കഥം നാന്യേ ച രാജാനോ മാം കഥം കഥ്യതേ ത്വയാ
മറ്റു രാജാക്കന്മാർ എനിക്ക് കുറിച്ച് പറയാറില്ല, നീ എങ്ങനെ എന്നെ കുറിച്ച് പറയുന്നു?
പാപനിഷ്ഠേ ച വൈ രാജ്ഞി ന ദേവോ വര്ഷതേ പുനഃ
ഒരു രാജാവ് ദുഷ്പ്രവൃത്തികളിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടെങ്കിൽ, ദേവന്മാർ വീണ്ടും മഴ പെയ്യിക്കാറില്ല.
മഹാപ്രസാദ ഇത്യാജ്ഞാം ത്വദീയാം മൂര്ധ്ന്യുപാദദേ
നിന്റെ മഹാപ്രസാദമായ ആജ്ഞ ഞാൻ എന്റെ തലയിൽ വച്ചിരിക്കുന്നു.
കിംചിദ്വിജ്ഞപ്തുകാമോഹം തന്മദര്ഥം കരോഷി ചേത്
എന്തെങ്കിലും അറിയിക്കണമെന്ന് നീ ആഗ്രഹിച്ചാൽ, എന്റെ കാരണത്താൽ അതു ചെയ്യണം.
അവിലംബേന തദ്ബ്രൂഹി കൃതം മന്യസ്വ പാര്ഥിവ
തടസ്സമില്ലാതെ അതു പറയൂ; അത് കഴിഞ്ഞതായി കരുതുക, രാജാവേ.
തദാദിവിഷ(പ?)ദോ ദേവാ ദിവി തിഷ്ഠംതു മാ ഭുവി
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ സ്വർഗത്തിൽ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ; ഭൂമിയിൽ വരേണ്ടതില്ല.
ദേവേഷു ദിവിതിഷ്ഠത്സു മയി തിഷ്ഠതി ഭൂതലേ
ദേവന്മാർ സ്വർഗത്തിൽ പാർക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ ഭൂമിയിൽ തന്നെ ഇരിക്കുന്നു.
തഥേതി വിശ്വസൃക്പ്രോക്തോ ദിവോദാസോ നരേശ്വരഃ
ഇങ്ങനെ സർവ്വസ്രഷ്ടാവ് പറഞ്ഞു; മനുഷ്യരുടെ രാജാവായ ദിവോദാസനും പറഞ്ഞു.
മാ ഗച്ഛംത്വിഹ വൈ നാഗാ നരാഃ സ്വസ്ഥാ ഭവംത്വിതഃ
ഇവിടെ പാമ്പുകൾ വരരുത്; മനുഷ്യർ ഇവിടെ നിന്ന് സുഖമായി ഇരിക്കട്ടെ.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ബ്രഹ്മാ വിശ്വേശം പ്രണിപത്യ ഹ 4.1.39.
അതിനിടയിൽ ബ്രഹ്മാവ് സർവ്വേശ്വരനോട് നമസ്കരിച്ചു.
ലോകേശ്വര സമായാഹി മംദരോ നാമ ഭൂധരഃ
ലോകനാഥാ, വരിക; മന്ദര എന്ന പർവ്വതമാണ് ഇവിടെ.
യാവസ്തസ്മൈ വരം ദാതും ബഹുകാലം തപസ്യതേ
നിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു വരം ലഭിക്കാനായി അവൻ ദീർഘകാലം തപസ്സ് ചെയ്യുന്നു.
ജഗാമ വൃഷമാരുഹ്യ മംദരോ യത്ര തിഷ്ഠതി
അവൻ കാളയെ കയറി മന്ദരൻ നില്ക്കുന്നിടത്തേക്ക് പോയി.
ഉത്തിഷ്ഠോത്തിഷ്ഠ ഭദ്രം തേ വരം ബ്രൂഹി ധരോത്തമ
എഴുന്നേൽക്കു, എഴുന്നേൽക്കു, നിനക്ക് ആശംസകൾ; നീ ചോദിക്കാൻ ഉള്ള വരം പറയൂ, പർവ്വതങ്ങളിൽ ഉത്തമനേ.
