ദേഹി മേ കുണ്ഡലേ ദേവി സൌദാസസ്ത്വാം സമാദിശത്
കുണ്ഡലങ്ങൾ എനിക്ക് തരിക, ദേവി; സൗദാസൻ നിന്നോട് ഇങ്ങനെ നിർദ്ദേശിച്ചു.
അഭിജ്ഞാനം ത്വമാനീയ നൃപസ്യ ദ്വിജ ദര്ശയ
അറിയിപ്പിന്റെ അടയാളം കൊണ്ടുവന്ന് രാജാവിന് കാണിക്കൂ, ബ്രാഹ്മണാ.
സ ഗത്വാ ത്വരിതം ഭൂപമഭിജ്ഞാനമയാചത
അവൻ വേഗത്തിൽ രാജാവിനരികിൽ പോയി അടയാളം ചോദിച്ചു.
ഗത്വൈവം ബ്രൂഹി താം സാധ്വീം മമ വാക്യം ദ്വിജോത്തമ
നീ പോയി ആ സതീകയോട് എന്റെ വാക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കൂ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠ.
തതോഽസൌ പ്രദദൌ തസ്മൈ ഗൃഹ്ണ മേ കുണ്ഡലേ ദ്വിജ
അതിനുശേഷം അവൻ കുണ്ഡലങ്ങൾ അവനു നൽകി: 'ഇവ കുണ്ഡലങ്ങൾ എടുക്കൂ, ബ്രാഹ്മണാ' എന്നു പറഞ്ഞു.
ഏതേ ച വാംഛതേ നിത്യം തക്ഷകോ ദ്വിജ കുണ്ഡലേ കൌതുകാത്പുനരാഗത്യ രാജാനം വാക്യമബ്രവീത്॥7.3.2.
തക്ഷകൻ എപ്പോഴും ഈ കുണ്ഡലങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ബ്രാഹ്മണാ; അതിനാൽ കൗതുകത്തോടെ അവൻ വീണ്ടും വന്ന് രാജാവിനോട് സംസാരിച്ചു.
അഭിജ്ഞാനാന്മയാ ഭൂപ സമ്പ്രാപ്തേ ദീപ്തകുണ്ഡലേ
രാജാവേ, ദീപ്തമായ കുണ്ഡലങ്ങൾ എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ അവയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ കണ്ടു ഞാൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
കൌതുകാദ്വദ മേ രാജന്സ്വകാര്യേ ച യഥാസ്ഥിതമ്
കൗതുകത്താൽ രാജാവേ, നീ പറയൂ, നിന്റെ കാര്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയാണെന്നും പറയണം.
അസന്തുഷ്ടാ ദുര്ഗതിദാഃ സദ്യോ മമ യഥാ പുരാ
സന്തോഷമില്ലാത്തവരും ദുർഭാഗ്യം വരുത്തുന്നവരും മുമ്പ് എനിക്ക് സംഭവിച്ചപോലെ ഉടനെ സംഭവിച്ചു.
ഏതാവാന്മമ ശാപോഽയം വസിഷ്ഠസ്യ മഹാത്മനഃ
മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠന്റെ ശാപം എനിക്കിത്രയാണു ലഭിച്ചത്.
തദാ ദോഷവിനിര്മുക്തോ ഭവിഷ്യസി ന സംശയഃ സാത്ത്വികം ധാമ ചാപന്നോ ഗച്ഛ വിപ്ര നമോഽസ്തു തേ
അപ്പോൾ നീ പാപമുക്തനായി സംശയമില്ലാതെ സാത്വികലോകം പ്രാപിച്ചു പോവും, ബ്രാഹ്മണാ, എന്റെ നമസ്കാരം.
ഗച്ഛംശ്ചാതിക്ഷുധാവിഷ്ടോ ഽപശ്യദ്ബില്വഫലാനി സഃ
അവൻ പോകുമ്പോൾ അത്യന്തം വിശപ്പോടെ ബിൽവഫലങ്ങൾ കണ്ടു.
തതഃ കൃഷ്ണാജിനേ ബദ്ധ്വാ കുണ്ഡലേ ന്യസ്യ ഭൂതലേ
ശേഷം കൃഷ്ണമൃഗചർമ്മത്തിൽ കെട്ടി കുണ്ഡലങ്ങൾ നിലത്ത് വച്ചു.
ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു തക്ഷകഃ പന്നഗോത്തമഃ
അത്ക്കാലത്തുതന്നെ പന്നഗശ്രേഷ്ഠനായ തക്ഷകൻ അവിടെ എത്തി.
അഥോത്തംകഃ ഫലാഹാരീ അവതീര്യ ധരാതലേ
അപ്പോൾ ഉത്തങ്കൻ ഫലങ്ങൾ എടുക്കുകയും ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങുകയും ചെയ്തു.
