ഇത്യൂര്ജസ്വലമാകര്ണ്യ വചഃ സൂനോര്ഗരുത്മതഃ
ഗരുത്മാൻ എന്ന മകന്റെ ശക്തമായ വാക്കുകൾ കേട്ട്,
അഹം ദാസ്യസ്മി രേ ബാല കദ്ര്വാശ്ച ക്രൂരചേതസഃ
അവൾ പറഞ്ഞു: കുഞ്ഞേ, ഞാൻ കദ്രുവിനും അവളുടെ ക്രൂരമനസ്സുള്ളവർക്കും ദാസിയായി മാറും.
കദാചിന്മംദരം യാമി കദാചിന്മലയാചലമ്
ഒരിക്കൽ ഞാൻ മന്ദരപർവതത്തിലേക്കും, മറ്റൊരിക്കൽ മലയപർവതത്തിലേക്കും പോകാറുണ്ട്.
യത്രയത്ര നയേയുസ്തേ കാദ്രവേയാഃ സുദുര്മദാഃ
കദ്രുവയുടെ അത്യന്തം അഹങ്കാരമുള്ള മക്കൾ നിങ്ങളെ എവിടേക്കും കൊണ്ടുപോകുന്നുവോ, അവിടെയൊക്കെയും ഞാൻ പോകുന്നു.
ഗരുഡ ഉവാച ദാസീത്വകാരണം മാതഃ കിം തേ ജാതം സുലക്ഷണേ
ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: അമ്മേ, നിന്റെ ദാസിയായിത്തീർന്നതിന്റെ കാരണം എന്താണ്, ഭദ്രയുള്ളവളേ?
വിനതോവാച ഗരുഡം പുരാവൃത്തമശേഷതഃ
വിനതാ ഗരുഡനോട് പണ്ടു സംഭവിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വിശദമായി പറഞ്ഞു.
ശ്രുത്വേതി ഗരുഡഃ പ്രാഹ മാതരം സത്വരം വ്രജ
അത് കേട്ട ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: അമ്മേ, നീ ഉടൻ പോകൂ.
യദ്ദുര്ലഭം ഹി ഭവതാം യത്രാത്യംതരുചിശ്ച വഃ
നിങ്ങൾക്കു ലഭിക്കാൻ വളരെ പ്രയാസമുള്ളതും, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലെ ആഗ്രഹം നിറയുന്നതും എവിടെയാണോ—
തഥാകരോച്ച വിനതാ തേപി ശ്രുത്വാ തദീരിതമ്
വിനതാ അവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയെല്ലാം ചെയ്തു; അവർയും ആ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം—
മാതൃശാപവിമോക്ഷായ യദി ദാസ്യതി നഃ സുധാമ് 4.1.50.
നമ്മുടെ അമ്മയുടെ ശാപം മാറാൻ അവർ ഞങ്ങൾക്ക് അമൃതം കൊടുക്കുമെങ്കിൽ—
ഇത്യോംകൃത്യ സമാപൃച്ഛ്യ കദ്രൂം ദ്രുതഗതിഃ ഖഗീ
‘ഓം’ എന്ന് ഉച്ചരിച്ച്, വേഗത്തിൽ പറക്കുന്ന പക്ഷി വിടപറഞ്ഞ് കദ്രുവയെ സമീപിച്ചു.
നാഗാംതകസ്തതഃ പ്രാഹ മാതരം ചിംതയാതുരാമ്
അപ്പുറം പാമ്പുകളുടെ ശത്രു തന്റെ വിഷമത്തിൽ ഉളഞ്ഞ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.
വിനതാ പ്രാഹ തം പുത്രം സംപ്രഹൃഷ്ടതനൂരുഹാ
വിനതാ സന്തോഷത്തിൽ കുലിർച്ചയോടെ തന്റെ മകനോട് പറഞ്ഞു.
സംതി തത്രാപി ബഹുശോ നിഷാദാ മത്സ്യഘാതിനഃ
അവിടെ പലപ്പോഴും മീൻകൊല്ലുന്ന നിഷാദന്മാർ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്.
പരപ്രാണൈര്നിജപ്രാണാന്യേ പുഷ്ണംതീഹ ദുര്ധിയഃ
മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ എടുത്തു തന്നെയാണ് ഈ ദുഷ്ടചിന്തയുള്ളവർ സ്വന്തം ജീവൻ നിലനിർത്തുന്നത്.