പ്രണമ്യ ബഹുശോ ഭൂമാവദ്രിരേതദ്വ്യജിജ്ഞപത്
ഭൂമിയിൽ പലതവണ നമസ്കരിച്ച്, അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
സര്വജ്ഞോപി കഥം നാമ ന വേത്ഥ മമ വാംഛിതമ്
നീ സർവ്വജ്ഞനാണെങ്കിലും, എങ്ങനെ എന്റെ ആഗ്രഹം അറിയുന്നില്ല?
സര്വേഷാം ഹൃദയാനംദ ശര്വസര്വഗസര്വകൃത്
നീ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിന്റെ ആനന്ദം, എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞവൻ, എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, ശർവ്വാ.
യാചകായാതിശോച്യായ പ്രണതാര്തിപ്രഭംജക
അത്യന്തം ദയനീയനായ യാചകനായവർക്കും, നമസ്കരിക്കുന്നവരുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്നവനുമാണ് നീ.
കുശദ്വീപ ഉമാ സാര്ധം നാഥാദ്യ സപരിച്ഛദഃ
കുശദ്വീപിൽ ഇന്ന് ഉമയോടൊപ്പം ഭഗവാൻ തന്റെ അനുചരന്മാരോടുകൂടി സന്നിഹിതനാണ്.
സര്വേഷാം സര്വദഃ ശംഭുഃ ക്ഷണം യാവദ്വിചിംതയേത് പ്രണമ്യാഗ്രേസരോ ഭൂത്വാ മൌലൌ ബദ്ധകരദ്വയഃ ।। 4.1.39.
എല്ലാവർക്കും ദാനം നൽകുന്ന ശംഭു ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു; മുന്നിൽ വന്ന്, ഇരുകൈകളും തലയിൽ ചേർത്ത് നമസ്കരിച്ചു.
കൃതപ്രസാദേന വിഭോ സൃഷ്ടിം കര്തും ചതുര്വിധാമ്
ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ, നാലുവിധ സൃഷ്ടി നടത്താൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു.
പ്രയത്നേന മയാ സൃഷ്ടാ സാ സൃഷ്ടിസ്ത്വദനുജ്ഞയാ
നിന്റെ അനുമതിയോടെ ഞാൻ പരിശ്രമിച്ച് ആ സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിച്ചു.
അരാജകം മഹച്ചാസീദ്ദുരവസ്ഥമഭൂജ്ജഗത്
ലോകം വലിയതും, ഭരണാധികാരി ഇല്ലാത്തതും, ദുരവസ്ഥയിലായിത്തീർന്നു.
മയാഭിഷിക്തോ രാജര്ഷിഃ പ്രജാഃ പാതും നരേശ്വരഃ
ജനങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ ഒരു രാജർഷിയെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്തു, മനുഷ്യരാജാവേ.
തവാജ്ഞയാ ചേത്സ്ഥാസ്യംതി സര്വേ ദിവിഷദോ ദിവി
നിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, എല്ലാ ദേവതകളും സ്വർഗത്തിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളും.
തഥേതി ച മയാ പ്രോക്തം പ്രമാണീക്രിയതാം തു തത്
"അങ്ങിനെ തന്നെ" എന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞു; അതു തന്നെ പ്രമാണമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെടട്ടെ.
തസ്യ രാജ്ഞഃ പ്രജാസ്ത്രാതും ഭൂയാച്ചൈഷ മനോരഥഃ
രാജാവിന്റെ ജനങ്ങളെ രക്ഷിക്കാനുള്ള ഈ ആഗ്രഹം നിറവേറട്ടെ.
മര്ത്യാനാം ഗണനാ ക്വേഹ നിമേഷാര്ധ നിമേഷിണാമ്
ഇവിടെ മരണശീലന്മാരെ എണ്ണുന്നത് എവിടെയാണ്, കണ്ണടയ്ക്കുന്നവർക്കു പകുതിയൊരനിമിഷം പോലും?
വിധേശ്ച ഗൌരവം രക്ഷംസ്തഥോരീ കൃതവാന്ഹരഃ
സ്രഷ്ടാവിന്റെ മാനം കാത്തുകൊണ്ട്, ഹരൻ പശുവിനുവേണ്ടിയും കർമ്മം നടത്തി.
തഥാ ബഹുതിഥം കാലം ദ്വീപോഭൂത്സോപി മംദരഃ 4.1.39.
അങ്ങനെ, ദീർഘകാലം ആ ദ്വീപ് മന്ദരമായി മാറി.