌ സ്ഥിതഃ 7.3.8.
പിന്നീട്, ഭദ്രകര്ണ്ണന്റെ ആക്രമണത്തില് ആ ദൈത്യന് അഗാധമായ ഇരുണ്ടിയിലേക്ക് കടന്നു; കൊല്ലപ്പെട്ട് ഹരനെ വണങ്ങി അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
വരം വരയ ഭദ്രം തേ നിത്യം യോ ഹൃദയേ സ്ഥിതഃ
“നിന്റെ ഹൃദയത്തില് എപ്പോഴും വസിക്കുന്നവനേ, നീ ഒരു വരം ചോദിക്കൂ.”
അത്രാസ്തു തവ സാംനിധ്യം ഹ്രദേഽസ്മിംശ്ച സ്ഥിരോ ഭവ
“ഇവിടെ നിന്നെ കാണാന് കഴിയട്ടെ, ഈ തടാകത്തില് നീ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളണം.”
സാംനിധ്യം ച വിശേഷേണ ഹ്രദേ ലിംഗേ ഭവിഷ്യതി
ആ തടാകത്തിലും ശിവലിംഗത്തിലും പ്രത്യേകമായ ദൈവിക സാന്നിധ്യം ഉണ്ടാകും.
ഭദ്രകര്ണഹ്രദേ സ്നാത്വാ ത്രിനേത്രം യഃ സമാഹിതഃ
ഭദ്രകർണ്ണം എന്ന തടാകത്തിൽ, ത്രിനേത്രനിൽ മനസ്സു കേന്ദ്രീകരിച്ച് ആരെങ്കിലും സ്നാനം ചെയ്താൽ,
തസ്മാത്സര്വത്ര യത്നേന സ്നാനം തത്ര സമാചരേത്
അതിനാൽ, എല്ലായിടങ്ങളിലുംക്കാൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധയോടെ അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യണം.
കേദാരമിതി വിഖ്യാതം സര്വപാപഹരം നൃണാമ്
അത് 'കേദാരം' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമാണ്; മനുഷ്യരുടെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കുന്നതാണിത്.
യത്ര മന്ദാകിനീ പുണ്യാ സരസ്വത്യാ സമാഗതാ
അവിടെ, പുണ്യമായ മന്ദാകിനി നദി, സർസ്വതിയുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
ശൃണു രാജന്യഥാവൃത്തമിതിഹാസ പുരാതനമ്
രാജാവേ, പുരാതനമായ ആ കഥ യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങിനെയാണുണ്ടായതെന്ന് കേൾക്കൂ.
അജപാലോ നൃപശ്രേഷ്ഠഃ സൂര്യവംശസമുദ്ഭവഃ
അജപാലൻ എന്ന രാജാവ്, സూర്യവംശത്തിൽ ജനിച്ചവനും രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായിരുന്നു.
ന ഹസ്തിനോ ന പാദാതാ ന ചാശ്വാസ്തസ്യ ഭൂപതേഃ
ആ രാജാവിന് ആനകളും കാൽസേനയും കുതിരാസേനയും ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.
ന ഗൃഹ്ണാതി കരം രാജന്പ്രജാഭ്യോഥാധികം നൃപ
രാജാവേ, അവൻ തന്റെ ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് അധികം നികുതി ഈടാക്കാറില്ലായിരുന്നു.
ജാതാപരാധോ ഭൂപൃഷ്ഠേ ജായതേ ചേത്കഥംചന
ജനങ്ങളിൽ ആരെങ്കിലും പിഴച്ചാൽ, അതു എങ്ങിനെയെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ,
ഏവമസ്യ നരേന്ദ്രസ്യ വര്ത്തമാനസ്യ ഭൂതലേ
ഇങ്ങനെ, ആ രാജാവ് ഭൂമിയിൽ വാഴുമ്പോൾ,
കാമം വര്ഷതി പര്ജന്യഃ സസ്യാനി രസവംതി ച
മേഘങ്ങൾ ഇഷ്ടംപോലെ മഴവർഷിച്ചു; വിളകൾ രുചികരമായിരിന്നു.
കേനചിത്ത്വഥ കാലേന വസിഷ്ഠോ ഭഗവാന്മുനിഃ 7.3.9.
അപ്പോൾ, കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞ്, മഹാനായ വസിഷ്ഠമുനിവൻ അവിടെ എത്തി.
തം ദൃഷ്ട്വാ പൂജയാമാസ ശാസ്ത്രദൃഷ്ടേന വര്ത്മനാ
അവനെ കണ്ട രാജാവ്, ശാസ്ത്രം പറഞ്ഞ പ്രകാരം ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു.
ഏവം സംപൂജിതസ്തേന ഭക്ത്യാ പരമയാ നൃപ രാജര്ഷീണാം കഥാശ്ചക്രേ ദേവര്ഷീണാം തഥൈവ ച
അങ്ങനെ, രാജാവ് പരമഭക്തിയോടെ ആദരിച്ചപ്പോൾ, വസിഷ്ഠൻ രാജർഷിമാരുടെയും ദേവർഷിമാരുടെയും കഥകൾ പറഞ്ഞു.
തതഃ കഥാവസാനേ തു കസ്മിംശ്ചിന്നൃപസത്തമ
അങ്ങനെ കഥകൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ,
ത്വം വേത്സി സകലം ബ്രഹ്മംസ്തപശ്ചര്യാപ്രഭാവതഃ
നിന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ, ബ്രാഹ്മണനേ, നീ എല്ലാം അറിയുന്നു.
കൌതുകം ഹൃദി മേ ജാതം വര്ത്തതേ മുനിപുംഗവ
മഹാമുനിവരേ, എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു കൗതുകം ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു.
കഥയിഷ്യാമി തത്സര്വം യദ്യപി സ്യാത്സുദുര്ല്ലഭമ്
എനിക്ക് അതെല്ലാം പറയാം, അതു കിട്ടാന് എത്രയും ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിലും.
നിഷ്കണ്ടകം സദാ ക്ഷേമം സര്വകാമസമന്വിതമ്
അത് എപ്പോഴും കഷ്ടതകളില്ലാതെ, സുരക്ഷിതവും എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നതുമാണ്.
ന ദീനോ ന ച ദുഃഖാര്ത്തോ വ്യാധിഗ്രസ്തോ ന കോഽപി ച
അവിടെ ആരും ദു:ഖിതരല്ല, ദു:ഖം അനുഭവിക്കുന്നവരില്ല, രോഗബാധിതരില്ല.
നാരീയം മമ സാധ്വീ ച പ്രാണേഭ്യോഽപി ഗരീയസീ അനയാ ചിംതിതം ബ്രഹ്മന്സര്വം വിസ്തരതോ വദ
എന്റെ ഭാര്യ നല്ലവളാണ്, ജീവനേക്കാള് പ്രിയങ്കരിയുമാണ്; ബ്രാഹ്മണനേ, അവള് ആലോചിച്ചതെല്ലാം നീ വിശദമായി പറയണം.
കിം ദാനസ്യ പ്രഭാവേന വ്രതയാഗസ്യ വാ മുനേ 7.3.9.
ദാനംകൊണ്ടോ, വ്രതയാഗങ്ങളുടെ ഫലത്താലോ ഇതൊക്കെയാണോ, മഹർഷേ?
ജന്മാന്തരകൃതം പുണ്യം പരം കൌതൂഹലം ഹി മേ
മുമ്പത്തെ ജന്മത്തില് സമ്പാദിച്ച പുണ്യം എന്നെ വലിയ ആസ്വാദനത്തിലാക്കി.