സ ദൃഷ്ട്വാ സമ്മുഖം പ്രാപ്തം സമീപം പന്നഗോത്തമഃ 7.3.2.
അവൻ നേരെ സമീപിച്ചപ്പോൾ പന്നഗശ്രേഷ്ഠൻ അവനെ കണ്ടു.
ഉത്തംകോഽപി ബിലം പ്രാപ്തഃ പ്രവിശ്യ തമസാവൃതമ്
ഉത്തങ്കനും ആ ബിലത്തിൽ എത്തി, അകത്തു ഇരുണ്ടിരുന്നതിൽ കടന്നു.
തം തഥാ ദുഃഖിതം ദൃഷ്ട്വാ സക്ലേശം ഗുരുകാര്യതഃ
അങ്ങനെ ഗുരുദക്ഷിണയുടെ കാരണത്താൽ ദുഃഖിതനായി കഷ്ടപ്പെടുന്ന അവനെ കണ്ടു.
തതോ വിദാരയാമാസ സ ശീഘ്രം ധരണീതലമ്
അപ്പോൾ അവൻ വേഗത്തിൽ ഭൂതലം കീറിത്തുറന്നു.
സോഽപശ്യദ്വാജിനം തത്ര സര്വശ്വേതം ഗുണാന്വിതമ്
അവിടെ അവൻ മുഴുവൻ വെള്ളയുള്ള ഗുണമുള്ള ഒരു കുതിരയെ കണ്ടു.
സ ചകാര തഥാ ശീഘ്രം തതോ ധൂമോ വ്യജായത
അവൻ അതിവേഗത്തിൽ അങ്ങനെ ചെയ്തു, ഉടനെ പുക ഉയർന്നു.
തതശ്ച വ്യാകുലാഃ സര്വേ പന്നഗാഃ സമുപാദ്രവന് ഉത്തംകായ തതോ ദത്ത്വാ പ്രണിപത്യ യയുര്ഗൃഹമ്
അപ്പോൾ എല്ലാ പാമ്പുകളും ഉത്കണ്ഠയോടെ ഓടി വന്നു; അവയെ ഉത്തങ്കന് നൽകി നമസ്കരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
യസ്ത്വയാഽഽരാധിതഃ പൂര്വമുപാധ്യായനിദേശതഃ
നിന്റെ ഉപാധ്യായന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം നീ മുമ്പ് ആരാധിച്ചവൻ,
ജ്ഞാത്വാ ത്വാം ദുഃഖിതം പ്രാപ്തമിഹ പ്രാപ്തഃ കൃപാപരഃ
നീ ദുഃഖിതനായി ഇവിടെ എത്തിയെന്ന് അറിഞ്ഞ്, കരുണയോടെ അവൻ എത്തി.
നയാമി തത്ര യത്രാസ്തേ ഗുരുഃ സര്വഗുണാലയഃ
നിന്റെ ഗുരുവായ, എല്ലാ സദ്ഗുണങ്ങളുടെയും ആധാരമായിരിക്കുന്നവൻ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ഞാൻ നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാം.
തത്ക്ഷണാത്സമനുപ്രാപ്തോ ഗൌതമസ്യ നിവേശനമ് 7.3.2.
അത് തന്നെയായ കണക്കിൽ, അവൻ ഗൗതമന്റെ വീടിലെത്തിച്ചു.
സ്നാതാ ചാഭ്യേത്യ ഭര്താരം സാധ്വീ വാക്യമുവാച ഹ
കുളിച്ച്, ആ സദ്വ്രതയുള്ള ഭാര്യ ഭർത്താവിനരികിൽ ചെന്നു ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.
ശിഥിലോ ഗുരുകൃത്യേഷു സ യദാലക്ഷിതോ മയാ
ഗുരുവിനോടുള്ള കർത്തവ്യങ്ങളിൽ അവൻ അശ്രദ്ധയുള്ളതായി ഞാൻ കണ്ടപ്പോൾ,
പ്രസന്നവദനോ ഹൃഷ്ടഃ കുണ്ഡലാഭ്യാം സമന്വിതഃ
അവൻ സന്തോഷത്തോടും ആനന്ദത്തോടും കൂടിയ മുഖത്തോടും, കാതിൽ കുന്ദലങ്ങൾ ധരിച്ചവനായി കാണപ്പെട്ടു.
സാ ദൃഷ്ട്വാ തത്ക്ഷണാത്സാധ്വീ കര്ണാഭ്യാം സംന്യവേശയത്
അത് കണ്ട ഉടൻ ആ സദ്വ്രതയുള്ള സ്ത്രീ ആ കുന്ദലങ്ങൾ തന്റെ കാതിൽ ഇടിച്ചു.