ബഹുഹിംസാകൃതാം ഹിംസാ ഭവേത്സ്വര്ഗസ്യ സാധനമ്
പലതവണ ഹിംസ ചെയ്തവരെ ശിക്ഷിക്കുന്നതാണെങ്കിൽ, അത്തരം ഹിംസ സ്വർഗ്ഗസാധനമെന്നു പറയുന്നു.
നിഷാദേഷ്വപി ചേദ്വിപ്രഃ കശ്ചിദ്ഭവതി പുത്രക
പുത്രാ, നിഷാദന്മാരിൽ ആരെങ്കിലും ബ്രാഹ്മണനാണെങ്കിൽ—
അഭക്ഷ്യോ യസ്ത്വയാ പ്രോക്തസ്തച്ചിഹ്നം കിം ചനാത്ഥ മേ
അവനെ നീ ഭക്ഷിക്കരുതെന്ന് നീ പറഞ്ഞല്ലോ; അവന്റെ പ്രത്യേക ലക്ഷണം എന്താണെന്ന് എനിക്ക് പറയൂ.
യജ്ഞസൂത്രം ഗലേ യസ്യ സോത്തരീയം സുനിര്മലമ്
കഴുത്തിൽ യജ്ഞസൂത്രവും, വൃത്തിയുള്ള ഉത്തരീയവും ധരിച്ചവനാണ്—
സപവിത്രൌ കരൌ യസ്യ യന്നീവീ കുശഗര്ഭിണീ 4.1.50.
കൈകളിൽ പവിത്രവും കമണ്ഡലവും, കമർബന്ദത്തിൽ ദർഭയുമുള്ളവൻ—
ഉച്ചരേദൃഗ്യജുഃസാമ്നാമൃചമേകാമപീഹ യഃ
ഇവിടെ ആരെങ്കിലും ഋഗ്, യജുർ, സാമവേദങ്ങളിൽ നിന്നൊരു ശ്ലോകം പോലും ഉച്ചരിച്ചാൽ,
ഗരുഡ ഉവാച തസ്യൈതേഷ്വേകമപ്യേവ ന മന്യേ ലക്ഷ്മബോധകമ്
ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: ഇതിൽ ഒന്നും ഞാൻ ഐശ്വര്യത്തിന്റെ അടയാളമായി കരുതുന്നില്ല.
ലക്ഷ്മാംതരം സമാചക്ഷ്വ ദ്വിജബോധകരം പ്രസൂഃ
ഐശ്വര്യത്തിന് മറ്റൊരു അടയാളം പറയൂ, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ജ്ഞാനം നൽകുന്നവളേ.
തച്ഛ്രുത്വാ വിനതാ പ്രാഹ യസ്തേ കംഠഗതോംഽഗജ
അത് കേട്ട വിനത പറഞ്ഞു: മഹാശക്തനേ, നിന്റെ കണ്ഠത്തിൽ കുടുങ്ങിയവനാണ്—
ദ്വിജമാത്രേപി യാ ഹിംസാ സാ ഹിംസാ കുശലായ ന
ബ്രാഹ്മണനു നേരെ ചെറുതെങ്കിലും ഹിംസ ചെയ്താൽ അതിൽ ശുഭവും ഫലവും ഉണ്ടാകില്ല.
നിശമ്യ കാശ്യപിരിതിപ്രസൂപാദൌപ്രണമ്യ ച
കശ്യാപന്റെ ഭാര്യയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവൻ ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ചു.
ദൂരാദാലോകയാംചക്രേ നിഷാദാന്മത്സ്യജീവിനഃ
ദൂരത്ത് നിന്ന് അവൻ മത്സ്യബന്ധം livelihood ആക്കുന്ന നിഷാദന്മാരെ നോക്കി.
അംധീകൃത്യ ദിശോഭാഗാനബ്ധിരോധസ്യുപാവിശത്
ദിശകൾ മറച്ചു, അവൻ കടൽത്തീരത്ത് ഇരുന്ന്.
കാംദിശീകാ നിഷാദാസ്തു വിവിശുസ്തത്ര ച സ്വയമ്
കാണ്ടിശീക നിഷാദന്മാർ അവിടെത്തന്നെ അകത്തു കയറി.
ജജ്വാലേംഗലസംസ്പര്ശോ ദ്വിജസ്തത്കംഠകംദലീമ് 4.1.50.
ബ്രാഹ്മണന്റെ കഴുത്തിലുണ്ടായിരുന്ന അലങ്കാരത്തിന്റെ സ്പർശം തീപോലെ ജ്വലിച്ചു.