സ ചകാര തഥാ ശീഘ്രം തതോ ധൂമോ വ്യജായത
അവൻ അതിവേഗത്തിൽ അങ്ങനെ ചെയ്തു, ഉടനെ പുക ഉയർന്നു.
തതശ്ച വ്യാകുലാഃ സര്വേ പന്നഗാഃ സമുപാദ്രവന് ഉത്തംകായ തതോ ദത്ത്വാ പ്രണിപത്യ യയുര്ഗൃഹമ്
അപ്പോൾ എല്ലാ പാമ്പുകളും ഉത്കണ്ഠയോടെ ഓടി വന്നു; അവയെ ഉത്തങ്കന് നൽകി നമസ്കരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
യസ്ത്വയാഽഽരാധിതഃ പൂര്വമുപാധ്യായനിദേശതഃ
നിന്റെ ഉപാധ്യായന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം നീ മുമ്പ് ആരാധിച്ചവൻ,
ജ്ഞാത്വാ ത്വാം ദുഃഖിതം പ്രാപ്തമിഹ പ്രാപ്തഃ കൃപാപരഃ
നീ ദുഃഖിതനായി ഇവിടെ എത്തിയെന്ന് അറിഞ്ഞ്, കരുണയോടെ അവൻ എത്തി.
നയാമി തത്ര യത്രാസ്തേ ഗുരുഃ സര്വഗുണാലയഃ
നിന്റെ ഗുരുവായ, എല്ലാ സദ്ഗുണങ്ങളുടെയും ആധാരമായിരിക്കുന്നവൻ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ഞാൻ നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാം.
തത്ക്ഷണാത്സമനുപ്രാപ്തോ ഗൌതമസ്യ നിവേശനമ് 7.3.2.
അത് തന്നെയായ കണക്കിൽ, അവൻ ഗൗതമന്റെ വീടിലെത്തിച്ചു.
സ്നാതാ ചാഭ്യേത്യ ഭര്താരം സാധ്വീ വാക്യമുവാച ഹ
കുളിച്ച്, ആ സദ്വ്രതയുള്ള ഭാര്യ ഭർത്താവിനരികിൽ ചെന്നു ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.
ശിഥിലോ ഗുരുകൃത്യേഷു സ യദാലക്ഷിതോ മയാ
ഗുരുവിനോടുള്ള കർത്തവ്യങ്ങളിൽ അവൻ അശ്രദ്ധയുള്ളതായി ഞാൻ കണ്ടപ്പോൾ,
പ്രസന്നവദനോ ഹൃഷ്ടഃ കുണ്ഡലാഭ്യാം സമന്വിതഃ
അവൻ സന്തോഷത്തോടും ആനന്ദത്തോടും കൂടിയ മുഖത്തോടും, കാതിൽ കുന്ദലങ്ങൾ ധരിച്ചവനായി കാണപ്പെട്ടു.
സാ ദൃഷ്ട്വാ തത്ക്ഷണാത്സാധ്വീ കര്ണാഭ്യാം സംന്യവേശയത്
അത് കണ്ട ഉടൻ ആ സദ്വ്രതയുള്ള സ്ത്രീ ആ കുന്ദലങ്ങൾ തന്റെ കാതിൽ ഇടിച്ചു.
യഥാ മേ ചിംത്യതേ നിത്യം ധേന്വര്ഥം ശ്വഭ്രപൂരണേ
എനിക്ക് എല്ലായ്പ്പോഴും ചിന്തയാകുന്നത്, ആ പശുവിനുവേണ്ടിയാണ് ഈ കുഴി നിറയ്ക്കേണ്ടതെന്ന് ആണ്.
തസ്മാത്ത്വം പൂരയ ക്ഷിപ്രം നാന്യഃ ശക്തോഽത്ര കര്മണി
അതിനാൽ നീ വേഗത്തിൽ ഈ കുഴി നിറയ്ക്കണം; ഇതിന് മറ്റാരും കഴിവുള്ളവരല്ല.
ചിന്തയാമാസ തത്കാര്യം വിവരസ്യ പ്രപൂരണേ
ആ കുഴി എങ്ങനെ നിറയ്ക്കാമെന്ന് അവൻ ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ചിരം വിചാര്യ തമൃഷിമിദമാഹ നഗോത്തമഃ
നേരംകൊണ്ട് ആലോചിച്ച ശേഷം, മലകളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായവൻ ആ ഋഷിയോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു:
പക്ഷച്ഛേദസ്തു ശക്രേണ സര്വേഷാം ച പുരാ കൃതഃ
ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരും പുരാതനകാലത്ത് അവരെല്ലാവരുടെയും ചിറകുകൾ മുറിച്ചുകളഞ്ഞു.
വസിഷ്ഠ ഉവാച അസ്ത്യുപായോ നഗാനാം തു തത്ര നേതും മഹാനഗ
വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: മഹാമലേ, അവിടെ മലകളെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഒരു മാർഗ്ഗം ഉണ്ട്.
തസ്യാര്ബുദ ഇതി ഖ്പാതോ വയസ്യഃ പരമം പ്രിയഃ
അവരിൽ അർബുദൻ എന്ന പേരിൽ ഒരാൾ ഉണ്ട്; ബാല്യകാലം മുതൽ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്ത്.
സ വാ ഊര്ധ്വഗതിഃ ക്ഷിപ്രം ക്ഷണാന്നേഷ്യത്യസംശയഃ
അവൻ വളരെ വേഗത്തിൽ ഉയർന്ന്, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അതിനെ ഇവിടെ എത്തിക്കും; സംശയമില്ല.
ആദേശോ ദീയതാമസ്യ ദുഃഖം കര്തും ച നാര്ഹസി
അവനോട് നിർദ്ദേശം നൽകുക; അവനെ ദുഃഖിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല.
ദുഃഖേന മഹതാഽഽവിഷ്ടശ്ചിംതയാമാസ ഭൂധരഃ
വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആകപ്പെട്ട് ആ മല ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
മൈനാകസ്തനയോഽസ്മാകം പ്രവിഷ്ടഃ സാഗരേ ഭയാത് കിം കൃത്യമധുനാഽസ്മാകം കഥം ശ്രേയോ ഭവിഷ്യതി
മൈനാകൻ എന്ന നമ്മുടെ മകൻ ഭയത്താൽ സമുദ്രത്തിൽ കടന്നു പോയി; ഇനി നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യണം? നമ്മുടെ ഭാവി എങ്ങനെ നല്ലതാകും?
ഇതഃ ശാപഭയം തീവ്രമിതോ ദുഃഖം ച പുത്രജമ് 7.3.3.
ഇവിടെ ശക്തമായ ശാപഭയവും, മകന്റെ കാരണമായ ദുഃഖവും ഉണ്ട്.
സ ഏവം നിശ്ചയം കൃത്വാ നംദിവര്ധനമുക്തവാന്
അവന് മനസ്സില് ഉറച്ചുറപ്പ് വരുത്തി, നന്ദിവർദ്ധനനോടു പറഞ്ഞു.
തത്രാസ്തി വിവരോ രൌദ്രസ്തം പ്രപൂരയ സത്വരമ്
അവിടെ ഒരു ഭയങ്കരമായ കുഴിയുണ്ട്—അതിനെ വേഗത്തിൽ നിറയ്ക്കണം.
പാലാശൈഃ ഖാദിരൈരാഢ്യോ ധവൈഃ ശാല്മലിഭിസ്തഥാ
പാലാശം, ഖാദിരം, ധവം, ശാല്മലി എന്നിവയുടെ കൊമ്പുകള് കൊണ്ടു അതിനെ നിറയ്ക്കൂ.
സുനിഷ്ഠുരൈര്നൃപശുഭിര്ഭില്ലൈശ്ച വിവിധൈരപി നാര്ഹോഽഹം പര്വതശ്രേഷ്ഠ തത്ര ഗംതും കഥംചന
അവിടെ കഠിനമായ മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും പലവിധ ഭില്ലന്മാരും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; പര്വതങ്ങളിലെ ശ്രേഷ്ഠമേ, എനിക്ക് അവിടെ പോകാന് യോജ്യമല്ല.
അഥോവാച വസിഷ്ഠസ്തം സംത്രസ്തം നംദിവര്ദ്ധനമ്
അപ്പോള് വസിഷ്ഠന് ഭയപ്പെട്ട നന്ദിവർദ്ധനനോടു പറഞ്ഞു.
തവ മൂര്ധ്നി സദാ വാസോ മമ തത്ര ഭവിഷ്യതി
എന്റെ വാസം എപ്പോഴും അവിടെ നിന്റെ തലയില് തന്നെയായിരിക്കും.
വൃക്ഷാശ്ച വിവിധാകാരാഃ പത്രപുഷ്പഫലാന്വിതാഃ
അവിടെ പലവിധ രൂപങ്ങളിലുള്ള വൃക്ഷങ്ങള് ഇലകളും പുഷ്പങ്ങളും പഴങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കൃതമായിരിക്കുന്നു.
അഹമേവാനയിഷ്യാമി തവാര്ഥേ ച മഹേശ്വരമ്
നിന്റെ കാര്യത്തിനായി ഞാനേ തന്നെ മഹേശ്വരനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരും.